Polskie Radio rozpoczęło regularną emisję 18 kwietnia 1926 o godz. 17.45, słowami: „Halo, halo Polskie Radio Warszawa”, wypowiedzianymi przez jego pierwszą spikerkę Halinę Sztompkównę. Pierwszą audycję poświęcona była w całości muzyce Fryderyka Chopina. Dziś obchodzimy setną rocznicę tego Wydarzenia a rok 2026 został ustanowiony ROKIEM POLSKIEGO RADIA.

Być może jesteśmy staroświeccy, bo w dobie internetu chcemy podziękować RADIU (a jednak się odmienia!) za wzruszenia i radości. Za informacje, za transmisje sportowe, za prognozy pogody, za wiadomości dla kierowców, za „Matysiaków” i „W Jezioranach”, za konkursy i muzykę, za listę przebojów, za 60 minut na godzinę i wiele wiele innych ważnych chwil w naszym życiu. Czy pamiętacie czego słuchaliście z tranzystorowego radia podczas pierwszej randki? Przywróćmy wspólnie ten czas. Swoimi refleksjami podzielą się z Wami zaproszeni Goście- Wykonawcy. Pośród nich legendy Polskiego Radia i audycji „60 minut na godzinę”, „Powtórka z rozrywki”, „Studio 202”.

Wystąpią:
Jerzy Skoczylas
Jan Węglowski
Robert Pietrzak
Agnieszka Wilczewska
Marek Obszarny
Łukasz Gada Iwaniuk
Ścibor Szpak. Doktor Absurdu

Orkiestra Antykabaretu:
Tomasz Grabowy, Paweł Ostrowski, Dominik Mąkosa

Gospodarz wieczoru:  Marek Kocot.

Antykabaret

Od piętnastu lat, co miesiąc dolnośląscy artyści, naukowcy, dziennikarze, nauczyciele spotykają się raz w miesiącu, tradycyjnie trzynastego dnia miesiąca i przedstawiają zebranej publiczności swoje monologi, piosenki, referaty. W ten sposób poza działalnością stricte rozrywkową czy artystyczną, tworzą się więzi środowiskowe i ponadśrodowiskowe – interdyscyplinarne. Efektem nawiązania tych więzi jest dalsza współpraca artystyczna i naukowa. „Antykabaret”  przez piętnaście lat stał się ważnym fundamentem wrocławskiej  kultury.

Rok 2026 decyzją Sejmu i Senatu Rzeczpospolitej ustanowiony został Rokiem osób, instytucji, miejsc i wydarzeń istotnych dla polskiej historii, kultury i życia społecznego. Dlatego nasze programy zaplanowane na rok 2026 chcemy poświęcić:

13 marca 2026 – Gdyni i Wrocławiowi – rok 2026 jest ogłoszony przez Senat RP Rokiem Gdyni. W naszym programie chcemy połączyć Wrocław i Gdynię. Co wyniknie z tego zestawienia? Jakie są związki pomiędzy miastami? Czy istnieje współpraca kulturalna pomiędzy oboma ośrodkami?

13 kwietnia 2026 – w dwustulecie śmierci -Józefowi Maksymilianowi Ossolińskiemu – założycielowi Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, którego zbiory w 1948 roku trafiły do Wrocławia; rok 2026 jest ogłoszony Rokiem Józefa Maksymiliana Ossolińskiego; Zestawimy dzieło życia Ossolińskiego z pracą Stanisława Staszica (dwustulecie śmierci), Rok 2026 to także Rok Stanisława Staszica.

13 maja 2026 – w stulecie powstania – Polskiemu Radiu; rok 2026 jest ogłoszony Rokiem Polskiego Radia.

13 czerwca 2026 – w stulecie urodzin – Marylin Monroe (ur. 1.06.1926) – ikonie nie tylko światowego kina ale także światowej kultury. Jakie związki ma Wrocław z Marylin Monroe? Czy polską MM była VV?

13 września 2026 – w sześćdziesięciolecie urodzin – Markowi Krajewskiemu (ur. 4.09.1966) – wrocławskiemu pisarzowi, twórcy retro
kryminału wrocławskiego;

13 października 2026 – w stulecie urodzin – Andrzejowi Waligórskiemu (ur. 20.10.1926) – poecie, satyrykowi, twórcy wrocławskiego Studia 202,

8 listopada 2026– w stulecie odsłonięcia pomnika (14.11.1926) – Fryderykowi Chopinowi – kompozytorowi polskiemu o światowej sławie.

Każde z wydarzeń będzie się odnosiło do swojego Patrona bezpośrednio – z wykorzystaniem utworów związanych z Patronem lub pośrednio – poprzez nowo powstałe teksty i piosenki, prace plastyczne, wykłady inspirowane postacią Patrona lub nawiązujące do jego twórczości i spuścizny.

Fotorelacja z 149. Antykabaretu 
fot. Leon Nauka

Nagrody w konkursie literackim ufundował Sklep Dolnośląski.

UWAGA:  start imprezy ustaliliśmy na godzinę 19:00 ale postaramy się wpuścić Szanownych Gości na salę i udostępnić bar, kwadrans po 18:00

Więcej wiadomości o Antykabarecie: www.facebook.com/Antykabaret

Bilety w cenie od 70 do 90 zł do nabycia na stronie www.kupbilecik.pl

Książka Stefanii Gardeckiej „Pamiętam Was” jest mozaiką wspomnień osób, które przez wiele lat były związane z Teatrem Laboratorium. Autorka, przez niemal dwie dekady czuwająca nad sprawami administracyjnymi zespołu, oddaje głos „cichym bohaterom” – asystentom, stażystom i pracownikom technicznym, którzy wraz z aktorami i aktorkami wspólnie tworzyli teatr w trudnych realiach PRL-u. Ta niezwykle osobista, pełna emocji opowieść odsłania kulisy funkcjonowania Teatru kierowanego przez Jerzego Grotowskiego; pokazuje, jak wielkie wydarzenia artystyczne nieustannie zderzały się z prozą codzienności.

Przyjęta przez autorkę formuła dawnej „silva rerum” oraz fragmentaryczność narracji umożliwiają czytanie wybranych stron, które – choć czytane osobno – ostatecznie układają się w spójną całość. Gardecka prowadzi czytelnika przez świat, w którym walka o cement, papier czy mieszkania dla aktorów i aktorek była równie istotna, co organizacja międzynarodowych wyjazdów. W jej narracji humor łączy się z głęboką refleksją nad lojalnością, chorobą i przemijaniem, tworząc portret niezwykłej wspólnoty. Pokazuje, jak funkcjonowanie Teatru Laboratorium wpływało na życie ludzi zgromadzonych wokół niego.

*

„Po samorozwiązaniu Teatru Laboratorium wiele osób prosiło mnie, aby napisać jego historię widzianą oczami pracownika administracyjnego. Pracowałam tam prawie dwadzieścia lat – od roku 1966 do końca istnienia placówki w roku 1984. Dała świadectwo, jak mawiała Inka Dowlasz. To ona nieustannie zachęcała mnie do tego, aby pokazać, jak wyglądała praca Teatru od wewnątrz, aby obalić mity, teorie, które się pojawiają nawet w poważnych książkach. […]

Jak mam zacząć? Tyle wspomnień… Krzysztof Czyżewski poradził: «Zacznij od pierwszego spotkania z Grotowskim». Nadał kierunek. Zmobilizował mnie. Serce i pamięć się otwierały, sama się zdziwiłam, że tyle pamiętam. To dzięki niemu uwierzyłam, że to ma sens. I tak poszło… Gdy coś mi się przypomniało, zapisywałam, choć nie zawsze chronologicznie, a niektóre sprawy się powtarzają, w różnych kontekstach. Tekst jest jeszcze ,,surowy” i taki pozostanie w tym wydaniu”. / Fragment książki

Stefania Gardecka w latach 1966–1984 ściśle współpracowała z Jerzym Grotowskim, przechodząc drogę od sekretarki zespołu przez szefową działu organizacji do zastępczyni dyrektora. W ostatnim okresie działalności teatru była odpowiedzialna za stronę organizacyjną kluczowych projektów, m.in. „Przedsięwzięcia Góra” (1977) oraz Teatru Źródeł (1979–1982). Po rozwiązaniu Teatru Laboratorium pracowała w Ośrodku Teatru Otwartego Kalambur we Wrocławiu, w którym kierowała działem zagranicznym i współtworzyła Międzynarodowy Festiwal Teatru Otwartego. Od 1990 roku, na zaproszenie prof. Zbigniewa Osińskiego, była kierowniczką działu organizacji Ośrodka Badań Twórczości Jerzego Grotowskiego (obecnie Instytut im. Jerzego Grotowskiego) aż do chwili przejścia na emeryturę. W latach 2008–2010 współpracowała z prof. Virginie Magnat z Uniwersytetu British Columbia w Kanadzie przy projekcie „Spotkania z niezwykłymi kobietami”, który był poświęcony współpracowniczkom Grotowskiego. Za swój wkład w rozwój kultury została uhonorowana m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz odznaką Zasłużony dla Kultury Polskiej.

Krzysztof Czyżewski jest praktykiem idei, poetą i eseistą, tłumaczem, wydawcą, reżyserem. Kieruje Fundacją Pogranicze i Ośrodkiem „Pogranicze – sztuk, kultur, narodów” w Sejnach oraz Międzynarodowym Centrum Dialogu w Krasnogrudzie. Opublikował książki eseistyczne: „Małe centrum świata. Zapiski praktyka idei” (2017); „W stronę Xenopolis” (2019); „Praktykowanie Utopii” (2024); „Dobre słowo na śmierć”, a także zbiory poezji „żegaryszki. wiersze najmniejsze” (2018) oraz „tykot” (2025).

Organizator:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego

Fragment recenzji spektaklu „D1. Pieśń o autostradzie”: 

Kiedy i czy w ogóle autostrada D1 powstanie? Chyba nikt tego nie wie. Ten stan rzeczy – zawieszenia w ciągłej niepewności, trwania w złudnej nadziei, pogrążania się w marazmie – stał się dla Brutovskiego punktem wyjścia do stworzenia tekstu, który opowiada nie tyle o nieudolności polityków, ile o potencjale samego języka: o możliwości manipulowania przez władzę społecznymi emocjami, zwodzeniu obietnicami i kreowaniu poprzez słowo nieprawdziwych obrazów rzeczywistości. Autor nie zdecydował się ani na reporterską, dokumentalną konwencję, która nadałaby historii charakter dochodzenia w sprawie nieprawidłowości przy powstawaniu autostrady, ani na groteskę ośmieszającą polityków; postawił za to na stylistykę biblijną. Wykorzystując podniosły ton, paralelne konstrukcje i anaforyczne powtórzenia, nadał tekstowi niemal sakralny wymiar, choć jego treść dotyczy przecież przyziemnego profanum(…) |

„Szepty serca, westchnienia Krainy”, Kamil Bujny, Miesięcznik Odra, styczeń 2026
https://e-teatr.pl/szepty-serca-westchnienia-krainy-64977

Lukáš Brutovský – słowacki reżyser, tłumacz, dramatopisarz i muzyk, jeden z najważniejszych twórców średniego pokolenia na Słowacji. Ukończył reżyserię na VŠMU w Bratysławie. Już podczas studiów jego przedstawienia pokazywane były na międzynarodowych festiwalach (Bratysława, Praga, Brno, Moskwa) i zdobyły kilka nagród. Współpracuje z licznymi teatrami na Słowacji i w Czechach. W 2014 roku został laureatem nagrody czeskiego czasopisma teatralnego Divadelné nowiny za najlepszą reżyserię sezonu (przedstawienie „Maryša” w HaDivadle w Brnie). Od 2015 roku jest dyrektorem artystycznym w Słowackim Teatrze Kameralnym (Slovenské Komorné Divadlo) w Martinie. Blisko współpracuje z dramaturgiem Miro Dacho już od czasów studiów. Tłumaczy z języka niemieckiego (m.in. Schillera, Bernharda). W ostatnich latach (od wystawienia D1) wyraziście pracuje ze współczesnymi tematami dotyczącymi słowackiego społeczeństwa za pomocą eksperymentalnych, oryginalnych form literackich i scenicznych.

Katarzyna Dudzic-Grabińska jest reżyserką teatralną i radiową oraz tłumaczką języków czeskiego i słowackiego. Studiowała na Uniwersytecie, Akademii Muzycznej oraz w Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu, na Uniwersytecie Masaryka i JAMU w Brnie. Ukończyła kurs reżyserii radiowej w Szkole Wajdy. Ścieżkę artystyczną zaczynała jako muzyk klasyczny. Stypendystka ZAiKS-u, Słowackiego Centrum Literackiego SLOLIA i programu Culture Moves Europe. Jej spektakle były prezentowane na festiwalach w Krakowie, Słupsku, Jeleniej Górze, Spišskiej Novej Vsi czy Kalkucie. Działa interdyscyplinarnie, interesuje ją dialog międzykulturowy, najnowsza historia Europy Środkowej, lingwistyka.

Karolina Gorzkowska – absolwentka Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu, aktorka Opolskiego Teatru Lalki i Aktora. Gościnnie występuje w Teatrze Nowym PROXIMA w Krakowie. Współpracuje także z Teatrem Dormana w Będzinie („Pamięć Rutki” – reżyseria Justyna Łagowska), Teatrem EkoStudio w Opolu oraz Krakowskim Teatrem Komedia. Zagrała między innymi w spektaklach w reżyserii Agaty Dudy – Gracz, Piotra Cieplaka, Bogusława Kierca, Przemysława Jaszczaka, Konrada Dworakowskiego, Tomasza Kaczorowskiego, Marcina Wierzchowskiego. Wystąpiła w ponad trzydziestu czytaniach performatywnych, między innymi w Opolskim Teatrze Lalki i Aktora, w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu czy w Teatrze Śląskim im. St. Wyspiańskiego w Katowicach. Współtworzy performatywną grupę -bufetowe-. Za rolę Rutki Laskier w spektaklu „Pamięć Rutki”, rolę Ninja Szuko w spektaklu „Zagubiony chłopiec” i rolę Miep Gies w spektaklu “Każdego dnia jest mi żal” została wyróżniona w 26. i 33. Subiektywnym Spisie Aktorów Teatralnych Jacka Sieradzkiego.

Dariusz Maj absolwent Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu (1994). W roku 1984 basista wrocławskiej grupy punkowej Sedes. Laureat nagrody wojewody dolnośląskiego dla najlepiej rokującego aktora młodego pokolenia (2002). W latach 1997-2001 aktor Centrum Sztuki – Teatru Dramatycznego w Legnicy (obecnie Teatr im. H. Modrzejewskiej w Legnicy). W latach 2001-2009 aktor Teatru Dramatycznego im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu. W latach 2009-2013 aktor Wrocławskiego Teatru Współczesnego im. E. Wiercińskiego. W Teatrze Polskim we Wrocławiu od 2015-2018 roku. Twórca wielu ról teatralnych i filmowych, współpracował z czołowymi polskimi reżyserami (K. Garbaczewski, M. Zadara, J. Głomb, J. Klata, P. Wojcieszek, M. Strzępka, M. Kleczewska, L. Raczak, K. Zanussi, F. Falk, W. Krzystek, K. Lupa, J. Skrzywanek, R. Talarczyk). Aktor Teatru Polskiego w Podziemiu, gdzie w koprodukcji z OKiS przygotował monodram „Aleja Narodowa” w reżyserii Katarzyny Dudzic-Grabińskiej, nagrodzony Kryształową Pestką na festiwalu Pestka w Jeleniej Górze.

Anna Adasiak – scenografka i kostiumografka teatralna i filmowa, a także jubilerka artystyczna. Absolwentka kierunku Scenografia oraz kierunku Projektowanie Ubioru Kreacyjnego na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Tworzy i współtworzy spektakle w teatrach lalek, dramatycznych i muzycznych oraz pracuje przy etiudach filmowych i serialach telewizyjnych. Współpracowała m.in. z Teatrem Muzycznym Capitol we Wrocławiu i Teatrem Polskim we Wrocławiu, Teatrem Kombinat we Wrocławiu, Ośrodkiem Kultury i Sztuki we Wrocławiu, Teatrem Lalki Tęcza w Słupsku, Teatrem Lalki i Aktora w Łomży oraz Szkołą Filmową Mastershot we Wrocławiu i Warszawską Szkołą Filmową. Kuratorka trzech edycji wystawy „Młoda Scenografia” w Słupsku organizowanego w ramach Festiwalu Plastyki Teatrów Lalki i Formy.

Fotorelacja z premiery spektaklu „D1. Pieśń o autostradzie”
Fot. Tobiasz Papuczys

Spektakl Teatru Polskiego w Podziemiu jest sceniczną adaptacją powieści Ali Smith „Jesień” w reżyserii Katarzyny Minkowskiej – jednej z najzdolniejszych artystek najmłodszego pokolenia. Przyglądając się z bliska relacji dwójki nietypowych przyjaciół – stuletniego, pogrążonego we śnie Daniela oraz trzydziestoletniej Elizabeth – Ali Smith buduje w książce pejzaż społeczeństwa w momencie zmiany. Pejzaż w postaci kolażu składającego się z wyciętych różnych skrawków rzeczywistości: wspomnień, obrazów, zapomnianych emocji czy – aktualnego dziś bardzo – chaosu społecznego, pogłębiających się podziałów, które wpływają na życie jednostki. Rzeczywistość miesza się tu ze snem, sen ze wspomnieniem, a wszystkiemu towarzyszy – prawie niezauważalnie – zmiana pory roku. Po gorącym i dusznym lecie przychodzi jesień. Te wszystkie tropy, wycinki i skrawki służą stworzeniu opowieści teatralnej, która w równym stopniu operuje poetyką onirycznego obrazu, co jest próbą analizy, w jaki sposób rzeczywistość polityczna i społeczna determinuje to, kim jesteśmy.

Twórcy:
reżyseria: Katarzyna Minkowska
dramaturgia: Joanna Połeć
adaptacja: Joanna Połeć, Katarzyna Minkowska
scenografia: Łukasz Mleczak
reżyseria świateł: Monika Stolarska
wideo: Marek Kozakiewicz
kostiumy: Jola Łobacz
muzyka: Wojciech Frycz
choreografia: Krystyna Lama Szydłowska

asystent reżyserki: Maciej Ćwieluch
pianista: Marcel Baliński

Obsada:
Justyna Janowska – Elisabeth Demand
Halina Rasiakówna – Wendy Demand
Tomasz Lulek – Daniel Gluck
Filip Szatarski – Młody Daniel Gluck
Agnieszka Kwietniewska – Zoe Spencer-Barnes
Michał Opaliński – Charlotte (pocztmistrz, rejestratorka, pocztmistrzyni, człowiek-drzewo, ochroniarz, akuszerka)
Igor Kujawski – Czytelnik (lekarz/promotor)
Katarzyna Wuczko – Pauline Boty

Lokalna społeczność: Maciej Ćwieluch, Jan Dusza, Mateusz Guzowski, Anastazja Kowalska, Olga Mleczko, Jakub Sendek.

kurator projektu: Piotr Rudzki
produkcja: Renata Majewska
wsparcie produkcyjne: Alicja Szumańska
plakat, zdjęcia: Natalia Kabanow

internet: Piotr Sarama
promocja, marketing: Mariusz Turchan, Paulina Tomczyk
koordynacja pracy artystycznej: Ada Tabisz
kierownik techniczy: Piotr Jacyk
światło: Sławomir Brzeziński
dźwięk: Wojciech Dziedzicki
wideo: Krzysztof Pańtak
charakteryzacja: Justyna Pokojewska
garderobiana: Sara Bartoszewska
krawcy: Maria Huzarska, Artur Mazur

JESIEŃ – przekład: Jerzy Kozłowski

Fot. Natalia Kabanow

Koprodukcja:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu
Fundacja Teatr Polski — TP dla Sztuki
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Projekt jest dofinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Licencjodawcy:
Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o., Wydawnictwo W.A.B.

   

 

Partnerzy: Bulvary

Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z 148. Antykabaretu 2026 pt. M/S OSSOLIŃSKI, który odbył się 13 kwietnia 2026 w Klubokawiarnia Mleczarnia we Wrocławiu.

Od piętnastu lat, co miesiąc dolnośląscy artyści, naukowcy, dziennikarze, nauczyciele spotykają się raz w miesiącu, tradycyjnie trzynastego dnia miesiąca i przedstawiają zebranej publiczności swoje monologi, piosenki, referaty. W ten sposób poza działalnością stricte rozrywkową czy artystyczną, tworzą się więzi środowiskowe i ponadśrodowiskowe – interdyscyplinarne. Efektem nawiązania tych więzi jest dalsza współpraca artystyczna i naukowa. „Antykabaret”  przez piętnaście lat stał się ważnym fundamentem wrocławskiej  kultury.

fot. Leon Nauka

………………………………………..

Antykabaret

Od piętnastu lat, co miesiąc dolnośląscy artyści, naukowcy, dziennikarze, nauczyciele spotykają się raz w miesiącu, tradycyjnie trzynastego dnia miesiąca i przedstawiają zebranej publiczności swoje monologi, piosenki, referaty. W ten sposób poza działalnością stricte rozrywkową czy artystyczną, tworzą się więzi środowiskowe i ponadśrodowiskowe – interdyscyplinarne. Efektem nawiązania tych więzi jest dalsza współpraca artystyczna i naukowa. „Antykabaret”  przez piętnaście lat stał się ważnym fundamentem wrocławskiej  kultury.

Rok 2026 decyzją Sejmu i Senatu Rzeczpospolitej ustanowiony został Rokiem osób, instytucji, miejsc i wydarzeń istotnych dla polskiej historii, kultury i życia społecznego. Dlatego nasze programy zaplanowane na rok 2026 chcemy poświęcić:

13 marca 2026 – Gdyni i Wrocławiowi – rok 2026 jest ogłoszony przez Senat RP Rokiem Gdyni. W naszym programie chcemy połączyć Wrocław i Gdynię. Co wyniknie z tego zestawienia? Jakie są związki pomiędzy miastami? Czy istnieje współpraca kulturalna pomiędzy oboma ośrodkami?

13 kwietnia 2026 – w dwustulecie śmierci -Józefowi Maksymilianowi Ossolińskiemu – założycielowi Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, którego zbiory w 1948 roku trafiły do Wrocławia; rok 2026 jest ogłoszony Rokiem Józefa Maksymiliana Ossolińskiego; Zestawimy dzieło życia Ossolińskiego z pracą Stanisława Staszica (dwustulecie śmierci), Rok 2026 to także Rok Stanisława Staszica.

13 maja 2026 – w stulecie powstania – Polskiemu Radiu; rok 2026 jest ogłoszony Rokiem Polskiego Radia.

13 czerwca 2026 – w stulecie urodzin – Marylin Monroe (ur. 1.06.1926) – ikonie nie tylko światowego kina ale także światowej kultury. Jakie związki ma Wrocław z Marylin Monroe? Czy polską MM była VV?

13 września 2026 – w sześćdziesięciolecie urodzin – Markowi Krajewskiemu (ur. 4.09.1966) – wrocławskiemu pisarzowi, twórcy retro
kryminału wrocławskiego;

13 października 2026 – w stulecie urodzin – Andrzejowi Waligórskiemu (ur. 20.10.1926) – poecie, satyrykowi, twórcy wrocławskiego Studia 202,

8 listopada 2026– w stulecie odsłonięcia pomnika (14.11.1926) – Fryderykowi Chopinowi – kompozytorowi polskiemu o światowej sławie.

Każde z wydarzeń będzie się odnosiło do swojego Patrona bezpośrednio – z wykorzystaniem utworów związanych z Patronem lub pośrednio – poprzez nowo powstałe teksty i piosenki, prace plastyczne, wykłady inspirowane postacią Patrona lub nawiązujące do jego twórczości i spuścizny.

Fotorelacja z 148. Antykabaretu 
fot. Leon Nauka

Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu wraz z Fundacją Plaża i Ciemnia zapraszają na kolejną odsłonę „Genialnej epoki”. Spektakl  na motywach opowiadania Brunona Schulza – pierwotnie zrealizowany jako działanie performatywne/czytanie w ciemnościach  – zostanie zaprezentowany jako przedstawienie w rozszerzonej wersji z udziałem sześciu aktorów.

Genialna epoka wykracza poza świat fikcji, dotykając biografii genialnego autora z Drohobycza. Impresja i fantasmagoria przeplata się tu z codziennością i zdarzeniami realnymi. To kameralny spektakl o epizodzie z życia nastoletniego Józefa i dojrzałego Bruno. Wyobraźnia staje się schronieniem, kiedy nadciąga mrok. Jak pisze Schulz, „istnieją takie boczne odnogi czasu, trochę nielegalne co prawda i problematyczne, ale gdy się wiezie taką kontrabandę jak my, takie nadliczbowe zdarzenie nie do zaszeregowania – nie można być zanadto wybrednym. Spróbujmy tedy odgałęzić w którymś punkcie historii taką boczną odnogę, ślepy tor, ażeby zepchnąć nań te nielegalne dzieje”.

Fot:

Twórcy:
Scenariusz i reżyseria: czervo01 (Marcin Czerwiński)
Muzyka: Zandos
Wizualizacje: Piotr Bartos

Obsada:
Bartosz Jędraś | BRUNO, SZLOMA
Maria Błęka | MARIA
Kamil D. Gałuszka | STACH
Tomasz Żurek | JÓZEF
Dawid Bronish | SPRZEDAWCA ZEGARKÓW
Orfeusz Jakubiszyn | NARRATOR

Rejestracja wideo: Marcin Dębski

Producenci i organizatorzy:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Fundacja Plaża i Ciemnia    PLAZACIEMNIA.PL

Spektakl dofinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

UWAGA! Zapisy na spektakl zostały zakończone – brak wolnych miejsc. Dziękujemy za zainteresowanie.

FORMULARZ ZGŁOSZENIA:

„Paradox” to spektakl przygotowany przez Teatr Maska z Jeleniej Góry, we współpracy z Ośrodkiem Kultury i Sztuki we Wrocławiu. Dramat inspirowany powieściami Joseph’a Hellera Paragraf 22 i Closing Time. Opowieść pełna napięcia i zwrotów akcji zwraca się wprost do wrażliwości widza i wiedzie jego emocje na groteskową wycieczkę szlakiem strachu o własne życie. Spektakl ukazuje bezsens wojny i wojska jako instytucji, obnaża wszelkie mechanizmy rządzące się logiką absurdu. Jej bohaterowie to zbiorowisko wariatów, fanatyków, idiotów i oportunistów, ale nade wszystko ludzi, którzy pragną jednego – przeżyć. Powaga przeplata się z groteską, a mądrość z głupotą. Wszystko wzięte jest w cudzysłów, choć kontekst prezentacji jest jak najbardziej poważny – jest nim bowiem troska o ludzkie życie.

Twórcy:
scenariusz, reżyseria, scenografia: Krzysztof Pulkowski
występuje: Krzysztof Rogacewicz
multimedia i oprawa muzyczna: Marek Oleksy
Czas trwania 70 min.

Spektakl współfinansowany z budżetu  Samorządu Województwa Dolnośląskiego