Do udziału w Konkursie zapraszamy studentów i doktorantów wszystkich uczelni polskich oraz zagranicznych, w tym studentów programów wymiany międzyuczelnianej. Na scenie, obok uczestników konkursowych, wystąpią również zaproszeni goście oraz przedstawiciele kadry dydaktycznej.

Konkurs jest otwarty na szeroko pojętą muzykę estradową, rozrywkową oraz piosenkę aktorską. Dopuszczalne jest wykorzystanie elementów muzyki klasycznej, jednak utwór nie może należeć stricte do repertuaru klasycznego. Wydarzenie składa się z dwóch etapów:

1. Część eliminacyjna – na podstawie przesłanych zgłoszeń.

2. Koncert konkursowy – występ finałowy zakwalifikowanych osób w Oratorium Marianum.

Osoby zakwalifikowane do drugiego etapu zostaną poinformowane o szczegółach występu z odpowiednim wyprzedzeniem. Finaliści zaprezentują na scenie ten sam utwór, który został zgłoszony w formularzu.

Zgłoszenia przyjmowane są do 21 kwietnia 2026 roku. Aby wziąć udział w konkursie, należy wypełnić formularz online oraz zapoznać się z Regulaminem Konkursu.

Na zwycięzców czekają atrakcyjne nagrody, których szczegółowa lista znajduje się w regulaminie.

Z uwagi na duże zainteresowanie konkursem oraz głosy wskazujące na potrzebę dłuższego czasu na przygotowanie zgłoszeń, informujemy, że termin nadsyłania aplikacji do XXIII edycji Konkursu Piosenki nie tylko Słowiańskiej zostaje wydłużony do 21 kwietnia 2026 roku.

Więcej informacji o konkursie na stronie www.uwr.edu.pl/xxiii-konkurs-piosenki-nie-tylko-slowianskiej/

Polskie Radio rozpoczęło regularną emisję 18 kwietnia 1926 o godz. 17.45, słowami: „Halo, halo Polskie Radio Warszawa”, wypowiedzianymi przez jego pierwszą spikerkę Halinę Sztompkównę. Pierwszą audycję poświęcona była w całości muzyce Fryderyka Chopina. Dziś obchodzimy setną rocznicę tego Wydarzenia a rok 2026 został ustanowiony ROKIEM POLSKIEGO RADIA.

Być może jesteśmy staroświeccy, bo w dobie internetu chcemy podziękować RADIU (a jednak się odmienia!) za wzruszenia i radości. Za informacje, za transmisje sportowe, za prognozy pogody, za wiadomości dla kierowców, za „Matysiaków” i „W Jezioranach”, za konkursy i muzykę, za listę przebojów, za 60 minut na godzinę i wiele wiele innych ważnych chwil w naszym życiu. Czy pamiętacie czego słuchaliście z tranzystorowego radia podczas pierwszej randki? Przywróćmy wspólnie ten czas. Swoimi refleksjami podzielą się z Wami zaproszeni Goście- Wykonawcy. Pośród nich legendy Polskiego Radia i audycji „60 minut na godzinę”, „Powtórka z rozrywki”, „Studio 202”.

Wystąpią:
Jerzy Skoczylas
Jan Węglowski
Robert Pietrzak
Agnieszka Wilczewska
Marek Obszarny
Łukasz Gada Iwaniuk
Ścibor Szpak. Doktor Absurdu

Orkiestra Antykabaretu:
Tomasz Grabowy, Paweł Ostrowski, Dominik Mąkosa

Gospodarz wieczoru:  Marek Kocot.

Antykabaret

Od piętnastu lat, co miesiąc dolnośląscy artyści, naukowcy, dziennikarze, nauczyciele spotykają się raz w miesiącu, tradycyjnie trzynastego dnia miesiąca i przedstawiają zebranej publiczności swoje monologi, piosenki, referaty. W ten sposób poza działalnością stricte rozrywkową czy artystyczną, tworzą się więzi środowiskowe i ponadśrodowiskowe – interdyscyplinarne. Efektem nawiązania tych więzi jest dalsza współpraca artystyczna i naukowa. „Antykabaret”  przez piętnaście lat stał się ważnym fundamentem wrocławskiej  kultury.

Rok 2026 decyzją Sejmu i Senatu Rzeczpospolitej ustanowiony został Rokiem osób, instytucji, miejsc i wydarzeń istotnych dla polskiej historii, kultury i życia społecznego. Dlatego nasze programy zaplanowane na rok 2026 chcemy poświęcić:

13 marca 2026 – Gdyni i Wrocławiowi – rok 2026 jest ogłoszony przez Senat RP Rokiem Gdyni. W naszym programie chcemy połączyć Wrocław i Gdynię. Co wyniknie z tego zestawienia? Jakie są związki pomiędzy miastami? Czy istnieje współpraca kulturalna pomiędzy oboma ośrodkami?

13 kwietnia 2026 – w dwustulecie śmierci -Józefowi Maksymilianowi Ossolińskiemu – założycielowi Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, którego zbiory w 1948 roku trafiły do Wrocławia; rok 2026 jest ogłoszony Rokiem Józefa Maksymiliana Ossolińskiego; Zestawimy dzieło życia Ossolińskiego z pracą Stanisława Staszica (dwustulecie śmierci), Rok 2026 to także Rok Stanisława Staszica.

13 maja 2026 – w stulecie powstania – Polskiemu Radiu; rok 2026 jest ogłoszony Rokiem Polskiego Radia.

13 czerwca 2026 – w stulecie urodzin – Marylin Monroe (ur. 1.06.1926) – ikonie nie tylko światowego kina ale także światowej kultury. Jakie związki ma Wrocław z Marylin Monroe? Czy polską MM była VV?

13 września 2026 – w sześćdziesięciolecie urodzin – Markowi Krajewskiemu (ur. 4.09.1966) – wrocławskiemu pisarzowi, twórcy retro
kryminału wrocławskiego;

13 października 2026 – w stulecie urodzin – Andrzejowi Waligórskiemu (ur. 20.10.1926) – poecie, satyrykowi, twórcy wrocławskiego Studia 202,

8 listopada 2026– w stulecie odsłonięcia pomnika (14.11.1926) – Fryderykowi Chopinowi – kompozytorowi polskiemu o światowej sławie.

Każde z wydarzeń będzie się odnosiło do swojego Patrona bezpośrednio – z wykorzystaniem utworów związanych z Patronem lub pośrednio – poprzez nowo powstałe teksty i piosenki, prace plastyczne, wykłady inspirowane postacią Patrona lub nawiązujące do jego twórczości i spuścizny.

Fotorelacja z 149. Antykabaretu 
fot. Leon Nauka

Nagrody w konkursie literackim ufundował Sklep Dolnośląski.

UWAGA:  start imprezy ustaliliśmy na godzinę 19:00 ale postaramy się wpuścić Szanownych Gości na salę i udostępnić bar, kwadrans po 18:00

Więcej wiadomości o Antykabarecie: www.facebook.com/Antykabaret

Bilety w cenie od 70 do 90 zł do nabycia na stronie www.kupbilecik.pl

Jury II Dolnośląskiego Konkursu Piosenki MELODYNA!

Jerzy Petersburski Jr. – wybitny pianista, kompozytor, aranżer i producent muzyczny. Twórca oprawy muzycznej do licznych programów telewizyjnych i radiowych. Człowiek z niezwykłym poczuciem humoru, charyzmatyczny prowadzący wielu programów telewizyjnych. Doskonale wie, jak stworzyć prawdziwy hit i na co zwracać uwagę w interpretacji piosenki!

Kamila Bakalarczyk-Kruk – wokalistka, artystka, master teacher – trener wokalny i terapeuta głosu Międzynarodowego Stowarzyszenia Pedagogow Wokalnych Natural Voice Perfection. Posiada ponad 20 certyfikatów szkoleń i masterclass ze specjalistami w dziedzinach wokalistyki. Związana ze scena od 26 lat, wspierała swoim głosem artystów polskiej sceny muzycznej takich jak m. in. Krzysztof Cugowski, Bracia, Anna Wyszkoni, The Crackers. Od lat wspiera młodych artystów w rozwoju ich talentu i pomaga im wydobyć to, co w ich głosie najlepsze!

Damian Ukeje – charyzmatyczny wokalista, kompozytor i autor tekstów. Zwycięzca Voice of Poland. Jego rockowy pazur i sceniczna energia inspirują i motywują artystów do przekraczania własnych granic! Damian to juror, którego nie musicie się bać – to totalny „swój gość”. Słynie z tego, że błyskawicznie skraca dystans i znajduje wspólny język z młodymi artystami.

Książka Stefanii Gardeckiej „Pamiętam Was” jest mozaiką wspomnień osób, które przez wiele lat były związane z Teatrem Laboratorium. Autorka, przez niemal dwie dekady czuwająca nad sprawami administracyjnymi zespołu, oddaje głos „cichym bohaterom” – asystentom, stażystom i pracownikom technicznym, którzy wraz z aktorami i aktorkami wspólnie tworzyli teatr w trudnych realiach PRL-u. Ta niezwykle osobista, pełna emocji opowieść odsłania kulisy funkcjonowania Teatru kierowanego przez Jerzego Grotowskiego; pokazuje, jak wielkie wydarzenia artystyczne nieustannie zderzały się z prozą codzienności.

Przyjęta przez autorkę formuła dawnej „silva rerum” oraz fragmentaryczność narracji umożliwiają czytanie wybranych stron, które – choć czytane osobno – ostatecznie układają się w spójną całość. Gardecka prowadzi czytelnika przez świat, w którym walka o cement, papier czy mieszkania dla aktorów i aktorek była równie istotna, co organizacja międzynarodowych wyjazdów. W jej narracji humor łączy się z głęboką refleksją nad lojalnością, chorobą i przemijaniem, tworząc portret niezwykłej wspólnoty. Pokazuje, jak funkcjonowanie Teatru Laboratorium wpływało na życie ludzi zgromadzonych wokół niego.

*

„Po samorozwiązaniu Teatru Laboratorium wiele osób prosiło mnie, aby napisać jego historię widzianą oczami pracownika administracyjnego. Pracowałam tam prawie dwadzieścia lat – od roku 1966 do końca istnienia placówki w roku 1984. Dała świadectwo, jak mawiała Inka Dowlasz. To ona nieustannie zachęcała mnie do tego, aby pokazać, jak wyglądała praca Teatru od wewnątrz, aby obalić mity, teorie, które się pojawiają nawet w poważnych książkach. […]

Jak mam zacząć? Tyle wspomnień… Krzysztof Czyżewski poradził: «Zacznij od pierwszego spotkania z Grotowskim». Nadał kierunek. Zmobilizował mnie. Serce i pamięć się otwierały, sama się zdziwiłam, że tyle pamiętam. To dzięki niemu uwierzyłam, że to ma sens. I tak poszło… Gdy coś mi się przypomniało, zapisywałam, choć nie zawsze chronologicznie, a niektóre sprawy się powtarzają, w różnych kontekstach. Tekst jest jeszcze ,,surowy” i taki pozostanie w tym wydaniu”. / Fragment książki

Stefania Gardecka w latach 1966–1984 ściśle współpracowała z Jerzym Grotowskim, przechodząc drogę od sekretarki zespołu przez szefową działu organizacji do zastępczyni dyrektora. W ostatnim okresie działalności teatru była odpowiedzialna za stronę organizacyjną kluczowych projektów, m.in. „Przedsięwzięcia Góra” (1977) oraz Teatru Źródeł (1979–1982). Po rozwiązaniu Teatru Laboratorium pracowała w Ośrodku Teatru Otwartego Kalambur we Wrocławiu, w którym kierowała działem zagranicznym i współtworzyła Międzynarodowy Festiwal Teatru Otwartego. Od 1990 roku, na zaproszenie prof. Zbigniewa Osińskiego, była kierowniczką działu organizacji Ośrodka Badań Twórczości Jerzego Grotowskiego (obecnie Instytut im. Jerzego Grotowskiego) aż do chwili przejścia na emeryturę. W latach 2008–2010 współpracowała z prof. Virginie Magnat z Uniwersytetu British Columbia w Kanadzie przy projekcie „Spotkania z niezwykłymi kobietami”, który był poświęcony współpracowniczkom Grotowskiego. Za swój wkład w rozwój kultury została uhonorowana m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz odznaką Zasłużony dla Kultury Polskiej.

Krzysztof Czyżewski jest praktykiem idei, poetą i eseistą, tłumaczem, wydawcą, reżyserem. Kieruje Fundacją Pogranicze i Ośrodkiem „Pogranicze – sztuk, kultur, narodów” w Sejnach oraz Międzynarodowym Centrum Dialogu w Krasnogrudzie. Opublikował książki eseistyczne: „Małe centrum świata. Zapiski praktyka idei” (2017); „W stronę Xenopolis” (2019); „Praktykowanie Utopii” (2024); „Dobre słowo na śmierć”, a także zbiory poezji „żegaryszki. wiersze najmniejsze” (2018) oraz „tykot” (2025).

Organizator:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego

19 maja Zapraszamy do Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (MSN) na spotkanie promocyjne poświęcone najnowszej publikacji naukowej Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu „Wrocław Performatywny 1957-1989”, która podejmuje pogłębioną refleksję nad historią i teorią sztuki performatywnej w Polsce.

Moderacja: Anna Sańczuk

Info o książce:
Książka Wrocław performatywny 1957–1989 została opracowana z okazji zbliżającej się okazji 70 rocznicy pierwszego polskiego performansu jakim było przestawienie Teatru Sensibilistycznego w 1957 roku i z potrzeby uporządkowania historii wrocławskiego środowiska artystycznego drugiej połowy XX wieku. Jej celem jest zarówno rekonstrukcja wybranych wydarzeń, praktyk i inicjatyw artystycznych, jak i analiza procesów kulturowych, społecznych oraz estetycznych, które ukształtowały Wrocław jako jeden z kluczowych ośrodków sztuki efemerycznej i neoawangardowej w Polsce.  Redakcja: Agnieszka Chodysz-Foryś, Piotr Lisowski. Osoby autorskie: Agnieszka Chodysz-Foryś, Marika Kuźmicz, Piotr Lisowski, Zofia Reznik, Paweł Szroniak, Wiktoria Szczupacka. Ważnym uzupełnieniem są rozmowy z bohaterkami i bohaterami tamtego czasu: Ewą Benesz, Michałem Bieganowskim, Andrzejem Dudkiem-Dürerem, Michałem Jędrzejewskim, Krystyną Kawczak (Kutz), Haliną Litwiniec, Zbigniewem Makarewiczem, Wojciechem Stefanikiem, Piotrem Wieczorkiem i Igorem Wójcikiem.

W spotkaniu wezmą udział:

Agnieszka Chodysz-Foryś
(ona/jej) od 25 lat tworzy programy poświęcone sztuce Dolnego Śląska i Wrocławia, systematyzując i kontekstualizując działania oraz koncepcje twórcze osób artystycznych, których dorobek nie został jeszcze dogłębnie przeanalizowany w kontekście sztuki europejskiej i światowej. Swoją karierę zawodową rozpoczęła w 1999 roku w Fundacji Sztuki Mediów WRO, gdzie kierowała Międzynarodowym Festiwalem Sztuki Mediów WRO01. Od tego czasu aktywnie działa w dziedzinie sztuk wizualnych, angażując lokalne społeczności i promując region za granicą. Od 2016 roku jest kierownikiem Działu Sztuk Wizualnych w Ośrodku Kultury i Sztuki we Wrocławiu, instytucji kultury regionu dolnośląskiego. Obecnie pracuje nad autorskim Polskim Festiwalem Performansu, który jest prezentowany w wielu europejskich ośrodkach i galeriach oraz nad Międzynarodowym Festiwalem Performansu „New Perspectives”, którego pierwsza edycja odbędzie się jesienią 2026 roku we Wrocławiu.

Igor Wójcik
Polski artysta wizualny, projektant szkła, fotograf, rzeźbiarz, menedżer kultury i polityk samorządowy, od 2015 roku dyrektor Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu, instytucji kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, gdzie uzyskał dyplom magisterski z projektowania szkła i malarstwa; w trakcie studiów odbywał stypendia artystyczne w Stanach Zjednoczonych (Fine Art’s Ateliers of Hollywood) oraz w Kanadzie (Atlantic Region Learning Center), co pozwoliło mu poszerzyć horyzonty twórcze i zapoznać się z międzynarodowymi trendami w sztuce współczesnej.
Jego twórczość obejmuje malarstwo, projektowanie szkła artystycznego, rzeźbę, fotografię oraz działania koncepcyjne, w tym autorskie koncepcje „Sztuka Zjawiskowa” i „Spekulacjonizm Intucjonistyczny”. Prace Wójcika prezentowane były w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych zarówno w Polsce – m.in. w warszawskiej Zachęcie, Muzeum Narodowym w Poznaniu i w Muzeum Narodowym we Wrocławiu – jak i za granicą, w Niemczech, Czechach, USA i na Ukrainie, ciesząc się uznaniem w środowisku artystycznym za eksperymentalne podejście do formy i materiału.
Od końca lat 90. Wójcik aktywnie angażuje się w organizację wydarzeń kulturalnych i festiwali. Jest pomysłodawcą i dyrektorem artystycznym Dolnośląskiego Festiwalu Sztuki, inicjatorem międzynarodowych plenerów i sympozjów szkła artystycznego, w tym projektów „Ekoglass” i „e-Glass Festival”, a także współpracuje z festiwalami teatralnymi i innymi instytucjami kultury, zajmując się produkcją spektakli oraz kuratorstwem wystaw. Jego działalność menedżerska łączy funkcje artystyczne z organizacyjnymi, przyczyniając się do rozwoju instytucji kultury jako miejsc innowacyjnych projektów edukacyjnych, wystaw i inicjatyw społecznych.
Wójcik pełnił także funkcje w Radach Programowych Polskiego Radia Wrocław i Telewizji Polskiej we Wrocławiu oraz uczestniczył w Radzie Artystycznej Dolnośląskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych i w Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016, co pozwoliło mu na współtworzenie regionalnej i ogólnopolskiej polityki kulturalnej. Od 2023 roku sprawuje mandat radnego Rady Miejskiej Wrocławia, gdzie przewodniczy Komisji Kultury i Nauki, inicjuje współpracę międzynarodową oraz wspiera rozwój projektów artystycznych i edukacyjnych.
Za swoją działalność twórczą, menedżerską i społeczną Wójcik otrzymał liczne wyróżnienia, w tym Odznakę Honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” oraz Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a jego wkład w rozwój sztuki współczesnej i regionalnej sceny kulturalnej jest uznawany zarówno w kraju, jak i za granicą.

Książka jest do nabycia w księgarni internetowej www.sklep.okis.pl 

Organizatorzy:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (MSN)

Wydawnictwo dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego i Miasta Wrocław

Przed nami kolejna edycja jednej z najbardziej wyczekiwanych studenckich imprez we Wrocławiu. Juwenalia #WrocławRazem 2026 odbędą się 20 i 21 maja na terenach zielonych przy Tarczyński Arena Wrocław.

​Studenckie święto nadchodzi wielkimi krokami, przed nami trzy dni szalonej zabawy i niezapomnianych wrażeń! Wielkie Jeleniogórskie Juwenalia 2026 odbędą się w dniach 21–23 maja 2026 r. na Błoniach Jeleniogórskich. Jedną z głównych gwiazd będzie zespół Dżem, który wystąpi 22 maja o godz. 20:00 w ramach finału Ligi Rocka towarzyszącego juwenaliom. Na scenie pojawi się również raper Rosiu.

Aktualności dotyczące pełnego line-upu i godzin występów można śledzić na oficjalnych profilach wydarzenia na Facebooku oraz Instagramie.

Fragment recenzji spektaklu „D1. Pieśń o autostradzie”: 

Kiedy i czy w ogóle autostrada D1 powstanie? Chyba nikt tego nie wie. Ten stan rzeczy – zawieszenia w ciągłej niepewności, trwania w złudnej nadziei, pogrążania się w marazmie – stał się dla Brutovskiego punktem wyjścia do stworzenia tekstu, który opowiada nie tyle o nieudolności polityków, ile o potencjale samego języka: o możliwości manipulowania przez władzę społecznymi emocjami, zwodzeniu obietnicami i kreowaniu poprzez słowo nieprawdziwych obrazów rzeczywistości. Autor nie zdecydował się ani na reporterską, dokumentalną konwencję, która nadałaby historii charakter dochodzenia w sprawie nieprawidłowości przy powstawaniu autostrady, ani na groteskę ośmieszającą polityków; postawił za to na stylistykę biblijną. Wykorzystując podniosły ton, paralelne konstrukcje i anaforyczne powtórzenia, nadał tekstowi niemal sakralny wymiar, choć jego treść dotyczy przecież przyziemnego profanum(…) |

„Szepty serca, westchnienia Krainy”, Kamil Bujny, Miesięcznik Odra, styczeń 2026
https://e-teatr.pl/szepty-serca-westchnienia-krainy-64977

Lukáš Brutovský – słowacki reżyser, tłumacz, dramatopisarz i muzyk, jeden z najważniejszych twórców średniego pokolenia na Słowacji. Ukończył reżyserię na VŠMU w Bratysławie. Już podczas studiów jego przedstawienia pokazywane były na międzynarodowych festiwalach (Bratysława, Praga, Brno, Moskwa) i zdobyły kilka nagród. Współpracuje z licznymi teatrami na Słowacji i w Czechach. W 2014 roku został laureatem nagrody czeskiego czasopisma teatralnego Divadelné nowiny za najlepszą reżyserię sezonu (przedstawienie „Maryša” w HaDivadle w Brnie). Od 2015 roku jest dyrektorem artystycznym w Słowackim Teatrze Kameralnym (Slovenské Komorné Divadlo) w Martinie. Blisko współpracuje z dramaturgiem Miro Dacho już od czasów studiów. Tłumaczy z języka niemieckiego (m.in. Schillera, Bernharda). W ostatnich latach (od wystawienia D1) wyraziście pracuje ze współczesnymi tematami dotyczącymi słowackiego społeczeństwa za pomocą eksperymentalnych, oryginalnych form literackich i scenicznych.

Katarzyna Dudzic-Grabińska jest reżyserką teatralną i radiową oraz tłumaczką języków czeskiego i słowackiego. Studiowała na Uniwersytecie, Akademii Muzycznej oraz w Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu, na Uniwersytecie Masaryka i JAMU w Brnie. Ukończyła kurs reżyserii radiowej w Szkole Wajdy. Ścieżkę artystyczną zaczynała jako muzyk klasyczny. Stypendystka ZAiKS-u, Słowackiego Centrum Literackiego SLOLIA i programu Culture Moves Europe. Jej spektakle były prezentowane na festiwalach w Krakowie, Słupsku, Jeleniej Górze, Spišskiej Novej Vsi czy Kalkucie. Działa interdyscyplinarnie, interesuje ją dialog międzykulturowy, najnowsza historia Europy Środkowej, lingwistyka.

Karolina Gorzkowska – absolwentka Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu, aktorka Opolskiego Teatru Lalki i Aktora. Gościnnie występuje w Teatrze Nowym PROXIMA w Krakowie. Współpracuje także z Teatrem Dormana w Będzinie („Pamięć Rutki” – reżyseria Justyna Łagowska), Teatrem EkoStudio w Opolu oraz Krakowskim Teatrem Komedia. Zagrała między innymi w spektaklach w reżyserii Agaty Dudy – Gracz, Piotra Cieplaka, Bogusława Kierca, Przemysława Jaszczaka, Konrada Dworakowskiego, Tomasza Kaczorowskiego, Marcina Wierzchowskiego. Wystąpiła w ponad trzydziestu czytaniach performatywnych, między innymi w Opolskim Teatrze Lalki i Aktora, w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu czy w Teatrze Śląskim im. St. Wyspiańskiego w Katowicach. Współtworzy performatywną grupę -bufetowe-. Za rolę Rutki Laskier w spektaklu „Pamięć Rutki”, rolę Ninja Szuko w spektaklu „Zagubiony chłopiec” i rolę Miep Gies w spektaklu “Każdego dnia jest mi żal” została wyróżniona w 26. i 33. Subiektywnym Spisie Aktorów Teatralnych Jacka Sieradzkiego.

Dariusz Maj absolwent Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu (1994). W roku 1984 basista wrocławskiej grupy punkowej Sedes. Laureat nagrody wojewody dolnośląskiego dla najlepiej rokującego aktora młodego pokolenia (2002). W latach 1997-2001 aktor Centrum Sztuki – Teatru Dramatycznego w Legnicy (obecnie Teatr im. H. Modrzejewskiej w Legnicy). W latach 2001-2009 aktor Teatru Dramatycznego im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu. W latach 2009-2013 aktor Wrocławskiego Teatru Współczesnego im. E. Wiercińskiego. W Teatrze Polskim we Wrocławiu od 2015-2018 roku. Twórca wielu ról teatralnych i filmowych, współpracował z czołowymi polskimi reżyserami (K. Garbaczewski, M. Zadara, J. Głomb, J. Klata, P. Wojcieszek, M. Strzępka, M. Kleczewska, L. Raczak, K. Zanussi, F. Falk, W. Krzystek, K. Lupa, J. Skrzywanek, R. Talarczyk). Aktor Teatru Polskiego w Podziemiu, gdzie w koprodukcji z OKiS przygotował monodram „Aleja Narodowa” w reżyserii Katarzyny Dudzic-Grabińskiej, nagrodzony Kryształową Pestką na festiwalu Pestka w Jeleniej Górze.

Anna Adasiak – scenografka i kostiumografka teatralna i filmowa, a także jubilerka artystyczna. Absolwentka kierunku Scenografia oraz kierunku Projektowanie Ubioru Kreacyjnego na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Tworzy i współtworzy spektakle w teatrach lalek, dramatycznych i muzycznych oraz pracuje przy etiudach filmowych i serialach telewizyjnych. Współpracowała m.in. z Teatrem Muzycznym Capitol we Wrocławiu i Teatrem Polskim we Wrocławiu, Teatrem Kombinat we Wrocławiu, Ośrodkiem Kultury i Sztuki we Wrocławiu, Teatrem Lalki Tęcza w Słupsku, Teatrem Lalki i Aktora w Łomży oraz Szkołą Filmową Mastershot we Wrocławiu i Warszawską Szkołą Filmową. Kuratorka trzech edycji wystawy „Młoda Scenografia” w Słupsku organizowanego w ramach Festiwalu Plastyki Teatrów Lalki i Formy.

Fotorelacja z premiery spektaklu „D1. Pieśń o autostradzie”
Fot. Tobiasz Papuczys