Witold Liszkowski. Barykada

Witold Liszkowski. Barykada
Wystawa realizowana jest w ramach programu Warsaw Gallery Weekend
Kurator: Rafał Lewandowski

—

Archiwum Sztuki Kontekstualnej w Wolskim Centrum Kultury
część I
Witold Liszkowski. Barykada

Nasza barykada jest próbą stawienia oporu przeciwko odchodzeniu przedmiotów codziennego użytku. Towarzyszą nam przez lata zużyte zostają następnie wyrzucone w niebyt. Te przedmioty z naszego życia to nasze prywatne archiwum pamięci, którego los kończy się na śmietniku. A więc linią oporu przeciw takiej kolei rzeczy jest nasza barykada. Na wystawie zbudowana zostanie konstrukcja z przedmiotów i fotografii, które dzięki sile sztuki będą miały szansę uzyskania nowego życia w oczach nowego kolekcjonera przyszłości. Wystarczy jego wrażliwość i obserwacja zanikających wartości w geście odchodzących przedmiotów. Nowy kolekcjoner na wystawie będzie mógł po prostu zabrać ze sobą tę część barykady która mu się spodoba. I uczyni to za darmo tak jako dzieje się na portalu internetowym „śmieciarka jedzie”. Właśnie ta intencja ma uruchomić podstawowe funkcje sztuki kontekstualnej; bezpośredniej komunikacji i wymiany pomiędzy artystą i odbiorcami.

Wystawa jest też historycznie próbą rekonstrukcji gestu polskiej sztuki kontekstualnej lat 70. i 80. ubiegłego wieku awangardy wrocławskiej. Któż mógł przypuszczać, że na Dzikich Polach Festung Breslau pojawi się tak silny ruch artystyczny który wywróci do góry nogami dotychczasowe opinie i przeświadczenia kultury wizualnej w Polsce, antycypując tym samym późniejsze dokonania w globalnym i antykolonialnym jej nurcie na świecie. To właśnie do Wrocławia po drugiej wojnie światowej przybyli artyści z różnych stron Polski zdecydowani obalić dotychczasową definicję sztuki. „Można więc uznać, że tradycja nowych mediów we Wrocławiu powstała na bazie… braku tradycji sztuki w tym mieście.” ( prof. Anna Markowska)

Dla tej formacji duże znaczenie miała działalność Jerzego Ludwińskiego założyciela galerii Pod Moną Lizą, Andrzeja i Natalii Lachowiczów założycieli galerii Permafo, Barbary Kozłowskiej i Zbigniewa Makarewicza, Zdzisława Sosnowskiego oraz last but not least Anny i Romualda Kuterów założycieli Galerii Sztuki Najnowszej. Z pomocą przybyłego z Warszawy filozofa sztuki Jana Świdzińskiego został sformułowany manifest sztuki kontekstualnej. Prezentując prace Witolda Liszkowskiego, najmłodszego przedstawiciela tego ruchu, pokażemy jak wyprowadził on działania sztuki kontekstualnej na ulice Wrocławia, organizując serię akcji w latach 1979-1981. Szczególnie w sztuce tego artysty zostało uwidocznione stanowisko sztuki kontekstualnej, że to nie samo dzieło sztuki w tradycyjnym słowa znaczeniu ale postawa jaką artysta zajmuje wobec świata służy nowemu rozumieniu roli awangardy w sztuce.
—

Witold Liszkowski urodził się w 1954 roku we Wrocławiu. W 1979 roku ukończył Akademię Sztuk Pięknych na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby we Wrocławiu. Dyplom „Pytania” zrealizował w Katedrze Grafiki u profesora Jana Jaromira Aleksiuna. Promotorem pracy dyplomowej był profesor Konrad Jarodzki.

W latach 1977-1981 brał udział w wielu ogólnopolskich wystawach, seminariach i festiwalach artystycznych. W okresie tym współpracował z Galerią PERMAFO (Zbigniew Dłubak, Natalia LL, Andrzej Lachowicz)  i Galerią Sztuki Najnowszej  (Anna Kutera, Romuald Kutera, Lech Mrożek) we Wrocławiu. Tworzył sekwencje fotograficzne Sztuka osobista, Pytania oraz instalacje Pokoje sztuki. W 1979 roku wraz z Lechem Mrożkiem   powołał przy ACK Pałacyk wrocławskie Centrum Sztuki Współczesne (w 1980 do prowadzących Centrum dołączył Wiesław Misiek). Prezentował nurt sztuki eksperymentalnej i interdyscyplinarnej. Zrealizował liczne akcje uliczne, happeningi i performance (ulica Kościuszki, Świdnicka, przed Muzeum Narodowym we Wrocławiu). Uczestniczył w akcjach parateatralnych, realizując własne działania interdyscyplinarne w ramach wrocławskiego Centrum Sztuki Współczesnej i Festiwalu Teatru Otwartego we Wrocławiu (między innymi akcja Bukowice 1981, Marzec 68, Współczesność, Alternatywy sztuki).

W latach 1977-1980 działał w grupie twórczej Sztuka i Teoria (Witold Liszkowski, Andrzej Sapija, Maria Zmarz – Koczanowicz), łącząc aktywność artystyczną z refleksją teoretyczną i estetyczną.

Od 1995 tworzy cykle malarsko- instalacyjne Struktury osobiste oraz projekcje i spektakle Sztuka zjawiskowa, w Polsce i za granicą. Od połowy lat dziewięćdziesiątych współpracuje z Igorem Wójcikiem (wspólny pokaz multimedialny w centrum Ostrawy w Czechach, działania seminaryjne w Zamku Wojnowice, realizacje filmowe dla telewizji wrocławskiej animowane przez Iwonę Rosiak, pokazy w Niemczech i Czechach).  W ramach Międzynarodowego Festiwalu Nowe Horyzonty współpracował z sopranistką Dominiką Zamarą i DVJ Tomaszem Mniamosem. W ostatnim okresie od 20011 roku wraz z Mariuszem Mikołajkiem i Janem Mikołajkiem  na  wrocławskich ulicach i podwórkach prowadzi (nawiązując do akcji z lat 1979 – 81) długofalowy projekt Budujemy Miasto Sztuki (wrocławski Rynek, dziedziniec przed Muzeum Współczesnym Wrocław, Wrocław Nadodrze, podwórka na ulicy Roosevelta). W latach 1997 – 2006 prowadził autorskie wykłady w Wyższym Studium Fotografii AFA we Wrocławiu, od 2006 do 2009 w ASP Wrocław. Od 2004 do chwili obecnej członek Zarządu Okręgu ZPAP we Wrocławiu. Od 2013 jest wiceprezesem Fundacji OK, ART, pracuje w Ośrodku Kulturalnej Animacji Podwórkowej.

Autor ponad osiemdziesięciu indywidualnych wystaw i pokazów multimedialnych, m. in. w Galerii Sztuki Najnowszej we Wrocławiu, Galerii Foto – Medium – Art we Wrocławiu, Galerii Forum w Krakowie, Institut die Farbere w Wuppertalu (Niemcy), Galerii Arsenał w Białymstoku, Muzeum Miejskim w Moravskiej Trebove (Czechy), Galerii Miejskiej we Wrocławiu, Teatrze Polskim we Wrocławiu, Galerii Sztuki KOK w Kłodzku, Muzeum Miejskim Arsenał we Wrocławiu, Galerii Sztuki Najnowszej w Gorzowie Wielkopolskim, Muzeum Narodowym we Wrocławiu, dziedziniec przed   Muzeum Współczesnym Wrocław, Galerii Foto Gen we Wrocławiu.. Uczestniczył w ponad sześćdziesięciu wystawach zbiorowych, m. in. w BWA w Szczecinie, Galerii Studio w Warszawie, Galerii PERMAFO we Wrocławiu,  BWA w Sopocie, BWA w Poznaniu, BWA we Wrocławiu, BWA w Krakowie, Galerii Miejskiej – Arsenał w Poznaniu, von der Heydt – Museums w Wuppertalu (Niemcy), Muzeum Współczesnym Wrocław, Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie, Kunsthalle Koszyce, Kunstmuseum Bochum, Ludwig Muzeum w Budapeszcie, Muzeum Sztuki Współczesnej w Zagrzebiu i innych.

Prace w kolekcji Muzeum Współczesnego Wrocław, Dolnośląskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, zbiorach miejskich Wrocławia i kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

W 1997 otrzymał stypendium Ministra Kultury i Sztuki, w 2008 stypendium Zarządu Województwa Dolnośląskiego, w 2013 nagrodę w dziedzinie kultury i sztuki Marszałka Województwa Dolnośląskiego, w 2014 złotą odznakę ZPAP. W 2018 wraz z Fundacją OK, ART (Mariusz Mikołajek, Witold Liszkowski, Jan Mikołajek) Nagrodę Prezydenta Wrocławia, w 2022 uhonorowany Brązowym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.