Otwarty Uniwersytet Poszukiwań. Sceniczne rewelacje w Domu Plastyków, czyli o Teatrze Artystów Cricot.

17 lutego 2022, godz. 17:00
Sceniczne rewelacje w Domu Plastyków, czyli o Teatrze Artystów Cricot
Wykład dr Justyny Michalik-Tomali w ramach OUP

Na mapie zjawisk zaliczanych do polskiej przedwojennej awangardy teatralnej Teatr Cricot zajmuje miejsce szczególne. Przez lata niedoceniany, traktowany jako zjawisko marginalne, amatorskie, funkcjonujące raczej jako „krakowska anegdota” niż poważna propozycja artystyczna (na co niewątpliwy wpływ miał Tadeusz Kantor), dopiero dziś w pełni ujawnia swoją wyjątkowość i nowatorskość teatralnych idei. W tym kulturowym tyglu, prowadzonym przez Józefa Jaremę, współistniało i pracowało ze sobą wiele znakomitych osobistości tego czasu – malarzy, rzeźbiarzy, scenografów, muzyków, literatów i krytyków sztuki, a artystyczne propozycje Cricotu, nierzadko brawurowe, przełamujące i wykraczające poza tradycyjne konwencje teatralne, proponowały nowy rodzaj artystycznego doświadczenia.

Wykład będzie próbą omówienia historii i najważniejszych realizacji Teatru Cricot. Próbą odpowiedzi na pytanie, na czym miało polegać nowe doświadczenie artystyczne, jakie proponował widzom. Szczególne miejsce poświęcone zostanie twórczości Henryka Wicińskiego, który uznawany jest – obok Jaremy – za jeden z głównych „filarów” Cricotu. Analiza zachowanych projektów scenografii i kostiumów autorstwa Wicińskiego skłania do wniosku, że był to człowiek zdecydowanie wyprzedzający swoją epokę, a tym samym pozwala śledzić echa przedwojennej awangardy w twórczości artystów działających po II wojnie światowej. Przede wszystkim w twórczości Kantora.

Justyna Michalik-Tomala – doktor, pracuje w Katedrze Dramatu i Teatru Uniwersytetu Łódzkiego. Autorka książki „Idea bardzo konsekwentna. Happening i Teatr Happeningowy Tadeusza Kantora” (Universitas, 2015), współredaktorka licznych książek i katalogów wydawanych przez Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA w Krakowie. Jej zainteresowania naukowe dotyczą głównie awangardy, studiów kulturowych, performatyki, sztuki i polityki oraz związków pomiędzy historyczną awangardą i neoawangardą. Obecnie przygotowuje książkę poświęconą „Umarłej klasie” Kantora.

Bilety: bezpłatne wejściówki do pobrania tutaj

 

 

 

18 lutego 2022, godz. 9:00–13:00
Wiciński – reinterpretacja
Warsztaty z Robertem Rumasem dla grupy roboczej OUP

Plastyczne warsztaty scenograficzne będą dialogiem z wykładem dr Justyny Michalik. W czasie zajęć skorzystamy z projektów scenograficznych Henryka Wicińskiego oraz metod, jakie stosował w konstruowaniu napięć i znaczeń w przestrzeni scenicznej, które według niego miały „wyzwalać i organizować nasze uczucia i wzrok”. Spróbujemy nasz wysiłek ukierunkować na utopijne budowanie i eksperymentowanie…

Mottem do pracy będzie myśl artysty: „Realistyczność teatru, który apeluje do widza znajdującego się w pewnym dystansie do spraw dziejących się na scenie, powinna opierać się na dobrze zrozumiałej artystycznej przesadzie”.

Tydzień przed warsztatami uczestnicy grupy roboczej otrzymają wytyczne, które będą służyły jako przygotowanie do warsztatów.

Robert Rumas jest artystą plastykiem, kuratorem, projektantem przestrzeni wystawienniczych i scenicznych w galeriach i muzeach, scenografem teatralny. Ukończył w 1991 roku Akademię Sztuk Pięknych w Gdańsku na Wydziale Malarstwa oraz w Pracowni Multimediów. Zainteresowany problematyką społeczeństwa jako obiektu manipulacji w kontekście pojęć dotyczących ekonomii, religii, narodu czy rasy. Uważany jest obok Katarzyny Kozyry, Artura Żmijewskiego i Pawła Althamera i Zbigniewa Libery za jednego z najważniejszych przedstawicieli nurtu sztuki krytycznej w Polsce lat dziewięćdziesiątych. Prezentował swoje prace w znaczących galeriach polskich, m.in. w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki i w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Narodowym w Warszawie oraz Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Brał udział w wielu ważnych wystawach międzynarodowych m.in. w Kunst- und Ausstellungshale w Bonn, Moderna Musset w Sztokholmie, Centrum Sztuki Współczesnej w Moskwie, Kunsthalle w Wiedniu, Berlinie, Hamburgu i Bohum, Muzeum Sztuki w Zagrzebiu oraz Ludwig Museum w Budapeszcie. Jego prace znajdują się w wielu kolekcjach sztuki współczesnej w Polsce i poza jej granicami. Jest autorem wielu aranżacji i organizacji przestrzeni prezentacji sztuki współczesnej. Współpracował z wieloma polskimi i zagranicznymi kuratorami m.in. Dorotą Monkiewicz, Andą Rottenberg, Danielem Muzyczukiem, Joanną Zielińską i Bojaną Pejić. Od 2004 roku zajmuje się organizacją przestrzeni i scenografią w spektaklach multimedialnych, teatralnych i operowych. Na stałe współpracuje z reżyserem Michałem Zadarą i reżyserką Martą Górnicką. Scenografie i organizacje przestrzeni teatralnych według swoich projektów realizował w Teatrze Narodowym i Operze Narodowej w Warszawie, Teatrze Powszechnym i Nowym Teatrze w Warszawie, Starym Teatrze w Krakowie, Teatrze Polskim i Wrocławskim Teatrze Współczesnym, Teatrze Polskim w Poznaniu, Teatrze Polskim w Bydgoszczy, Teatrze Wybrzeże w Gdańsku oraz w Maxim Gorki Theater i Komische Oper w Berlinie oraz Staat Theater Braunschweig. W roku 2015 roku za całokształt twórczości otrzymał prestiżową nagrodę im. Katarzyny Kobro przyznawaną przez Akademię Artystów Polskich w Muzeum Sztuki w Łodzi. W roku 2020 był kuratorem wystawy „Zmiana ustawienia. Polska scenografia teatralna i społeczna XX i XXI wieku” w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie.

 

 

Otwarty Uniwersytet Poszukiwań
Otwarty Uniwersytet Poszukiwań (OUP) to program regularnych spotkań o charakterze wykładów i warsztatów odbywających się w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu, adresowanych do wszystkich zainteresowanych poruszaną w ich trakcie tematyką, a w sposób szczególny do studentów uczelni wyższych Wrocławia i innych polskich ośrodków akademickich.

Więcej informacji na temat Otwartego Uniwersytetu Poszukiwań na stronie www.grotowski-institute.pl

 

Awangarda teatralna Europy Środkowo-Wschodniej i jej obecność w teatrze współczesnym.
Kurs wiodący Otwartego Uniwersytetu Poszukiwań realizowany w roku akademickim 2022/2023 stanowić będzie jedno z podsumowań zbliżającego się do swojego finału projektu finansowanego ze środków Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki, a zarazem próbą otwarcia dalszych możliwości namysłu nad awangardą w kontekście współczesnym. Do udziału w nim zaproszeni zostali tym razem nie tylko polscy badacze i badaczki, ale i gości z Ukrainy, Białorusi, Czech i Słowenii, którzy zaprezentują w trakcie wykładów i seminariów dorobek awangard teatralnych swoich krajów oraz podejmą próbę refleksji nad ich współczesnymi aspektami.

Więcej informacji na temat Kursu wiodącego 2021/2022 Otwartego Uniwersytetu Poszukiwań na stronie www.grotowski-institute.pl

Organizatorzy:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego,
Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego

instgrotow_logo-kolorInstytut Teatralny

 

Współorganizacja
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
OKiS_logo_instytucja_RGB

 

 

 

Projekt współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Otwarty Uniwersytet Poszukiwań. Sport robotniczy, anty-olimpijski ruch protestu i awangarda w Europie Środkowo-Wschodniej

20 stycznia 2023, godz. 17:00
Sport robotniczy, anty-olimpijski ruch protestu i awangarda w Europie Środkowo-Wschodniej
Wykład dr. hab. Przemysława Strożka w ramach OUP
Instytut Grotowskiego, Czytelnia im. Ludwika Flaszena

Nowoczesny sport od zawsze uwikłany był w politykę i radykalne ideologie. Z uwagi na szerokie oddziaływanie na masy społeczne od zawsze wykorzystywany był przez dane systemy polityczne, które za pomocą sportowych widowisk realizowały własną propagandę. Powołane do życia w latach dwudziestych XX wieku międzynarodowe organizacje sportu robotniczego: Czerwona Międzynarodówka Sportowa i Socjalistyczna Międzynarodówka Sportowa, zrzeszały kilka milionów członków. Organizowały one Spartakiady i Olimpiady Robotnicze przeciwko kapitalistycznym i burżuazyjnym Igrzyskom Olimpijskim. Od połowy lat trzydziestych organizacja Igrzysk powierzona była przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski faszystowskim Państwom Osi: Igrzyska 1936 roku w Berlinie, planowane Igrzyska 1940 w Tokyo i planowane Zimowe Igrzyska 1944 w Cortinie D’Ampezzo. Nie ulega wątpliwości, że wielkie widowiska sportowe: Olimpiady Robotnicze, Spartakiady i Igrzyska Olimpijskie były znaczącą areną walki między komunizmem a faszyzmem. W przypadku sportu robotniczego były one również znaczącym miejscem eksperymentów środkowo-europejskiej awangardy.

Wykład poświęcony będzie historii sportu robotniczego w Europie Środkowo-Wschodniej i jego związkom z awangardowym teatrem w latach dwudziestych i trzydziestych.

 

Przemysław Strożek – doktor habilitowany, adiunkt w Instytucie Sztuki PAN, współpracownik naukowy Archiv der Avantgarden w Dreźnie. Stypendysta Fulbrighta na University of Georgia (Athens, GA) i Accademia dei Lincei (Rzym). Stypendysta Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej oraz MNiSW w kategorii wybitnego młodego naukowca. Jest autorem kilkudziesięciu artykułów naukowych o awangardzie, pierwszej monografii o recepcji włoskiego futuryzmu w Polsce: „Marinetti i futuryzm w Polsce” (Warszawa 2012), a także o sporcie w sztuce: „Modernizm – sport – polityka” (Warszawa 2019). Jest kuratorem licznych wystaw, w tym wystawy o Enricu Prampolinim, polskiej sekcji Emergence na Praskim Quadriennale (2019) czy wystawy Ahmeda Cherkaouiego w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie (2020).

 

Bilety: bezpłatne wejściówki do pobrania tutaj

 

 

21 stycznia 2023, godz. 10:00–13:00
Sport robotniczy, anty-olimpijski ruch protestu i awangarda w Europie Środkowo-Wschodniej

Seminarium dr. hab. Przemysława Strożka dla grupy roboczej OUP
Instytut Grotowskiego, Czytelnia im. Ludwika Flaszena

Seminarium poświęcone będzie roli sportu we współczesnych ruchach protestu. Chciałbym wraz z grupą roboczą zastanowić się nad następującym problemem: dlaczego nie istnieje obecnie żaden ruch protestu wobec wielkich wydarzeń sportowych, dlaczego środowiska kultury: teatru, literatury i sztuki nie reagują na łamanie praw człowieka podczas Igrzysk Zimowych w Sochi i Pekinie, czy Mistrzostw Świata w Katarze, które pochłonęły już kilkanaście tysięcy ofiar? Dlaczego sport pozbawiony jest dziś masowych ruchów protestu i dlaczego środowiska kultury nie interesują się sportem? Czy istnieje dziś szansa na stworzenie oddolnego ruchu protestu na kształt sportu robotniczego lat dwudziestych?

 

 

Otwarty Uniwersytet Poszukiwań
Otwarty Uniwersytet Poszukiwań (OUP) to program regularnych spotkań o charakterze wykładów i warsztatów odbywających się w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu, adresowanych do wszystkich zainteresowanych poruszaną w ich trakcie tematyką, a w sposób szczególny do studentów uczelni wyższych Wrocławia i innych polskich ośrodków akademickich.

Więcej informacji na temat Otwartego Uniwersytetu Poszukiwań na stronie www.grotowski-institute.pl

Awangarda teatralna Europy Środkowo-Wschodniej i jej obecność w teatrze współczesnym.

Kurs wiodący Otwartego Uniwersytetu Poszukiwań realizowany w roku akademickim 2022/2023 stanowić będzie jedno z podsumowań zbliżającego się do swojego finału projektu finansowanego ze środków Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki, a zarazem próbą otwarcia dalszych możliwości namysłu nad awangardą w kontekście współczesnym. Do udziału w nim zaproszeni zostali tym razem nie tylko polscy badacze i badaczki, ale i gości z Ukrainy, Białorusi, Czech i Słowenii, którzy zaprezentują w trakcie wykładów i seminariów dorobek awangard teatralnych swoich krajów oraz podejmą próbę refleksji nad ich współczesnymi aspektami.

Więcej informacji na temat Kursu wiodącego 2021/2022 Otwartego Uniwersytetu Poszukiwań na stronie www.grotowski-institute.pl

 

Organizator:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego

Współorganizacja:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

OKiS

 

Projekt współfinansowany z budżetu  Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Eski – Spektakl Marty Wiśniewskiej w ramach „Teatru na faktach”

„Dziewczyny, kupiłam sobie taką obcisłą kieckę, czy osobie ze skoliozą wypada w takiej wyjść?”. Dziewczyny ze skoliozą nie noszą obcisłych ubrań i takich z odkrytymi plecami. Dziewczyny ze skoliozą zazwyczaj mają długie włosy, żeby zakryć plecy, kręgosłup. Kręgosłup może być „prosty jak struna” albo „krzywy jak paragraf”. Dziewczyny ze skoliozą noszą plastikowe albo metalowe gorsety, ściągając je tylko do kąpieli, bo nawet w nich śpią. A przecież kobiety już od dawna nie chodzą w gorsetach. Są gorsze sytuacje? Są. Ale wyobraź sobie, że przez 24 godziny na dobę jest Ci niewygodnie. Albo że za każdym razem, kiedy odkryjesz plecy i zwiążesz włosy na plaży, przeżywasz kolejny coming out.

Ciało mają wszyscy i wszyscy przeżywają je na swój sposób. Ciało w skoliozie to specyficzne doświadczenie, które można uprościć do powiedzenia „tu mam mniej, a tu mam więcej”. I tyle. Pewnie każde ciało ma coś takiego. Kanon piękna powoduje jednak, że „mniej i więcej” staje się małym, dużym lub ogromnym problemem. I choć ruchy body positive czy body neutral stają się coraz bardziej rozpoznawalne, dziewczyny ze skoliozą nadal żyją w rzeczywistości pełnej ograniczeń, nakładanych od zewnątrz i wewnątrz. Przeżywanie skoliozy u każdej bohaterki spektaklu, wiąże się z poczuciem samotności i obcości. Nie ma społeczności osób ze skrzywieniem kręgosłupa. Ile razy widziałxś osoby z odkrytym garbem na ulicy? Ile razy spotkałxś kogoś w plastikowym gorsecie ortopedycznym? I dlatego wydaje się, że jest się jedynym na świecie.

Głównym tematem spektaklu jest ciało w skoliozie. Scenariusz powstał na podstawie rozmów z kobietami posiadającymi skrzywienie boczne kręgosłupa, a także z innymi osobami, które również są pośrednio zaangażowane w ich terapię – z rodzicami, lekarzami, fizjoterapeutami. Choć historie związane ze skoliozą bohaterek mają różne oblicza, tak samo jak różne są ich skrzywienia, można odnaleźć w ich opowieściach wspólne elementy. Dotyczą one zarówno procesów terapeutycznych, jak i odczuć i emocji związanych z doświadczaniem ciała w skoliozie. Garb noszony na plecach bohaterek to w spektaklu metafora ciężaru doświadczeń związanego z chorowaniem. Choć słowa dotyczą konkretnie ciała w skoliozie, spektakl opowiada o ciele w ogóle – o uniwersalnej formie, w którą każdy i każda z nas jest „spakowany”, i z którą każdy i każda z nas musi się mierzyć, bez możliwości wyboru.

Scenariusz, reżyseria: Marta Wiśniewska
Scenografia, projekcje: Marta Czujowska
Muzyka: Magdalena Gorwa
Konsultacje ruchowe: Aleksandra Nowakowska
Reżyseria świateł: Grzegorz Kołodziej
Obsada premierowa: aktorki Wrocławskiego Teatru Pantomimy: Agnieszka Charkot, Izabela Cześniewicz, Sandra Kromer-Gorzelewska, Agnieszka Kulińska
Obsada: aktorki Teatru im. Stefana Batorego: Karolina Biedroń-Federowicz, Żaneta Górecka, Michalina Hanzel, Katarzyna Hora
Premiera: 25 czerwca 2021
Czas trwania: 75 min

 

Fot. Filip Wierzbicki

 

Marta Wiśniewska jest absolwentką reżyserii na Wydziale Lalkarskim w Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie Filia we Wrocławiu. Uczestniczka kursów: „Teatr – sztuka społeczna” oraz „Teatr na faktach” w Instytucie Grotowskiego we Wrocławiu. Współzałożycielka i aktorka Teatru im. Stefana Batorego, który zdobył wiele nagród na ogólnopolskich festiwalach teatralnych. Współzałożycielka fundacji #wszytskierodzajeteatru. Instruktorka teatralna w stowarzyszeniu Teatrowo. Asystentka reżyserki Martyny Majewskiej przy spektaklu „SŁABY ROK” – dyplomie studentów AST 2019.

Magdalena Gorwa jest absolwentką studiów magisterskich na kierunku kompozycja i teoria muzyki w Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Od 2019 roku należy do Koła Młodych Związku Kompozytorów Polskich, a także do Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej. Stypendystka Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu oraz Prezydenta Miasta Wrocławia. Brała udział w wielu kursach kompozytorskich m.in. prowadzonych przez Marka Andre, Johannesa Kreidlera, Juste Janulyte i Martę Ptaszyńską. Od początku studiów współpracuje ze środowiskiem teatralnym. Tworzy również elektroniczną muzykę eksperymentalną, w tym projekty audiowizualne wraz ze studentami Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu.

Marta Czujowska to absolwentka Liceum Plastycznego we Wrocławiu. Studentka V roku scenografii w Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Brała udział w wystawach: „Wysiłek Syzyfa” w Centrum Spotkania Kultur, Lublin 2019, „PQ Studio – Common Design” Praga 2019 oraz „Zmiana ustawienia. Polska scenografia teatralna i społeczna XX i XXI wieku” w Zachęcie, Narodowej Galerii Sztuki, Warszawa 2019–2020. Jako scenografka pracowała przy egzaminach na Wydziale Lalkarskim w AST we Wrocławiu m.in. przy „Śmierć Człowieka-Wiewiórki” (reż. Robert Traczyk, 2020) a także „No Fiction?” – spektaklu realizowanym w ramach Przegądu Kultury Studenckiej w Czasoprzestrzeni we Wrocławiu (reż. Magdalena Młynarczyk, 2020–2021). Od 2021 instruktorka warsztatów o tematyce plastyczno-teatralnej.

Aleksandra Nowakowska to absolwentka Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu. Doświadczenie zdobywała w Teatrze Barakah w Krakowie, Teatrze Małym w Tychach i rezydencjach Ośrodka Praktyk Teatralnych Gardzienice. Uczestniczka rezydencji Gdańskiego Festiwalu Tańca oraz projektu „Teatr na faktach” Instytutu Grotowskiego. Interesuje się holistycznymi technikami pracy z ciałem i etnografią.

Grzegorz Kołodziej jest od lat związany z estradą. Realizator światła Teatru Muzycznego Capitol we Wrocławiu. Wcześniej realizator światła Opery Wrocławskiej. Jako reżyser świateł pracował przy egzaminach na Wydziale Lalkarskim w Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu, m.in. przy spektaklach „Król Edyp” (reż. Katarzyna Hora) i „W beczce chowany” (reż. Anna Wolszczak). Posiada szerokie doświadczenie w realizacji świateł, od małych form po superwidowiska operowe.

Spektakl dofinansowano ze środków Krajowej Izby Fizjoterapeutów.
Współpraca: Fundacja #wszystkierodzajeteatru

Organizator:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego

Współorganizacja:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
OKiS

Projekt współfinansowany z budżetu  Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Wykład o formach teatralnych w tradycji aszyków

Sercan Özinan omówi tradycję aszyków, jedną z wiekowych tradycji ustnych Anatolii. Omawia tło historyczne, formę i konwencje wykonawcze jako kontynuację dziedzictwa kultury lokalnej. Prowadzący analizuje formy teatralne obecne w tradycji aszyków, odwołując się do badań rytualnych Rolanda Grimesa. Omawia teatralną formę „opowiadania historii” w świetle metod analitycznych antropologii teatru.

Plakat do spektaklu aszyków „Egrek i Segrek”, reż. Sercan Özinan

 

Sercan Özinan (ur. 1987) ukończył studia na Wydziale Administracji Biznesu na Uniwersytecie Uludag w Bursie w 2010 roku, uzyskał też tytuł magistra na Wydziale Teatralnym Instytutu Nauk Społecznych Uniwersytetu Haliç. Uczestniczył w warsztatach prowadzonych przez Eugenia Barbę, Gienadija Bogdanowa, Thomasa Richardsa i Tomasza Rodowicza. W 2016 roku wziął udział w XV sesji Międzynarodowej Szkoły Antropologii Teatru w Albino we Włoszech (ISTA). W 2019 roku ukończył studia doktoranckie na Wydziale Teatralnym Uniwersytetu Hacettepe. Obecnie jest pracownikiem Wydziału Sztuk Performatywnych w Konserwatorium Uniwersytetu Bahçeşehir w Stambule.

 

 

Organizator:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego

 

 

 

 

Współorganizacja:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

OKiS

 

 

 

Partner:
Konserwatorium Uniwersytetu Bahçeşehir
bau

Projekt współfinansowany z budżetu  Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

LUDOBÓJSTWO. Spektakl o Pier Paolo Pasolinim

W sobotę, 10 grudnia 2022 o godzinie 19.00, w rocznice wrocławskiej premiery spektaklu wraz PLAZACIEMNIA.PL zapraszamy do Wolskiego Centrum Kultury na pokaz spektaklu „Ludobójstwo”. Dramat „Ludobójstwo” Jacka Żebrowskiego w reżyserii Marcina Czerwińskiego (czervo01) to historia legendarnego lewicowego intelektualisty włoskiego Pier Paolo Pasoliniego opowiedziana przez pryzmat procesu, który mu wytoczono, idei, które zawarł w swoich pismach, oraz jego ostatnich dni.

Realizatorzy skupiają się na politycznym kontekście ostatnich lat życia Pasoliniego, w który wplecione są jego relacje towarzyskie. Na ich tle Pasolini jawi się jako odważny krytyk społeczeństwa i nonkonformista, a to właśnie stało się zaczynem jego legendy.

„Dopiero co umarłem. Moje ciało przedziwnie ubrane
kołysze się na sznurze. Przed chwilą zabrzmiały też
ostatnie słowa: Nareszcie ktoś zrobił dobry użytek ze śmierci”

Pier Paolo Pasolini

 

TWÓRCY:
SCENARIUSZ: Jacek Żebrowski
REŻYSERIA: czervo01
WIZUALIZACJE: Piotr Bartos
MUZYKA: Ju Ghan / Tymon Trąbczyński

WYSTĘPUJĄ:
PASOLINI: Jacek Zawadzki
ALBERTO MORAVIA: Arkadiusz Cyran
KOMISARZ: Orfeusz Jakubiszyn
PROKURATOR REPUBLIKI: Kamil D. Gałuszka
LAURA BETTI: Anna Skubik
BISKUP: Chrystian Talik
CHŁOPIEC/DZIENNIKARZ: Piotr Downar-Zapolski

 

„Dramat polega na tym, że przez kilkadziesiąt ostatnich lat ludzkość, dokładniej, zachodnia Europa, nie wyciągnęła żadnych wniosków z postępującej destrukcji, dała wmanewrować się we wszechpotężny, odczłowieczający konsumpcjonizm. Ten zaś Pasolini nazwał ludobójstwem” – pisze w recenzji ze spektaklu Aneta Wybieralska (kwartalnik „Nasze Argumenty”).

 

 

 

Projekt plakatu: Paulina Zielona

Piotr Bartos – autor wizualizacji i wideoartu w spektaklu Ludobójstwo. Zajmuje się fotografią i filmem eksperymentalnym. Współpracuje z wrocławskim Teatrem muzycznym Capitol. Współautor plastyki i fotografii w fotoprozie Tomka Tryzny Taniec w skorupkach, autor instalacji fotograficznej Siedem pór roku Piotra Bartosa w Operze Wrocławskiej w ramach festiwalu Era Nowe Horyzonty 2008, reżyser filmowy fabuł i dokumentów. Jako reżyser długiego metrażu zadebiutował wraz z bratem i w 2014 nakręcił film pt. Chłopiec z żabą, nagrodzony podczas festiwalu Nowe Horyzonty.

Arkadiusz Cyran – aktor filmowy i teatralny. Absolwent PWST we Wrocławiu. Zagrał kilkadziesiąt ról w teatrach i filmie. Stały aktor Teatru Ad Spectatores.

Marcin Czerwiński – literaturoznawca, redaktor, poeta. Reżyseruje spektakle pod hasłem ‘ciemnia’ i prowadzi stronę plazaciemnia.pl. Autor książek o literaturze „Smutek labiryntu” i „Maszyna przecząca” oraz książki poetyckiej „Miniaturzyści esperanto” (papierwdole, 2020, nagroda Iłłakowiczówny). Mieszka we Wrocławiu. W przyszłym roku ukaże się jego książka o Stanisławie Przybyszewskiej.

Piotr Downar-Zapolski – ur. 1990 w Lubinie (woj. dolnośląskie). Aktor, animator, radiowiec. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie, Filia we Wrocławiu, na wydziale aktorskim ze specjalizacją taneczno-ruchową. Gościnnie występuje w Teatrze Polskim we Wrocławiu oraz we Wrocławskim Teatrze Młodych. Od roku 2016 działa również jako animator podczas eventów organizowanych dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Od roku 2019 jest redaktorem działu kultura w Akademickim Radiu LUZ.

Dariusz Dżugan (Ju Ghan) – kompozytor, kontrabasista, mandolinista, producent muzyczny, absolwent Akademii Muzycznej im. K. Lipińskiego we Wrocławiu, współuczestnik wielu projektów muzycznych (takich jak Matplaneta, Kanał Audytywny, Mazzoll Arhythmic Perfection, The Jazz Statues i wielu innych) i teatralnych. Założyciel i prowadzący Ziębicką Orkiestrę Mandolinistów. Jako instrumentalista brał udział w wielu wydawnictwach płytowych. Obecnie członek zespołów Moon Hoax, Ascetic Quartet, Sewa Kaffo, Mombe.

Kamil Dawid Gałuszka – rocznik 1985. Obecnie aktor i reżyser we Wrocławskim Teatrze Radioaktywnym, który eksploruje format słuchowisk radiowych i podobnych. Redaktor autorskiej audycji „Odzyskane Źródła” w Radio Wrocław Kultura (audycja poświęcona muzyce tradycyjnej, folk, world music). Członek fundacji Centrala Muzyki Tradycyjnej, Fundacji Ważka, Fundacji im. Łukasza „Dino” Staniszewskiego, fundacji Towarzystwo Radioaktywne. W latach 2009-2015 aktor w Teatrze Klinika Lalek. Konferansjer.

Orfeusz Jakubiszyn – aktor, performer. Związany z niezależnymi grupami artystycznymi Wrocławia. W latach 80. z Pomarańczową Alternatywą, brał udział w nieformalnych działaniach parateatralnych i literackich. Adept Studia Pantomimy przy Wrocławskim Teatrze Pantomimy Henryka Tomaszewskiego, uczeń wydziału aktorsko-wokalnego Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia we Wrocławiu. Współpracuje z Teatrem Formy, Wrocławskim Teatrem Pantomimy, Studiem Matejka, Instytutem Grotowskiego, Więcej niż Teatr, Te-O-Ka. Uczestnik spotkań, warsztatów z obszarów teatru fizycznego, improwizacji, butoh, dramatu, teatroterapii, terapii uzależnień. Wolontariusz Domów Pomocy Społecznej.

Anna Skubik-Sigala – aktorka-lalkarka, ukończyła PWST Kraków, wydział zamiejscowy we Wrocławiu, Wydział Lalkarski. W 2013 nagrodzona przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego za osiągnięcia w dziedzinie kultury. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rok 2013. W 2009 stypendystka Instytutu Kultury Polskiej w Nowym Jorku. Swoimi monodramami zdobyła wiele nagród krajowych i zagranicznych, m.in. w 2008 – Grand Prix 42. Wrocławskich Spotkań Teatrów Jednego Aktora, w 2009 – Nagrodę za innowacyjność w sztuce lalkarskiej podczas 13th World Festival of Puppetry w Pradze, w 2010 – Nagrodę Związku Artystów Scen Polskich za kreację aktorską, w 2011 – Nagrodę Publiczności na Festiwalu Teatrów Jednego Aktora w Toruniu, w 2013 – Best Actress-Silver Wayang na World Puppet Carnival w Indonezji, w 2014 – nagrodę Best Solo Interpretation na Harmony World Puppet Carnival w Bangkoku. Prezentowała swoje spektakle w kraju i poza jego granicami w Los Angeles, Nowym Jorku, Wielkiej Brytanii, Armenii, Czechach, Indonezji, Niemczech, Włoszech, Hiszpanii, Grecji, Szkocji, Irlandii oraz na Ukrainie. Spektakle, nad którymi pracuje, prezentuje również w obcych językach: greckim, hiszpańskim i angielskim. Od 2016 prowadzi Stowarzyszenie K.O.T., gdzie realizuje projekty edukacyjne i artystyczne. Współpracuje ze Stowarzyszeniem Kobietostan, realizując projekty z kobietami i dziewczętami ze środowisk zagrożonych wykluczeniem.

Chrystian Talik – ur. 1993; student V roku aktorstwa Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu. Zadebiutował w 2015 roku w „Złym” Wojciecha Kościelniaka (Teatr Muzyczny im. Danuty Baduszkowej w Gdyni). Występował w takich spektaklach, jak „Czyż nie dobija się koni?” (reż. W. Kościelniak, Teatr Wybrzeże), „Wesele” (reż. W. Kościelniak), „Noc wśród drzew” (reż. Radek Stępień), „Kobieta i życie” (reż. Piotr Łukaszczyk). Lubi pieski.

Tymon Trąbczyński – studiował na Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w klasie kontrabasu jazzowego prowadzonej przez Dr. Michała Barańskiego. Już podczas studiów otrzymał dużą liczbę nagród na konkursach ogólnopolskich i międzynarodowych z takimi zespołami jak Aga Derlak Trio, Szymon Klekowicki Sekstet, Kuba Banaszek Quartet, Sound of Affection, jak również w kategoriach solowych. Obecnie uczy się w prestiżowej uczelni Jazz Campus w Bazylei pod okiem światowej klasy muzyków takich jak: Larry grenadier, Jorge Rossy, czy Aidin Esen. Uczestnik festiwali międzynarodowych (m.in. w takich krajach jak: Niemcy, Turcja, Szkocja, Mołdawia, Hiszpania, Ukraina, Czechy czy Słowacja).

Jacek Zawadzki – aktor, rocznik 1962. Ukończył Studium Aktorskie przy Teatrze Wybrzeże w Gdańsku. W latach 1984-1990 aktor Teatru Współczesnego w Szczecinie. Od 1990 do 1992 członek grupy teatralnej PUR z Londynu. W latach 1992-1997 aktor Uniwersyteckiego Teatru Kana w Szczecinie, w którym realizuje dwa spektakle: „Moskwa-Pietuszki” i „Noc”, oparte na twórczości Wieniedikta Jerofiejewa. „Noc” otrzymuje dwie główne nagrody na Festiwalu Teatralnym w Edynburgu (1994) – Fringe First i Critic’s Award. Po tym sukcesie Teatr Kana profesjonalizuje się i otrzymuje własną scenę w Szczecinie w 1995. Oba przedstawienia są prezentowane między innymi w Berlinie, Moskwie, Amsterdamie, Los Angeles, San Francisco, Londynie, Nitrze i Dubrowniku oraz w bardzo wielu polskich miastach i miasteczkach. W latach 1997-1999 członek teatru The Elements w Edynburgu. W 1998 realizuje film dla BBC 2 „At the end of on-line”. W latach 1999-2001 aktor Teatru Polskiego w Szczecinie. Od 2001 do 2012 przebywa w USA, gdzie realizuje szereg filmów krótkometrażowych w reżyserii Renée Kerkman, jest także członkiem grupy artystycznej Float Iron i współtwórcą zespołu muzycznego Banana Street. W roku 2012 wraca do Polski. Obecnie związany jest z Instytutem im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. Gra dwa monodramy: „Moskwa-Pietuszki” i „Hantio” (sztuka oparta na tekstach Hrabala, Pessoi i Rilkego). Koncertuje również z pieśniami rosyjskimi i cygańskimi.

Jacek Żebrowski – ur. 1979 w Olsztynie. Studiował filologię polską i filmoznawstwo na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu i tam debiutował na łamach czasopisma „Undergrunt”. Okazjonalnie eseista, filmoznawca i twórca krótkich form prozą. Publikował głównie w pismach niezależnych, takich jak „RED.”, „Borussia”, „Rita Baum”, „Inny Świat”, „Chaos w Mojej Głowie”, „A-tak”, „2Miesięcznik”, „PROwincja”, „Nowy Obywatel”, „Stoner Polski”. Był korespondentem kolektywu Indymedia Polska. Jeden ze współautorów leksykonu „1000 filmów, które tworzą historię kina” (Wydawnictwo Dragon, 2020). Obecnie jest redaktorem zina literackiego „Papier w dole” oraz kolektywu wydawnictwa papierwdole i brytyjskiego Katalog Press. Mieszka w Krakowie.

Fotorelacja z premiery „LUDOBÓJSTWO”
Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z premiery „LUDOBÓJSTWO”, która odbyła się 10 grudnia 2021 w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego w Sali Teatru Laboratorium we Wrocławiu. Fot. Krzysztof Zatycki

 

 

Producenci i organizatorzy:
PLAZACIEMNIA.PL
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu –  Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

 

 

 

 

 

Współorganizator:
Wolskie Centrum Kultury

 

Projekt współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.


Partner:

Fundacja „Naprzód”

Projekt realizowany w ramach Funduszu i Solidarności „Aktywni Naprzód” i transform!europe.
transform!europe – Europejska Fundacja Polityczna – korzysta z dotacji
Parlamentu Europejskiego.

 

Twórcy spektaklu dziękują serdecznie Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, filia we Wrocławiu, za pomoc w realizacji.

 

 

Ludobójstwo / spektakl na podstawie tekstu Jacka Żebrowskiego

Otwarty Uniwersytet Poszukiwań. Współczesny teatr radykalny: powiązania z awangardą historyczną i dotykanie czułych strun w społeczeństwie (przypadki Olivera Frljića, Janeza Janšy i Žigii Divjaka)

9 grudnia 2022, godz. 17:00
Współczesny teatr radykalny: powiązania z awangardą historyczną i dotykanie czułych strun w społeczeństwie (przypadki Olivera Frljića, Janeza Janšy i Žigii Divjaka)
Wykład prof. Tomaža Toporišiča w ramach OUP
Wykład w języku angielskim z tłumaczeniem na język polski

W moim wykładzie omówię, jak w pierwszych dekadach XXI wieku koło historii spełniło niektóre z utopijnych idei historycznej awangardy. Teatr radykalny wydaje się reaktywować pewne podstawowe idee utopijnych kwestii podejmowanych przez konstruktywistyczne i futurystyczne awangardy, przedstawiając je ‒ w formie fragmentarycznej, zdekonstruowanej i zawłaszczonej w globalnym świecie wymiany ‒ jako trwałe źródło inspiracji i możliwy punkt wyjścia dla współczesnej pracy. Nowe pokolenia z dumą ogłaszają, że są spadkobiercami historycznych neo- i postawangard. Jako przykłady współczesnego teatru politycznego i teatru współpracy posłużą nam spektakle Olivera Frljića („Przeklęty niech będzie zdrajca ojczyzny!”, „Balkan macht frei”, „Nasza przemoc wasza przemoc”, „Klątwa”), Janeza Janšy („Słoweński teatr narodowy” i „Republika Słowenii”) oraz Žigii Divjaka („Człowiek, który przyglądał się światu”, „Projekt 6”, „Gejm”, „Żar”). Przyjrzymy się spektaklom, w których osobiste, wojenne i polityczne traumy posłużyły jako pretekst, by zadać uniwersalne pytania o granice wolności artystycznej i społecznej.

Postaramy się odpowiedzieć na następujące pytania: Czy sztuki performatywne mogą wytworzyć specyficzną formę krytyki procesów społecznych, politycznych i etycznych współczesnej Europy? Czy ta forma krytyki podważa ideologiczne zaplecze społeczeństwa neoliberalnego i jego orientalizmów? W jaki sposób nadmiar niepoprawności politycznej i tworzonego przez nią teatru mieszanych środków odzwierciedla hybrydyzację kultur i polityk performansu w Europie po transformacji?

 

Tomaž Toporišič jest profesorem dramaturgii i performatyki oraz prodziekanem Akademii Teatralnej Uniwersytetu w Lublanie. W latach 1997‒2003 był dyrektorem artystycznym Teatru Mladinsko, a w latach 2003‒2016 jego dramaturgiem. W 1995 roku współtworzył Festiwal Współczesnych Sztuk Performatywnych Exodos. Toporišič był kuratorem kilku wystaw podczas Praskiego Quadriennale Scenografii i Architektury Teatralnej. Jego zainteresowania badawcze obejmują współczesne sztuki performatywne, literaturę i kulturę wizualną. Jest autorem pięciu książek na temat współczesnych sztuk performatywnych: „Between Seduction and Suspiciousness: Slovenian Theatre of the Second Half of the20th Century” (2004), „The Vulnerable Body of Text and Stage” (2007), „Ecdyses of Drama and Theatre” (2008), „Intercultural and Intermedia Nomadism: On the Intertwining of Media and Cultures in Contemporary Performing Arts” (2018), „Dangerous Liaisons of Drama and Theatre in the 20th and 21st Century” (2021). Jest także współredaktorem trzech antologii: „Drama, Text, Scripture” I and II (2008, 2021); and „Occupying Spaces: Experimental Theatre in Central Europe” (2010). Toporišič jest członkiem kolegium redakcyjnego pisma „Amfiteater”. W 2014 roku w uznaniu wyjątkowych osiągnięć w dziedzinie dramaturgii otrzymał od Ministra Kultury Francji tytuł Chevalier dans l’Ordre des Arts et Lettres.

Bilety: bezpłatne wejściówki do pobrania tutaj

 

10 grudnia 2022, godz. 10:00–13:00
Inscenizowanie przeszłości, aby zrozumieć teraźniejszość
Seminarium/warsztaty prof. Tomaža Toporišiča dla grupy roboczej OUP
W języku angielskim

Istniejące instytucje i praktyki polityczne zubożyły możliwości myślenia wykraczającego poza granice znanych koncepcji historii. Teraz, w roku 2022, wyłamanie się z przypisanych nam ról społecznych wydaje się jeszcze bardziej nieprawdopodobne niż jeszcze kilka lat temu. Przed sztuką stoi obecnie bardzo ważne zadanie: stworzyć nowe sposoby łączenia przeszłości z teraźniejszością oraz teraźniejszości z przeszłością w celu odpolitycznienia przedstawianej przestrzeni publicznej, sięgając po zdarzenia z przeszłości, zarówno publiczne, jak i osobiste, aby zrozumieć teraźniejszość. Podczas seminarium/warsztatów dramaturgicznych postaramy się znaleźć przykłady projektów teatralnych, medialnych, wizualnych i innych, które prowadzą nas na drugą stronę „jeszcze jednego przedstawienia” aktualnych relacji władzy. Spróbujemy odświeżyć lub wymyślić nowe metodologie i strategie współpracy i tworzenia (devising), przywracając polityki przestrzeni i czasu do sztuki współczesnej, obecnej edukacji artystycznej i polityki kulturalnej.

Punktem wyjścia warsztatów staną się problemy powstające na styku różnych społeczności i klas społecznych w Polsce, Słowenii i Europie Środkowej. Jak wyjaśnić źródła tych problemów komuś, kto pochodzi z zupełnie odmiennego kontekstu kulturowego?

 

 

 

Otwarty Uniwersytet Poszukiwań
Otwarty Uniwersytet Poszukiwań (OUP) to program regularnych spotkań o charakterze wykładów i warsztatów odbywających się w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu, adresowanych do wszystkich zainteresowanych poruszaną w ich trakcie tematyką, a w sposób szczególny do studentów uczelni wyższych Wrocławia i innych polskich ośrodków akademickich.

Więcej informacji na temat Otwartego Uniwersytetu Poszukiwań na stronie www.grotowski-institute.pl

Awangarda teatralna Europy Środkowo-Wschodniej i jej obecność w teatrze współczesnym.
Kurs wiodący Otwartego Uniwersytetu Poszukiwań realizowany w roku akademickim 2022/2023 stanowić będzie jedno z podsumowań zbliżającego się do swojego finału projektu finansowanego ze środków Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki, a zarazem próbą otwarcia dalszych możliwości namysłu nad awangardą w kontekście współczesnym. Do udziału w nim zaproszeni zostali tym razem nie tylko polscy badacze i badaczki, ale i gości z Ukrainy, Białorusi, Czech i Słowenii, którzy zaprezentują w trakcie wykładów i seminariów dorobek awangard teatralnych swoich krajów oraz podejmą próbę refleksji nad ich współczesnymi aspektami.

Więcej informacji na temat Kursu wiodącego 2021/2022 Otwartego Uniwersytetu Poszukiwań na stronie www.grotowski-institute.pl

 

 

Organizatorzy:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego,
Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego

instgrotow_logo-kolorInstytut Teatralny

 

Współorganizacja:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
OKiS_logo_instytucja_RGB

 

 

 

Projekt współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Spektakl „PARADOX” we Wrocławiu

Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego wraz ze Stowarzyszeniem TEATR MASKA zaprosił na spektakl „PARADOX” w reżyserii Krzysztofa Pulkowskiego, który odbył się 25 listopada 2022 o godzinie 19:00 w Sali Teatru Laboratorium we Wrocławiu.

 

„PARADOX”

SCENARIUSZ, REŻYSERIA, SCENOGRAFIA: KRZYSZTOF PULKOWSKI
MULTIMEDIA I OPRAWA MUZYCZNA: MAREK OLEKSY
WYSTĘPUJE: KRZYSZTOF ROGACEWICZ
Czas trwania 70 min.

25 listopada 2022, godz. 19.00 KUP BILET

Liczba miejsc ograniczona

Miejsce grania spektaklu:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego, Sala Teatru Laboratorium, Rynek-Ratusz 27, Wrocław

 

Bilety  w cenie 20 zł do nabycia na: ekobilet.pl
oraz na godzinę przed spektaklem w Instytut im. Jerzego Grotowskiego, Sala Teatru Laboratorium, Rynek-Ratusz 27, Wrocław

 

                                                                                                                                                                                                                                                                 fot. Daniel Źrałka

O spektaklu:
Autorski dramat inspirowany książkami Josepha Hellera „Paragraf 22” i „Closing Time”. Wizyjna opowieść pełna przewrotnych akcji i napięcia dramaturgicznego, która zwraca się wprost do wrażliwości widza oraz wiedzie jego emocje na wyprawę… na groteskową wycieczkę szlakiem strachu o własne życie…

 

„PARADOX” – monodram Krzysztofa Rogacewicza
(…) Yosarian Rogacewicza-Pulkowskiego jest sam. Sam ze swoimi wspomnieniami, strachem, wątpliwościami. Jest sobą, swoim przyjacielem, towarzyszami, pułkownikiem, porucznikiem, generałem. Śmieje się, płacze, krzyczy, szepcze, jąka się. Skacze, klęka, pełza, biega. Pije, pali zioło. Jest sam z całym swoim strachem – wtedy i teraz. Bywa poważny, zrozpaczony, zdystansowany. Pokazuje zaskakującą skalę emocji swoich i postaci, które przed nami odgrywa. Jego kostium, odwołujący się do wojennego munduru, to pamiętające lepsze czasy, spodnie moro, kaftan z przedłużonymi rękawami – może to kaftan bezpieczeństwa(…), czapka pilotka(…), manierka i bajecznie kolorowe buciory, których nie powstydziłyby się dzieci-kwiaty przełomu lat 60. i 70. Odniesień do tego okresu znajdujemy w spektaklu znacznie więcej – w obrazach filmowych i muzyce. Krzysztof Rogacewicz pokazuje całą skalę emocji, nastrojów, rozterek i wahań. Jest wewnątrz i na zewnątrz – nie tylko emocjonalnie, ale i w przestrzeni sceny, na której jedynym elementem scenograficznym są zwieszające się białe bryty materiału. One dzielą przestrzeń na tę część w głębi, która przenosi bohatera (ON) w przeszłość, i tę bliżej nas – do dzisiaj. Bywają też ekranem, na którym wyświetlane są ruchome obrazy pokazujące tło jego/naszego życia.
Rogacewicz specjalizuje się w najtrudniejszej formie teatru – monodramie. Po raz kolejny udowadnia, że robi to doskonale – potrafi skupić na sobie uwagę widowni. Śmieszy, wzrusza, drażni, każe słuchać i reagować. W tak trudnym tekście ani na moment nie traci panowania nad nim, nad sobą i nad widownią. Wielkie gratulacje! To rzadkie osiągnięcie. (Urszula Liksztet, Nowiny Jeleniogórskie, nr 26, 29 czerwca 2021)

 

Krzysztof Rogacewicz        
Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu (1991). W latach 1992 – 98 grał na scenach Teatru Animacji oraz Teatru C.K.Norwida w Jeleniej Górze. Od 1995 roku aktor niezależnego teatru MASKA w Jeleniej Górze. Od lat obecny na ekranie filmowym i telewizyjnym (m.in. „KURIER”, „Safe Inside”, „KOMORNIK, „1”, „KLAN”, „M jak Miłość”, „Na wspólnej”, „Pierwsza miłość”, „Korona Królów”). Laureat „SREBRNEGO KLUCZYKA” nagrody przyznawanej przez redakcję Nowin Jeleniogórskich za kreację w spektaklu „PASTORAŁKI”.
Od 1992 z monodramem „Kontrabasista” reprezentował Dolny Śląsk na kilkunastu międzynarodowych festiwalach i przeglądach teatralnych (USA, Kanada, Wielka Brytania, Niemcy, Włochy, Finlandia, Grecja, Chorwacja, Armenia, Czechy, Słowacja, Rosja, Ukraina, Albania). Został  nagrodzony na:  BEST INTERNATIONAL AWARD – NOWY JORK – United SOLO Festiva, 15. International Monodrama Festival ALBAMONO (Albania ) 8. Międzynarodowy Festiwal Małych Form Teatralnych i Monodramów LUDI – Orel, ROSJA,  3. Interbalkan Theatre Festival (Ateny, Grecja)

 

Projekt plakatu: Bogumiła Twardowska-Rogacewicz

 

Fragmenty recenzji:
Rogacewicz specjalizuje się w najtrudniejszej formie teatru – monodramie. Po raz kolejny udowadnia, że robi to doskonale – potrafi skupić na sobie uwagę widowni. Śmieszy, wzrusza, drażni, każe słuchać i reagować. W tak trudnym tekście ani na moment nie traci panowania nad nim, nad sobą i nad widownią. Wielkie gratulacje! To rzadkie osiągnięcie.
Urszula Liksztet, Nowiny Jeleniogórskie, nr 26, 29.06.2021

Bohater monodramu jest z jednej strony wojskowym, kimś, kogo doświadczyła wojna, komu należy się niejako z urzędu szacunek, a z drugiej wariatem, osobą zupełnie niepoważną, mówiącą nielogicznie. Kogo więc oglądamy na scenie? Lotnika z traumą wojenną czy błazna? Nie wiadomo. „Paradox” został bowiem tak skonstruowany, że obie możliwości wydają się przez cały czas w równym stopniu prawdopodobne. Raz, słuchając bohatera, odnosi się wrażenie, że jego obserwacje na temat świata są niezwykle celne i błyskotliwe, a za chwilę wydaje się, że bredzi on zupełnie bez sensu. Powaga przeplata się w tym przedstawieniu z groteską, a mądrość z głupotą. Wszystko wzięte jest w cudzysłów, choć kontekst prezentacji jest jak najbardziej poważny – jest nim bowiem troska o ludzkie życie.
Kamil Bujny, Teatr dla wszystkich, 30.11.2021

 

Producenci i współorganizatorzy:
Stowarzyszenie Teatr MASKA
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

               

 

Partner:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego

Spektakl współfinansowany z budżetu  Samorządu Województwa Dolnośląskiego

„Swietłana” w Berlinie

21 listopada  o godzinie 20.00 zapraszamy do ACUD-Theater w Berlinie na spektakl „Swietłana” Przemysława Wojcieszka.

Podstawą spektaklu jest tekst dolnośląskiego dramaturga i reżysera Przemysława Wojcieszka zatytułowany „Swietłana”. Napisany w Berlinie i świetnie oceniany, ukazał się w Miesięczniku Poświęconym Dramaturgii Współczesnej DIALOG. Znalazł się również wśród 5 finałowych tekstów Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej 2020.
Na scenie Michał Surówka, aktor Teatru Polskiego w Bydgoszczy, absolwent wrocławskiej szkoły aktorskiej. Muzykę do spektaklu skomponował wrocławianin Filip Zawada. Spektakl w języku polskim z niemieckimi napisami.

 

TEKST I REŻYSERIA PRZEMYSŁAW WOJCIESZEK
WYSTĘPUJE MICHAŁ SURÓWKA
SCENOGRAFIA I KOSTIUMY ANTON UNAI
MUZYKA FILIP ZAWADA
ASYSTENT REŻYSERA ROBERT TRACZYK
TŁUMACZENIE NA JĘZYK NIEMIECKI ANDREAS VISSER

 

 

fot. Gabriella Falana

Spektakl odbywa się w ramach projektu: Teatr Jednego Aktora visit Berlin.

Organizatorzy:
Stowarzyszenie Kultur-Schmuggel

Producent:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Produkcja spektaklu współfinansowana z budżetu  Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

 

Zapisz się do naszego newslettera

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych (pokaż całość)