Wyróżnienia TMW za rok 2026
22 września 2026 roku o godz. 12.00 odbędzie się uroczystość wręczenia wyróżnień i odznaczeń Towarzystwa Miłośników Wrocławia. Kandydaci do nagród zostali zgłoszeni przez znane instytucje i osoby prywatne. W swoich laudacjach podkreślały one pełną pasji i profesjonalizmu działalność tych wybitnych osób na rzecz miasta. Rozszerzona Kapituła Wyróżnień i Odznaczeń TMW zebrała się 11 czerwca 2026 roku pod przewodnictwem Haliny Okólskiej w Kamieniczce „Małgosia”. Przybyli podjęli uchwałę o przyznaniu w tym roku z okazji 70-lecia TMW trzech Laurów Wrocławia wybitnym osobowościom oraz dwóch Laurów Wrocławia znaczącym dla miasta instytucjom. Ustalono również, iż osoby, na które głosowało nie mniej niż trzy osoby, otrzymają Diamenty Wrocławia. W wyniku demokratycznego głosowania, spośród 11 kandydatów, wyłoniono trzech laureatów Lauru Wrocławia: prof. dr. Jana Biliszczuka, Joannę Kuciel-Frydryszak oraz Grzegorza Schetynę. Laurem uhonorowano również Miesięcznik „Odra” oraz Klinikę „Przylądek Nadziei”. Diament Wrocławia otrzymają: dr n.med. Adam Domanasiewicz, Gabriel Leonard Kamiński, prof. dr Mirosław Kocur, Sławomir Piechota, Grupa Luxus, Szkoła Podstawowa nr 76 z Oddziałami Sportowymi im. I Armii Wojska Polskiego, Szkoła Podstawowa nr 97 z Oddziałami Sportowymi im. Jana Brzechwy, Miejska Biblioteka Publiczna Filia nr 23.

Spotkanie poprowadzą:
Zbigniew Magdziarz – prezes TMW
Halina Okólska – przewodnicząca kapituły wyróżnień i odznaczeń
Lech Błaczkowski – członek prezydium TMW

W części muzycznej:
Tomasz Marut – fortepian

Tomasz Marut – doktor sztuk muzycznych, artysta marki Yamaha, jeden z najbardziej aktywnych i docenianych polskich pianistow swojego pokolenia. Jest absolwentem Akademii Muzycznej im. K. Lipińskiego we Wrocławiu w klasie fortepianu prof. Pawła Zawadzkiego. Jest pierwszym w historii wrocławskiej Akademii Muzycznej wypromowanym doktorem sztuki, którego rozprawa otrzymała wyróżnienie. Obecnie jako adiunkt prowadzi klasę fortepianu w macierzystej uczelni. Został zwycięzcą 26. Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego Piano FVG 2026 oraz laureatem nagrody specjalnej Premio 900 za najlepsze wykonanie utworu współczesnego, a także nagrody Central European Initiative. Za dotychczasowe dokonania artystyczne otrzymał stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Stypendium Rektora Akademii Muzycznej we Wrocławiu, Stypendium Fundacji Piotra Klera i Stypendium Prezydenta Wrocławia.
Tomasz Marut – rozszerzona nota [pdf]

Z głębokim smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Stanisława Szelca – jednej z ikon wrocławskiej kultury. Zmarł w wieku 83 lat. Pozostaną w naszej pamięci jego niezwykłe kreacje radiowe, teatralne i telewizyjne. Związany był z legendarnym już Teatrem Kalambur i Kabaretem Elita. W latach siedemdziesiątych dołączył do „Studia 202” Polskiego Radia Wrocław, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów rozgłośni. Stanowił jedyny w swoim rodzaju, niezapomniany tandem kabaretowy z Andrzejem Waligórskim, dając nam rozrywkę na najwyższym poziomie artystycznym. Partnerował m.in. Ewie Szumańskiej w audycji „Z pamiętnika młodej lekarki”. Odznaczony został m.in. Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz Złotą Odznaką Honorową Wrocławia.

W imieniu dyrekcji oraz całego zespołu OKiS składamy najszczersze kondolencje oraz wyrazy głębokiego współczucia Rodzinie, Bliskim i Przyjaciołom Artysty.

Film Natalii Siwickiej „Chłopiec, który biegnie” otrzymał kolejną festiwalową nagrodę. Tym razem doceniło go Młodzieżowe Jury 23. Europejskiego Festiwalu Filmowego „Integracja Ty i Ja” w Koszalinie. Film został uhonorowany Nagrodą Rektora Politechniki Koszalińskiej.

23. edycja Europejskiego Festiwalu Filmowego „Integracja Ty i Ja” odbyła się w Koszalinie we wrześniu 2026 roku. Tegoroczna edycja poświęcona była między innymi psychologicznym aspektom niepełnosprawności. W programie znalazły się projekcje filmowe, spotkania z twórcami, rozmowy i wydarzenia towarzyszące poświęcone doświadczeniom osób z niepełnosprawnościami, integracji oraz budowaniu społeczeństwa opartego na wzajemnym szacunku i różnorodności.

Podczas uroczystej gali zakończenia festiwalu Młodzieżowe Jury w składzie: Monika Bereda, Natalia Zielińska i Mikołaj Skuza przyznało Nagrodę Rektora Politechniki Koszalińskiej filmowi „Chłopiec, który biegnie” w reżyserii Natalii Siwickiej.

Nagroda Młodzieżowego Jury na festiwalu „Integracja Ty i Ja” jest kolejnym ważnym wyróżnieniem dla „Chłopca, który biegnie”. W czerwcu 2025 roku film został zaprezentowany w Konkursie Pełnometrażowych Debiutów Dokumentalnych podczas 44. Koszalińskiego Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film”. Natalia Siwicka otrzymała wówczas JANTAR 2025 za reżyserię.

Gratulujemy Natalii Siwickiej oraz całej ekipie filmu kolejnego ważnego wyróżnienia!

Reżyseria i scenariusz: Natalia Siwicka
Zdjęcia: Józefina Gocman-Dicks
Montaż i postprodukcja: Maciej Walentynowski
Kierownik produkcji: Sylwester Banaszkiewicz
Muzyka: Michał Jacaszek

Producenci: MEDIABRIGADE – Sylwester Banaszkiewicz, Marcin Kurek; OKiS – Igor Wójcik

Koprodukcja: Mediabrigade, Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu, TVP S.A.

Film został dofinansowany ze środków budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego oraz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.

We wrześniu 2026 zapraszamy na premierę spektaklu Teatru Układ Formalny, który jest koprodukowany wspólnie z Ośrodkiem Kultury i Sztuki we Wrocławiu. Spektakl realizowany wg teksu i w reżyserii Magdaleny Drab to intymna, poruszająca opowieść o kobietach, które są sobie najbliższe, a jednocześnie (a może właśnie dlatego) potrafią ranić się najmocniej.

Daty:
18 września 2026, godz. 19:00 I Premiera
19 września 2026, godz. 18:00
20 września 2026, godz. 17:00

Miejsce:
Teatr Układ Formalny
Centrum na Przedmieściu – Sala Formalna
ul. Prądzyńskiego 39A, Wrocław

Wiadomość o terminalnej chorobie matki staje się impulsem do wspólnej podróży. Wyjazd, który miał być spełnieniem odkładanego latami marzenia, szybko zamienia się w konfrontację z tym, co przez lata pozostawało niewypowiedziane. W drogę ruszają osoby, które wychowały się pod jednym dachem, ale z czasem coraz bardziej się od siebie oddaliły. W zamkniętej przestrzeni wspólnej drogi wymuszona bliskość sprawia, że dawne konflikty, zapomniane historie i niewygodne pytania wracają niczym tytułowe prądy wsteczne.

Co naprawdę warto zrobić przed śmiercią? Czy sięgnąć po swoją to do list i przeczytać wszystkie książki, obejrzeć filmy, zwiedzić cały świat? A może wystarczy wypowiedzieć w końcu to, czego nie potrafiło się przez lata?
Inspiracją do powstania „Prądów wstecznych” były rodzinne dramaty psychologiczne: „Sierpień w hrabstwie Osage” Tracy’ego Lettsa oraz „Tęsknię za domem” Radosława B. Maciąga. To teatr oparty na dialogu, intensywnych relacjach i pogłębionych rolach aktorskich, ale niepozbawiony humoru.

Oprawa muzyczna łączy elektronikę z naturalnymi ambientami. Nowe miesza się ze starym, podobnie jak teraźniejszość bohaterek miesza się z pamięcią domu – przystani, od której nigdy do końca nie udało im się odbić.

REALIZATORZY / REALIZATORKI
reżyseria / scenariusz MAGDALENA DRAB
projekty i koncepcja kostiumów, scenografii i form MACIEJ RABSKI
choreografia / choreografia lalek
muzyka ALBERT PYŚK
reżyseria i realizacja światła KACPER SCHEFFLER
realizacja dźwięku WIKTOR GRZEGORZEWSKI
kierownik produkcji BARBARA SCHEFFLER

Obsada: ALICJA CZERNIEWICZ, WIKTORIA CZUBASZEK-GÓRSKA, PAULINA MIKUŚKIEWICZ, GRAŻYNA MISIOROWSKA (gościnnie)

Szacowany czas trwania: około 80 minut
Spektakl rekomendowany dla widzów od 15 roku życia
TW: dym sceniczny, dym papierosowy, światło stroboskopowe.
Bilety: 75/90 PLN, dostępne pod linkiem https://ukladformalny.pl/kup-bilet/

Producent: Fundacja „Teatr Układ Formalny”
Koproducent: Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu (OKiS)

Spektakl współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Wykonawcy:
Rafał Blechacz – fortepian
Orkiestra Filharmonii Poznańskiej pod dyrekcją Łukasza Borowicza

Prowadzenie:
Róża Światczyńska

Program koncertu:
Wolfgang Amadeus Mozart – Uwertura do opery „Dyrektor Teatru” KV 486
Fryderyk Chopin – Koncert fortepianowy f-moll op. 21
Wolfgang Amadeus Mozart – XLI Symfonia C-dur KV 551 „Jowiszowa”

KINOMURAL 2026. Extraweg przejmuje ścianę, Peter Burr uruchamia cyfrowy świat, a festiwal wychodzi poza własne ramy

Prace pokazywane w najważniejszych instytucjach sztuki, eksperymentalna animacja i bezkresne cyfrowe horyzonty. 113 prac 67 artystów z całego świata. 18 i 19 września Kinomural po raz ósmy zamieni wrocławskie Nadodrze w wielkoformatową galerię sztuki nowych mediów.

Kinomural od początku wyrasta z prostego, ale radykalnego pomysłu: sztukę, którą zwykle oglądamy na ekranie telefonu, komputera, w galerii albo kinie, można przenieść bezpośrednio w przestrzeń miasta. Ściany kamienic na Nadodrzu stają się gigantycznymi ekranami, a publiczność porusza się między kolejnymi punktami i sama układa własną trasę przez program.

Headlinerem edycji pod hasłem Niekończący się obieg będzie Extraweg. Jednocześnie festiwal mocniej niż dotąd eksperymentuje z własną formułą: Peter Burr przygotował projekt specjalny uruchamiany równocześnie na czterech ścianach, a Krzysztof „Kuki” Iwański pokaże wystawę Ghosts of Tomorrow.

Animacja, cyfrowe wideo czy obraz generatywny są dziś częścią codziennej kultury wizualnej: seriali, teledysków, koncertów i komunikacji największych marek. Kinomural wyciąga je z tych obiegów i daje im inną skalę, tempo oraz publiczność. Motywem łączącym siedem tegorocznych sekcji programu jest powtórzenie: pętla jako rytm, nawyk, błąd, pamięć i mechanizm codzienności. Nie chodzi jednak o powracanie do identycznego punktu.

Od geologii po przeciążony feed

Rdzeniem programu jest sekcja główna, przygotowana przez twórców wydarzenia – Piotra i Bartka Bartosów i rozpisana na dwie ściany: PĘTLĘ PIERWOTNĄ oraz PĘTLĘ IMPULSÓW.

Pierwsza skupia się na repetycjach ukrytych w zmianie skali, pamięci i procesie. Wśród prezentowanych artystów są m.in. Boris Labbé, który w Orogenesis kompresuje miliony lat geologicznych przemian Pirenejów do kilku minut; Conner Griffith, analizujący wizualny nadmiar reklamy i mediów społecznościowych w stworzonej wspólnie z Maxem Cooperem pracy A Sense of Getting Closer; Edwin Rostron oraz Max Hattler, traktujący rytm, geometrię i abstrakcję jak materiał działający bezpośrednio na percepcję.

Druga jest bardziej fizyczna i bezpośrednia. Powtórzenie działa tu jak bodziec. W programie znaleźli się m.in. Emanuele Kabu, Damien Looney, Mario Ruggiero, Brandon Eversole i L00p.

Looney pracuje z tym, co technologia zazwyczaj próbuje usunąć: zakłóceniem i szumem. Zwraca też uwagę, że złożone oprogramowanie ukrywa przed użytkownikiem własny mechanizm, a sztuka może ponownie uczynić go widocznym – razem z pracą stojącą za technologią.

Ruggiero z kolei często wykorzystuje pętlę do rozbrajania obrazów przemocy i katastrofy. Eksplozja czy zawalenie budynku powtarzają się tak długo, aż przestają działać wyłącznie jako szok i zaczynają odsłaniać własną strukturę. Jak zauważa artysta: Szok nie potrzebuje już nawet naszej zgody. Potrzebuje tylko naszej uwagi.

Z ekranu telefonu na ścianę kamienicy

Headlinerem ósmej edycji jest Oliver Latta, znany jako Extraweg – berliński artysta i reżyser, którego surrealistyczne animacje 3D stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych języków współczesnego motion designu. Ma na koncie dwie nagrody Primetime Emmy za czołówki pierwszego i drugiego sezonu serialu Rozdzielenie, współpracę z Valentino, MTV czy Bring Me The Horizon oraz wystawy m.in. w Sotheby’s, Christie’s i podczas Biennale w Wenecji.

Ciała w pracach Extrawega rozciągają się, namnażają, stapiają w tłum, podporządkowują systemom i zmagają ze sobą. Surrealistyczna fizyczność służy mu do opowiadania o rzeczach niewidzialnych: presji społecznej, ambicji, rutynie, pragnieniu bliskości, lęku czy potrzebie dopasowania się do reguł.

Sama pętla jest przy tym częścią znaczenia jego prac. Jak zauważa Extraweg, świetnie pasuje do współczesnej kultury internetu: Pracuj, konsumuj, scrolluj, powtórz. Kiedy działanie nie ma prawdziwego początku ani końca, może stać się zabawne, niekomfortowe albo wręcz frustrujące. Dla mnie pętla jest czymś więcej niż technicznym formatem. Staje się częścią idei.

Peter Burr: gra, której nie można wygrać

Jednym z najważniejszych nazwisk tegorocznej edycji jest również Peter Burr, nowojorski twórca immersyjnych, filmowych światów wykorzystujących m.in. narzędzia zaczerpnięte z branży gier. Jego prace były prezentowane m.in. w Whitney Museum, Barbican Centre i na Documenta 14.

Burr pełni w tym roku podwójną rolę. Jest kuratorem ściany STAN ZAPĘTLENIA, gdzie pokaże prace Yoriko Mizushiri, Réki Bucsi, Takeshiego Muraty i Meejin Hong, ale przygotował też jedno z najbardziej nietypowych wydarzeń tej edycji, czyli projekt Interstitial Maintenance.

Instalacja rozpocznie oba festiwalowe wieczory. W cyfrowym budynku Burra zautomatyzowani pracownicy przemierzają zabrudzone korytarze, naprawiają kolejne awarie i próbują utrzymać w ruchu system, który bez końca produkuje systemowe usterki i ślady rozpadu. W czasach pandemii, wojen i gwałtownego przyspieszenia technologicznego artysta zadaje pytanie o wysiłek potrzebny, by podtrzymywać strukturę przy życiu. Skala Kinomuralu pozwala artyście odejść od klasycznego seansu. Projekcja odbywa się równocześnie na czterech ścianach. Na każdej z nich pojawią się różni bohaterowie, miejsca i momenty. Nie da się zobaczyć wszystkiego.

Kinomural szuka nowych form

Festiwal coraz wyraźniej traktuje miejską projekcję nie jako gotowy format, lecz jako punkt wyjścia do eksperymentu. Dobrym przykładem jest Ghosts of Tomorrow Krzysztofa „Kukiego” Iwańskiego, artysty odpowiedzialnego również za komunikację wizualną tegorocznej edycji.

Wystawa prezentowana w Concordia Design sięga po medium bardzo odległe od ekranu – flagę. Zamiast reprezentować określoną wspólnotę, odnosi się do tego, co wspólne i zagrożone utratą: znikających ekosystemów, cyfrowych odpadów czy skutków migracji klimatycznej.

– Flaga nigdy nie jest neutralna. Nawet pozbawiona godła zachowuje pamięć władzy, wspólnoty, mobilizacji i konfliktu. W Ghosts of Tomorrow przesuwam jednak tę energię w inną stronę. Zamiast mówić „to jest nasze”, flaga mówi „to jest wspólne” albo „to właśnie tracimy – tłumaczy Iwański. Artysta świadomie odchodzi przy tym od dosłownych obrazów kryzysu. – Nie chcę szokować mocniej. Chcę przywrócić wagę temu, na co przestaliśmy reagować – podkreśla.

Wszystkie ściany w jednym rytmie

Kinomural tradycyjnie nie prowadzi widza jedną trasą. Sześć ścian ma osobne programy, które odbywają się symultanicznie (przez dwa dni w godz. 19:30-22:00), a poszczególne sety powtarzają się podczas wieczoru. Publiczność może więc rozpocząć oglądanie w dowolnym miejscu i za każdym razem ułożyć nieco inny festiwal.

Na zakończenie obraz ponownie przekroczy granicę pojedynczego ekranu: na wszystkich festiwalowych ścianach pojawi się Tension Hieu Vu, motion designera i animatora z Hanoi. Towarzyszy mu Masquerade brytyjskiego kompozytora Thomasa Farnona. Na chwilę sześć osobnych programów i ścian stanie się więc jednym. A potem cały obieg zacznie się od nowa.

Program tegorocznej edycji uzupełniają sekcje OPEN CALL, DOBRANOCKA i ZŁANOCKA. Pełny program, opisy prac oraz informacje o artystach są dostępne na www.kinomural.com.