Formuła koncertów cyklu Dolnośląskie Salony Muzyczne wzorowana jest na niemalże zanikłej już tradycji dziewiętnastowiecznych salonów muzycznych. Organizowane przez szlachtę i elitę finansową były zarówno wydarzeniem kulturalnym, jak spotkaniem towarzyskim. To właśnie tam zbierali się przedstawiciele sztuki, polityki i biznesu. Rozmawiano o nowych myślach, konfrontowano idee i nawiązywano kontakty. Dla muzyków była to okazja do zaprezentowania się melomanom i mecenasom. To właśnie w salonach zaczynały się kariery największych dziewiętnastowiecznych wirtuozów.

DSM zostały stworzone w dwóch zasadniczych celach. Pierwszym z nich jest odrodzenie tradycji koncertów salonowych, dzięki którym publiczność miała możliwość obcować z muzyką klasyczną w nieco mniej formalny sposób, niż ma to miejsce na wielkich salach koncertowych. Dzięki temu twórczość Bacha, Mozarta i innych geniuszy była ludziom przystępniejsza, bardziej zrozumiała, a przez to bliższa. Drugim założeniem jest integracja muzycznego środowiska Dolnego Śląska oraz Saksonii na poziomie instytucjonalnym oraz personalnym. Jedną z tradycji salonowych było również zapraszanie na występy muzyków-amatorów. W związku z tym DSM angażuje w swoich koncertach i wspiera w rozwoju artystycznym utalentowanych muzycznie przedstawicieli różnych zawodów.

KONCERT „A MY I TAK POLECIM!”

4 września 2026, godz. 17.00
Muzeum Ziemi Kłodzkiej
ul. Ignacego Łukasiewicza 4, Kłodzko
Koncert biletowany: 35 zł

11 września 2026, godz. 19.00
Kudowskie Centrum Kultury i Sportu
ul. Główna 43, Kudowa-Zdrój

27 września 2026, godz.  18.00
Dolnośląska Izba Lekarska
ul. Kazimierza Wielkiego 45, Wrocław

WYKONAWCY

Oliwia Ślipek – sopran
Franciszek Gwizdowski – baryton
Jerzy Owczarz – fortepian

PROGRAM

Stanisław Moniuszko
– O, Jaśko!
Stanisław Moniuszko
– Dziad i baba
Wolfgang Amadeusz Mozart
– La ci darem la mano
Wolfgang Amadeusz Mozart
– Cinque, dieci
Emmerich Kálmán
– Heia, heia, in den Bergen
Fryderyk Chopin
– Śliczny chłopiec
Stanisław Moniuszko
– Prząśniczka
Stanisław Moniuszko
– Ten zegar stary od stu lat
Fryderyk Chopin
– Hulanka
Gioachino Rossini
– Largo et factotum
Fryderyk Chopin
– nokturn Es-dur, op. 9 nr 2
Edward Grieg
– W grocie króla gór
Ludwig van Beethoven
– sonata cis-moll, op. 27 nr 2, cz. III: Presto Agitato

Współorganizator:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

13 września zapraszamy na sto pięćdziesiątą pierwszą podróż z Antykabaretem. Tym razem zabierze nas na pokład M/S Krajewski

Antykabaret

Od piętnastu lat, co miesiąc dolnośląscy artyści, naukowcy, dziennikarze, nauczyciele spotykają się raz w miesiącu, tradycyjnie trzynastego dnia miesiąca i przedstawiają zebranej publiczności swoje monologi, piosenki, referaty. W ten sposób poza działalnością stricte rozrywkową czy artystyczną, tworzą się więzi środowiskowe i ponadśrodowiskowe – interdyscyplinarne. Efektem nawiązania tych więzi jest dalsza współpraca artystyczna i naukowa. „Antykabaret”  przez piętnaście lat stał się ważnym fundamentem wrocławskiej  kultury.

Rok 2026 decyzją Sejmu i Senatu Rzeczpospolitej ustanowiony został Rokiem osób, instytucji, miejsc i wydarzeń istotnych dla polskiej historii, kultury i życia społecznego. Dlatego nasze programy zaplanowane na rok 2026 chcemy poświęcić:

13 marca 2026 – Gdyni i Wrocławiowi – rok 2026 jest ogłoszony przez Senat RP Rokiem Gdyni. W naszym programie chcemy połączyć Wrocław i Gdynię. Co wyniknie z tego zestawienia? Jakie są związki pomiędzy miastami? Czy istnieje współpraca kulturalna pomiędzy oboma ośrodkami?

13 kwietnia 2026 – w dwustulecie śmierci -Józefowi Maksymilianowi Ossolińskiemu – założycielowi Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, którego zbiory w 1948 roku trafiły do Wrocławia; rok 2026 jest ogłoszony Rokiem Józefa Maksymiliana Ossolińskiego; Zestawimy dzieło życia Ossolińskiego z pracą Stanisława Staszica (dwustulecie śmierci), Rok 2026 to także Rok Stanisława Staszica.

13 maja 2026 – w stulecie powstania – Polskiemu Radiu; rok 2026 jest ogłoszony Rokiem Polskiego Radia.

13 czerwca 2026 – w stulecie urodzin – Marylin Monroe (ur. 1.06.1926) – ikonie nie tylko światowego kina ale także światowej kultury. Jakie związki ma Wrocław z Marylin Monroe? Czy polską MM była VV?

13 września 2026 – w sześćdziesięciolecie urodzin – Markowi Krajewskiemu (ur. 4.09.1966) – wrocławskiemu pisarzowi, twórcy retro
kryminału wrocławskiego;

13 października 2026 – w stulecie urodzin – Andrzejowi Waligórskiemu (ur. 20.10.1926) – poecie, satyrykowi, twórcy wrocławskiego Studia 202,

8 listopada 2026– w stulecie odsłonięcia pomnika (14.11.1926) – Fryderykowi Chopinowi – kompozytorowi polskiemu o światowej sławie.

Każde z wydarzeń będzie się odnosiło do swojego Patrona bezpośrednio – z wykorzystaniem utworów związanych z Patronem lub pośrednio – poprzez nowo powstałe teksty i piosenki, prace plastyczne, wykłady inspirowane postacią Patrona lub nawiązujące do jego twórczości i spuścizny.

Współorganizatorzy:
„Fundacja Ośrodek”
Ośrodek Kultury i sztuki we Wrocławiu

Projekt jest współfinansowany ze środków Budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego i Gminy Wrocław.

Nagrody w konkursie literackim ufundował Sklep Dolnośląski.

UWAGA:  start imprezy ustaliliśmy na godzinę 19:00 ale postaramy się wpuścić Szanownych Gości na salę i udostępnić bar, kwadrans po 18:00

 

Więcej wiadomości o Antykabarecie: www.facebook.com/Antykabaret

 

Bilety w cenie od 70 do 90 zł do nabycia na stronie www.kupbilecik.pl

 

We wrześniu 2026 zapraszamy na premierę spektaklu Teatru Układ Formalny, który jest koprodukowany wspólnie z Ośrodkiem Kultury i Sztuki we Wrocławiu. Spektakl realizowany wg teksu i w reżyserii Magdaleny Drab to intymna, poruszająca opowieść o kobietach, które są sobie najbliższe, a jednocześnie (a może właśnie dlatego) potrafią ranić się najmocniej.

Daty:
18 września 2026, godz. 19:00 I Premiera
19 września 2026, godz. 18:00
20 września 2026, godz. 17:00

Miejsce:
Teatr Układ Formalny
Centrum na Przedmieściu – Sala Formalna
ul. Prądzyńskiego 39A, Wrocław

Wiadomość o terminalnej chorobie matki staje się impulsem do wspólnej podróży. Wyjazd, który miał być spełnieniem odkładanego latami marzenia, szybko zamienia się w konfrontację z tym, co przez lata pozostawało niewypowiedziane. W drogę ruszają osoby, które wychowały się pod jednym dachem, ale z czasem coraz bardziej się od siebie oddaliły. W zamkniętej przestrzeni wspólnej drogi wymuszona bliskość sprawia, że dawne konflikty, zapomniane historie i niewygodne pytania wracają niczym tytułowe prądy wsteczne.

Co naprawdę warto zrobić przed śmiercią? Czy sięgnąć po swoją to do list i przeczytać wszystkie książki, obejrzeć filmy, zwiedzić cały świat? A może wystarczy wypowiedzieć w końcu to, czego nie potrafiło się przez lata?
Inspiracją do powstania „Prądów wstecznych” były rodzinne dramaty psychologiczne: „Sierpień w hrabstwie Osage” Tracy’ego Lettsa oraz „Tęsknię za domem” Radosława B. Maciąga. To teatr oparty na dialogu, intensywnych relacjach i pogłębionych rolach aktorskich, ale niepozbawiony humoru.

Oprawa muzyczna łączy elektronikę z naturalnymi ambientami. Nowe miesza się ze starym, podobnie jak teraźniejszość bohaterek miesza się z pamięcią domu – przystani, od której nigdy do końca nie udało im się odbić.

REALIZATORZY / REALIZATORKI
reżyseria / scenariusz MAGDALENA DRAB
projekty i koncepcja kostiumów, scenografii i form MACIEJ RABSKI
choreografia / choreografia lalek
muzyka ALBERT PYŚK
reżyseria i realizacja światła KACPER SCHEFFLER
realizacja dźwięku WIKTOR GRZEGORZEWSKI
kierownik produkcji BARBARA SCHEFFLER

Obsada: ALICJA CZERNIEWICZ, WIKTORIA CZUBASZEK-GÓRSKA, PAULINA MIKUŚKIEWICZ, GRAŻYNA MISIOROWSKA (gościnnie)

Szacowany czas trwania: około 80 minut
Spektakl rekomendowany dla widzów od 15 roku życia
TW: dym sceniczny, dym papierosowy, światło stroboskopowe.
Bilety: 75/90 PLN, dostępne pod linkiem https://ukladformalny.pl/kup-bilet/

Producent: Fundacja „Teatr Układ Formalny”
Koproducent: Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu (OKiS)

Spektakl współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

KINOMURAL 2026. Extraweg przejmuje ścianę, Peter Burr uruchamia cyfrowy świat, a festiwal wychodzi poza własne ramy

Prace pokazywane w najważniejszych instytucjach sztuki, eksperymentalna animacja i bezkresne cyfrowe horyzonty. 113 prac 67 artystów z całego świata. 18 i 19 września Kinomural po raz ósmy zamieni wrocławskie Nadodrze w wielkoformatową galerię sztuki nowych mediów.

Kinomural od początku wyrasta z prostego, ale radykalnego pomysłu: sztukę, którą zwykle oglądamy na ekranie telefonu, komputera, w galerii albo kinie, można przenieść bezpośrednio w przestrzeń miasta. Ściany kamienic na Nadodrzu stają się gigantycznymi ekranami, a publiczność porusza się między kolejnymi punktami i sama układa własną trasę przez program.

Headlinerem edycji pod hasłem Niekończący się obieg będzie Extraweg. Jednocześnie festiwal mocniej niż dotąd eksperymentuje z własną formułą: Peter Burr przygotował projekt specjalny uruchamiany równocześnie na czterech ścianach, a Krzysztof „Kuki” Iwański pokaże wystawę Ghosts of Tomorrow.

Animacja, cyfrowe wideo czy obraz generatywny są dziś częścią codziennej kultury wizualnej: seriali, teledysków, koncertów i komunikacji największych marek. Kinomural wyciąga je z tych obiegów i daje im inną skalę, tempo oraz publiczność. Motywem łączącym siedem tegorocznych sekcji programu jest powtórzenie: pętla jako rytm, nawyk, błąd, pamięć i mechanizm codzienności. Nie chodzi jednak o powracanie do identycznego punktu.

Od geologii po przeciążony feed

Rdzeniem programu jest sekcja główna, przygotowana przez twórców wydarzenia – Piotra i Bartka Bartosów i rozpisana na dwie ściany: PĘTLĘ PIERWOTNĄ oraz PĘTLĘ IMPULSÓW.

Pierwsza skupia się na repetycjach ukrytych w zmianie skali, pamięci i procesie. Wśród prezentowanych artystów są m.in. Boris Labbé, który w Orogenesis kompresuje miliony lat geologicznych przemian Pirenejów do kilku minut; Conner Griffith, analizujący wizualny nadmiar reklamy i mediów społecznościowych w stworzonej wspólnie z Maxem Cooperem pracy A Sense of Getting Closer; Edwin Rostron oraz Max Hattler, traktujący rytm, geometrię i abstrakcję jak materiał działający bezpośrednio na percepcję.

Druga jest bardziej fizyczna i bezpośrednia. Powtórzenie działa tu jak bodziec. W programie znaleźli się m.in. Emanuele Kabu, Damien Looney, Mario Ruggiero, Brandon Eversole i L00p.

Looney pracuje z tym, co technologia zazwyczaj próbuje usunąć: zakłóceniem i szumem. Zwraca też uwagę, że złożone oprogramowanie ukrywa przed użytkownikiem własny mechanizm, a sztuka może ponownie uczynić go widocznym – razem z pracą stojącą za technologią.

Ruggiero z kolei często wykorzystuje pętlę do rozbrajania obrazów przemocy i katastrofy. Eksplozja czy zawalenie budynku powtarzają się tak długo, aż przestają działać wyłącznie jako szok i zaczynają odsłaniać własną strukturę. Jak zauważa artysta: Szok nie potrzebuje już nawet naszej zgody. Potrzebuje tylko naszej uwagi.

Z ekranu telefonu na ścianę kamienicy

Headlinerem ósmej edycji jest Oliver Latta, znany jako Extraweg – berliński artysta i reżyser, którego surrealistyczne animacje 3D stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych języków współczesnego motion designu. Ma na koncie dwie nagrody Primetime Emmy za czołówki pierwszego i drugiego sezonu serialu Rozdzielenie, współpracę z Valentino, MTV czy Bring Me The Horizon oraz wystawy m.in. w Sotheby’s, Christie’s i podczas Biennale w Wenecji.

Ciała w pracach Extrawega rozciągają się, namnażają, stapiają w tłum, podporządkowują systemom i zmagają ze sobą. Surrealistyczna fizyczność służy mu do opowiadania o rzeczach niewidzialnych: presji społecznej, ambicji, rutynie, pragnieniu bliskości, lęku czy potrzebie dopasowania się do reguł.

Sama pętla jest przy tym częścią znaczenia jego prac. Jak zauważa Extraweg, świetnie pasuje do współczesnej kultury internetu: Pracuj, konsumuj, scrolluj, powtórz. Kiedy działanie nie ma prawdziwego początku ani końca, może stać się zabawne, niekomfortowe albo wręcz frustrujące. Dla mnie pętla jest czymś więcej niż technicznym formatem. Staje się częścią idei.

Peter Burr: gra, której nie można wygrać

Jednym z najważniejszych nazwisk tegorocznej edycji jest również Peter Burr, nowojorski twórca immersyjnych, filmowych światów wykorzystujących m.in. narzędzia zaczerpnięte z branży gier. Jego prace były prezentowane m.in. w Whitney Museum, Barbican Centre i na Documenta 14.

Burr pełni w tym roku podwójną rolę. Jest kuratorem ściany STAN ZAPĘTLENIA, gdzie pokaże prace Yoriko Mizushiri, Réki Bucsi, Takeshiego Muraty i Meejin Hong, ale przygotował też jedno z najbardziej nietypowych wydarzeń tej edycji, czyli projekt Interstitial Maintenance.

Instalacja rozpocznie oba festiwalowe wieczory. W cyfrowym budynku Burra zautomatyzowani pracownicy przemierzają zabrudzone korytarze, naprawiają kolejne awarie i próbują utrzymać w ruchu system, który bez końca produkuje systemowe usterki i ślady rozpadu. W czasach pandemii, wojen i gwałtownego przyspieszenia technologicznego artysta zadaje pytanie o wysiłek potrzebny, by podtrzymywać strukturę przy życiu. Skala Kinomuralu pozwala artyście odejść od klasycznego seansu. Projekcja odbywa się równocześnie na czterech ścianach. Na każdej z nich pojawią się różni bohaterowie, miejsca i momenty. Nie da się zobaczyć wszystkiego.

Kinomural szuka nowych form

Festiwal coraz wyraźniej traktuje miejską projekcję nie jako gotowy format, lecz jako punkt wyjścia do eksperymentu. Dobrym przykładem jest Ghosts of Tomorrow Krzysztofa „Kukiego” Iwańskiego, artysty odpowiedzialnego również za komunikację wizualną tegorocznej edycji.

Wystawa prezentowana w Concordia Design sięga po medium bardzo odległe od ekranu – flagę. Zamiast reprezentować określoną wspólnotę, odnosi się do tego, co wspólne i zagrożone utratą: znikających ekosystemów, cyfrowych odpadów czy skutków migracji klimatycznej.

– Flaga nigdy nie jest neutralna. Nawet pozbawiona godła zachowuje pamięć władzy, wspólnoty, mobilizacji i konfliktu. W Ghosts of Tomorrow przesuwam jednak tę energię w inną stronę. Zamiast mówić „to jest nasze”, flaga mówi „to jest wspólne” albo „to właśnie tracimy – tłumaczy Iwański. Artysta świadomie odchodzi przy tym od dosłownych obrazów kryzysu. – Nie chcę szokować mocniej. Chcę przywrócić wagę temu, na co przestaliśmy reagować – podkreśla.

Wszystkie ściany w jednym rytmie

Kinomural tradycyjnie nie prowadzi widza jedną trasą. Sześć ścian ma osobne programy, które odbywają się symultanicznie (przez dwa dni w godz. 19:30-22:00), a poszczególne sety powtarzają się podczas wieczoru. Publiczność może więc rozpocząć oglądanie w dowolnym miejscu i za każdym razem ułożyć nieco inny festiwal.

Na zakończenie obraz ponownie przekroczy granicę pojedynczego ekranu: na wszystkich festiwalowych ścianach pojawi się Tension Hieu Vu, motion designera i animatora z Hanoi. Towarzyszy mu Masquerade brytyjskiego kompozytora Thomasa Farnona. Na chwilę sześć osobnych programów i ścian stanie się więc jednym. A potem cały obieg zacznie się od nowa.

Program tegorocznej edycji uzupełniają sekcje OPEN CALL, DOBRANOCKA i ZŁANOCKA. Pełny program, opisy prac oraz informacje o artystach są dostępne na www.kinomural.com.

Zapraszamy na czytanie performatywne fragmentu tekstu Jagody Jasińskiej, na podstawie którego już w listopadzie w Teatrze Dialogu odbędzie się premiera spektaklu „RODos musical”.
„RODos musical” to spektakl muzyczny o Rodzinnych Ogrodach Działkowych, wyrastający z prawdziwych historii wrocławskich działkowiczek i działkowiczów. Zanim jednak spotkamy się na premierze, chcemy podzielić się z Wami fragmentem powstającego scenariusza – i sprawdzić, jak brzmi tam, gdzie wszystko się zaczyna: na działce, wśród zieleni, rozmów i dywanów.

6 września 2026 | godz. 17:00–20:00
Aleja Dywanowa, ul. Biały Kąt (za CH Magnolia), Wrocław
Wstęp wolny

„RODos musical” powstaje w koprodukcji Fundacji ART JTM oraz Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu. Projekt realizowany jest w ramach stypendium artystycznego Prezydenta Wrocławia, które otrzymał reżyser spektaklu Michał Jagodziński.

A ponieważ spotykamy się na działce: jeśli macie ochotę, zabierzcie własne krzesło turystyczne, leżak, koc albo inne działkowe przybory

Do zobaczenia na RODosie i pamiętajcie – Aleja Dywanowa to przestrzeń wolna od używek!

————-

Spektakl jest koprodukcją Fundacji ART JTM oraz Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucji Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu wspólnie z Robertem Traczykiem przygotowują premierę spektaklu pn. „Ostatni wernisaż przy Landsberger Straße”. Efekty tej współpracy będzie można obejrzeć w październiku we Wrocławiu.

16 października 2026 | godz.19.00 PREMIERA
17 października2026 | godz. 19.00
Instytut im. Jerzego Grotowskiego, Sala Teatru Laboratorium, Rynek-Ratusz 27

O spektaklu:
Fikcyjna rekonstrukcja historyczna, osadzona w realiach Wrocławia lat 30. XX wieku, której oś dramaturgiczną stanowi spotkanie dwóch skrajnie różnych światów: wybitnego kolekcjonera i humanisty Maxa Silberberga oraz nazistowskiego aparatu. Kolekcjoner mając świadomość nieuchronnej utraty majątku i wolności, dokonuje aktu ostatniego pożegnania ze swoimi dziełami. Rozmowa bohaterów ewoluuje od chłodnej inwentaryzacji do głębokiego dyskursu o naturze władzy, ulotności piękna i odpowiedzialności za kulturę.

Twórcy:
tekst i reżyseria Robert Traczyk
scenografia, kostiumy, video: Marta Czujowska
muzyka: Katarzyna Dziewiątkowska
światła: Daniel „Qman” Kuźma

obsada: Robert Gonera, Igor Paszczyk

w nagraniach głosowych: Krzysztof Grębski, Jolka Solarz-Szwed, Michał Szwed

Kontekst:
Max Silberberg był jednym z najważniejszych niemiecko-żydowskich kolekcjonerów sztuki w Europie Środkowej. Jako współwłaściciel firmy surowcowej we Wrocławiu, zgromadził w swojej willi przy dawnej Landsberger Straße (dziś ul. Kutnowska) światowej klasy zbiory, obejmujące dzieła francuskiego impresjonizmu i postimpresjonizmu. Po 1933 roku padł ofiarą prześladowań antysemickich. Został zmuszony do wyprzedaży kolekcji na tzw. „aukcjach żydowskich” za ułamek w Został zamordowany w Auschwitz. Jego losy są symbolem tragicznej historii wrocławskiej elity intelektualnej.

Robert Traczyk – reżyser, dramaturg i autor tekstów literackich, wielokrotny laureat konkursów literackich i dramaturgicznych. Działa na styku teatru, literatury i performansu – reżyseruje spektakle teatralne i parateatralne oraz tworzy dramaty, opowiadania, eseje i scenariusze telewizyjne. W swojej pracy koncentruje się na budowaniu spójnych, choć nie zawsze linearnych, struktur dramaturgicznych, które rozwija poprzez poszukiwanie nowych, często eksperymentalnych rozwiązań scenicznych.
Jest absolwentem Politechniki Wrocławskiej oraz Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego we Wrocławiu na kierunku reżyseria. Uczestniczył w programie Story Masterclass w Gotland Folkhögskola w Szwecji. Jest również stypendystą Stowarzyszenia Autorów ZAiKS oraz programu Młoda Polska, a także scenarzystą serialu „Kapitalne Opowieści” emitowanego w 4FUN.KIDS. W 2026 roku otrzymał Stypendium Artystyczne Prezydenta Wrocławia oraz Specjalną Nagrodę Jury podczas 30. Festiwalu Szekspirowskiego w Gdańsku za projekt „Cały świat jest sceną”.

Więcej na: https://roberttraczyk.art/

Producenci i organizatorzy:

Spektakl dofinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego oraz ze środków pochodzących ze stypendium artystycznego prezydenta Miasta Wrocławia