EMISJA FILMU DOKUMENTALNEGO „WĘDROWCY KARKONOSZY” NA ANTENIE TVP HISTORIA
Zapraszamy przed ekrany TVP HISTORIA na emisję filmu dokumentalnego „Wędrowcy Karkonoszy” która odbędzie się:
21 maja 2026, godz. 22.05 na antenie TVP HISTORIA
Film dokumentalny „Wędrowcy Karkonoszy” – w reżyserii: Macieja Kieresa, Igora Wójcika, Daniela Jasińskiego – opowiada o historii patrzenia, poznawania i zagospodarowywania Karkonoszy przez człowieka. Wędrowiec w Karkonoszach zanurza się w świat magiczny, świat w którym przez wieki mieszka Duch Gór – strażnik karkonoskich skarbów. Człowiek wędrujący w góry chciał zdobyć te skarby, opanować przestrzeń gór, podbić je. Góry były jednak krainą śmiertelnie niebezpieczną, dziką i niezależną od człowieka. W istocie zwanej Duchem Gór, Karkonoszem czy Rubezahlem odbija się wielowiekowa historia konfliktu i relacji człowieka z siłami górskiej przyrody. Duch Gór posiadał w historii wiele twarzy, przedstawiany jest – jako mściwy i kapryśny duch, który karze tych, którzy nie mają szacunku do gór, jako demon albo jako dobroduszny opiekun, który pomaga zagubionym wędrowcom. Wędrowiec w Karkonoszach obcuje nie tylko z przyrodą ale odkrywa w górach świat ponad zmysłowy, który uwiecznia w karkonoskiej poezji, malarstwie i literaturze, a postać Wędrowca jest uniwersalnym symbolem człowieka poszukującego w górach tajemnicy, piękna i wolności od cywilizacji.
Udział biorą: Piotr Gryszel, Ivo Łaborewicz, Romuald M. Łuczyński, Zbigniew Kulik, Edyta Patro, Andrzej Raj, Agata Rome-Dzida
Reżyseria: Maciej Kieres, Igor Wójcik, Daniel Jasiński
Scenariusz: Daniel Jasiński
Współpraca scenariuszowa: dr Beata Lejman
Zdjęcia: Jerzy Szota, Artur Stroiński, Jarosław Radwański
Dźwięk: Jerzy Szota, Bartosz Kieres
Montaż i postprodukcja: Jerzy Szota
Ilustracje i animacje: Paweł Kardis – Kardisart
Opieka naukowa: dr Beata Lejman
Koprodukcja: TVP Historia, TVP3 Wrocław, Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu
Dofinansowano z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego oraz Fundacji KGHM









Stefania Gardecka w latach 1966–1984 ściśle współpracowała z Jerzym Grotowskim, przechodząc drogę od sekretarki zespołu przez szefową działu organizacji do zastępczyni dyrektora. W ostatnim okresie działalności teatru była odpowiedzialna za stronę organizacyjną kluczowych projektów, m.in. „Przedsięwzięcia Góra” (1977) oraz Teatru Źródeł (1979–1982). Po rozwiązaniu Teatru Laboratorium pracowała w Ośrodku Teatru Otwartego Kalambur we Wrocławiu, w którym kierowała działem zagranicznym i współtworzyła Międzynarodowy Festiwal Teatru Otwartego. Od 1990 roku, na zaproszenie prof. Zbigniewa Osińskiego, była kierowniczką działu organizacji Ośrodka Badań Twórczości Jerzego Grotowskiego (obecnie Instytut im. Jerzego Grotowskiego) aż do chwili przejścia na emeryturę. W latach 2008–2010 współpracowała z prof. Virginie Magnat z Uniwersytetu British Columbia w Kanadzie przy projekcie „Spotkania z niezwykłymi kobietami”, który był poświęcony współpracowniczkom Grotowskiego. Za swój wkład w rozwój kultury została uhonorowana m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz odznaką Zasłużony dla Kultury Polskiej.
Krzysztof Czyżewski jest praktykiem idei, poetą i eseistą, tłumaczem, wydawcą, reżyserem. Kieruje Fundacją Pogranicze i Ośrodkiem „Pogranicze – sztuk, kultur, narodów” w Sejnach oraz Międzynarodowym Centrum Dialogu w Krasnogrudzie. Opublikował książki eseistyczne: „Małe centrum świata. Zapiski praktyka idei” (2017); „W stronę Xenopolis” (2019); „Praktykowanie Utopii” (2024); „Dobre słowo na śmierć”, a także zbiory poezji „żegaryszki. wiersze najmniejsze” (2018) oraz „tykot” (2025).