Amazon Burns

WYSTĘPUJĄ: MAGDALENA KACZMAREK I KATRIN KASPAR
TEKST: MAJA STAŚKO
REŻYSERIA: PRZEMEK WOJCIESZEK
SCENOGRAFIA: ANTON UNAI
ŚWIATŁA: WOJCIECH MANIEWSKI

 

Premiera: 13 listopada 2020
IMPART, Sala Kameralna
ul. Mazowiecka 17, Wrocław

 

Maja Staśko, autorka rewelacyjnych „W*wionych kobiet w leju po Polsce” powraca z nową komedią! Tym razem bohaterkami są dwie pracownice pewnego internetowego giganta, które w przerwie na papierosa marzą o lepszym życiu, miłości, szczęściu, czy po prostu o bogatym facecie, który wszystko zmieni. W tle płonie Amazonia, świat się kończy, dlatego śmiejcie się z nami póki jest z czego.

 

 

Organizatorzy:
Strefa Kultury Wrocław, Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego, Przemysław Wojcieszek

 

Producenci spektaklu:
spektakl jest koprodukcją Przemysława Wojcieszka oraz Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucji Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Projekt jest współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

Znalezione obrazy dla zapytania urząd marszałkowski dolnoślaski

GENIALNA EPOKA. CZYTANIE W CIEMNOŚCIACH

WYSTĘPUJĄ: PIOTR DOWNAR-ZAPOLSKI, RYFKA GORZKOWSKA, DOMINIK SMARUJ, JAKUB STEFANIAK
MUZYKA:
MATEUSZ STUCZYŃSKI
WIZUALIZACJE I FOTOSY:
TOMASZ MNIAMOS
SCENARIUSZ I REŻYSERIA:
CZERVO01

 

Premiera: 26 lutego 2020,
D.K. Luksus, ul. Wita Stwosza 16, Wrocław

 

„Istnieją takie boczne odnogi czasu, trochę nielegalne co prawda i problematyczne, ale gdy się wiezie taką kontrabandę jak my, takie nadliczbowe zdarzenie nie do zaszeregowania – nie można być zanadto wybrednym. Spróbujmy tedy odgałęzić w którymś punkcie historii taką boczną odnogę, ślepy tor, ażeby zepchnąć nań te nielegalne dzieje”.
(Bruno Schulz, „Genialna epoka”)

„Genialna epoka” czytana w ciemności wykracza poza świat fikcji, dotykając biografii genialnego autora z Drohobycza. Impresja i fantasmagoria przeplata się tu z codziennością i zdarzeniami realnymi. To kameralny spektakl o epizodzie z życia nastoletniego Józefa i dojrzałego Bruna. Wyobraźnia staje się schronieniem, kiedy nadciąga mrok.

 

Piotr Downar-Zapolski – ur. 1990 w Lubinie (woj. dolnośląskie). Aktor, animator, radiowiec. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie, Filia we Wrocławiu, na wydziale aktorskim ze specjalizacją taneczno-ruchową. Gościnnie występuje w Teatrze Polskim we Wrocławiu oraz we Wrocławskim Teatrze Młodych. Od roku 2016 działa również jako animator podczas eventów organizowanych dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Od roku 2019 jest redaktorem działu kultura w Akademickim Radiu LUZ.

Ryfka Gorzkowska – absolwentka PWST we Wrocławiu, aktorka Opolskiego Teatru Lalki i Aktora. Współpracuje także z Teatrem Dormana w Będzinie („Pamięć Rutki”, reż. Justyna Łagowska), Teatrem EkoStudio w Opolu oraz Krakowskim Teatrem Komedia. We wcześniejszych latach występowała również na deskach Teatru Pinokio w Łodzi („Balladyny i romanse”, „Bruno Schulz – historia występnej wyobraźni”, reż. Konrad Dworakowski) i Teatru Lalki i Aktora w Wałbrzychu („Brzydkie kaczątko”, reż. Przemysław Jaszczak). Na macierzystej scenie grała m.in. w spektaklach w reżyserii Agaty Dudy-Gracz, Piotra Cieplaka, Bogusława Kierca, Mariana Pečko, Pawła Aignera i Pawła Passiniego. Wystąpiła w ponad dwudziestu czytaniach performatywnych zrealizowanych przede wszystkim w Opolskim Teatrze Lalki i Aktora, jak również w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu, Teatrze Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach czy Wrocławskim Teatrze Lalek. Współtworzy performatywną grupę Bufetowe oraz zasila szeregi Perfoteki. Stale współpracuje z telewizją w Opolu. Za rolę Rutki Laskier w spektaklu „Pamięć Rutki” i rolę Ninja Szuko w spektaklu „Zagubiony chłopiec” została wyróżniona w 26. Subiektywnym Spisie Aktorów Teatralnych Jacka Sieradzkiego.

Tomasz Mniamos – fotograf, operator filmowy, muzyk, street artysta, założyciel formacji SAD (Stowarzyszenie Antydebilne Disco) i Acid TV. Mniamos od lat 80. jest częścią wrocławskiej sceny muzycznej. Jest nie tylko DJ-em, ale także grafikiem, VJ-em, artystą i fotografem. Od dziesiątek lat jest związany z wrocławską sceną Acid Techno i Goa Trance, a przez kilka lat działał także w japońskich klubach muzycznych. Mniamos to artysta poszukujący i stale poszerzający swój warsztat, twórca penetrujący aktualną rzeczywistość. Nie boi się eksperymentować z nowymi mediami, takimi jak grafika 3D, która doskonale uzupełnia i wypełnia fotograficzne kadry, tworząc zupełnie nową jakość.

Dominik Smaruj – ur. 1992; student aktorstwa na Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu. Absolwent Akademii Teatru Alternatywnego. Przez wiele lat działał w offie i występował w nagradzanych autorskich spektaklach (Teatr NOWEGO), do których współtworzył scenariusze. Marzy o teatrze łączącym to co najlepsze z nurtu offowego z nurtem mainstreamowym, by uzyskać atrakcyjny dla szerszego grona widzów, profesjonalny produkt komentujący istotne zagadnienia. Niepoprawny optymista w świecie gwałtownych przemian.

Jakub Stefaniak – ur. 1993; student Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu. Związany wcześniej z amatorskimi teatrami wrocławskimi. Absolwent Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Od najmłodszych lat zafascynowany grą na pianinie, gitarze, miłośnik tańców ludowych i malarstwa. W swojej teatralnej przygodzie pragnie odkrywać coraz to nowe formy metafizyki i surrealizmu scenicznego.

Mateusz Stuczyński – autor muzyki i ścieżki dźwiękowej słuchowisk: „Orfeusz i Eurydyka/ OE”, „Jim intime” i „Genialna epoka”. Zajmuje się tworzeniem muzyki, prezentacji multimedialnych oraz szeroko pojętą sztuką cyfrową na potrzeby wydarzeń kulturalnych, zarówno tych prezentowanych „na żywo”, jak i w sieci. Autor muzyki do wierszy m.in. Andrzeja Sosnowskiego, Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego, Macieja Malickiego. Dj rezydent wrocławskiej kawiarni artystycznej Pod Kalamburem.

czervo_01 (Marcin Czerwiński) – ur. 1971, założyciel i przez dwie dekady redaktor naczelny czasopisma literacko-artystycznego „Rita Baum” oraz jego biblioteki. Pomysłodawca i realizator projektu teatralnego „Czytanie w ciemnościach” (reżyserował m.in. „Wąwóz snów”, „Kościuszko – wieszanie”, „Ludobójstwo”). Nauczyciel akademicki, literaturoznawca, autor książek o literaturze: „Smutek labiryntu” (2013), „Maszyna przecząca” (2014). Kurator na festiwalach sztuki w Kłodzku i Słubicach. Performer, eseista, autor wierszy, opowiadań, tekstów krytycznych. Publikował w szeregu czasopism literackich, artystycznych i naukowych. Mieszka we Wrocławiu.

 

 

 

Produkcja: plazaciemnia.pl
Koprodukcja: Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

Spektakl współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

Znalezione obrazy dla zapytania urząd marszałkowski dolnoślaski

TEKSTY:

W programie TVP3 Wrocław WROCŁAW SIĘ! (20.02.2020) o projekcie, opowiadają reżyser i autor scenariusza Marcin Czerwiński i odpowiedzialny za wizualizację Tomasz Mniamos (materiał o naszym spektaklu od 10’23).

[w:]   www.wroclaw.tvp.pl

MOJŻESZ

REŻYSERIA TOMASZ WĘGORZEWSKI
DRAMATURGIA I SCENARIUSZ MAGDA KUPRYJANOWICZ
SCENOGRAFIA, KOSTIUMY DOROTA NAWROT
ŚWIATŁA, WIDEO DOROTA NAWROT, WOJCIECH SOBOLEWSKI
MUZYKA TEONIKI ROŻYNEK
PRODUKCJA RENATA MAJEWSKA
PLAKAT, ZDJĘCIA NATALIA KABANOW
INTERNET PIOTR SARAMA
PROMOCJA, MARKETING MARIUSZ TURCHAN
KURATOR ARTYSTYCZNY PIOTR RUDZKI

OBSADA
AGNIESZKA KWIETNIEWSKA
JANKA WOŹNICKA
MICHAŁ OPALIŃSKI
ADAM SZCZYSZCZAJ
Z UDZIAŁEM HALINY RASIAKÓWNY

 

 

Prapremiera: 30 listopada 2019
Piekarnia | Centrum Sztuk Performatywnych
ul. Księcia Witolda 62-67, Wrocław

 

Swoją ostatnią rozprawę naukową Zygmunt Freud poświęcił postaci Mojżesza, mitycznemu wyzwolicielowi Izraelitów i twórcy judaizmu, uznawanemu za proroka także przez chrześcijaństwo oraz islam. Szczególne zainteresowanie, jakim na kilka miesięcy przed śmiercią Freud obdarzył Mojżesza, wynika z rozpoznanego przez siebie podobieństwa między własną biografią a legendarnym żywotem patriarchy. Jednak Ziemia Obiecana, do jakiej przywiódł nas Freud, nie jest krainą pełnej wolności i całkowitego szczęścia. Psychoanaliza nie wyjaśnia wszystkich zjawisk psychicznych i nie oferuje skutecznych metod uzdrawiania wewnętrznych konfliktów i uśmierzania duchowego cierpienia. W świecie skompromitowanych Kościołów i upadku autorytetów religijnych z całą mocą odradza się dzisiaj niewiarygodna potrzeba wiary.

W naszym spektaklu grupa współczesnych badaczy poszukuje nowych praktyk duchowych. Odwołując się do mitu Mojżesza i postaci Freuda, eksplorujemy temat potencjalnego przełomu duchowego oraz wizji nowej Ziemi Obiecanej. Czy w dzisiejszym świecie istnieje ktoś lub coś poza nami samymi, kto jest w stanie nas do niej zaprowadzić?


W scenografii wykorzystano obraz Leona Wyczółkowskiego „Morze w Połądze” znajdujący się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie. Marta Kuliga i Jakub Kubiński — twórcy rzeźby, która jest elementem scenografii.

 

Koprodukcja:
Teatr Polski – w podziemiu / Polski Theatre in the underground (Fundacja Teatr Polski – TP dla Sztuki),
Instytut im. Jerzego Grotowskiego,
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

Spektakl współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

Znalezione obrazy dla zapytania urząd marszałkowski dolnoślaski

 

 

Spektakl bierze udział w 26. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

 

 

 

 

 

 

TEKSTY:

„Tomasz Węgorzewski, realizując Mojżesza, przypomina o tym, jak bardzo teatr może być nieoczywisty. We Wrocławiu przydarza się to w ostatnim czasie niezwykle rzadko, dlatego najnowsza propozycja Teatru Polskiego w Podziemiu stanowi pewną egzotykę. […] Dla tego zespołu, który co spektakl prezentuje zupełnie inne oblicza swych talentów, w teatrze przestaje funkcjonować pojęcie niemożliwego. Kwietniewska, Woźnicka, Kłos, Opaliński i Szczyszczaj udowadniają w Mojżeszu, że potrafią się odnaleźć w każdej roli, nawet jeśli tak różnorodne spośród nich muszą udźwignąć w ramach jednego przedstawienia”.

Katarzyna Mikołajewska
Teatr Polski w Podziemiu. Twórcy „Mojżesza” zmuszają widza do przebudzenia [w:] wroclaw.wyborcza.pl

***

Mojżesz to intrygujący eksperyment, w którym, poszukując nowych praktyk duchowych bohaterowie, a być może także aktorzy, studiują swoje osobowości, po omacku i mozolnie posuwając się do przodu albo wciąż stojąc w miejscu. Reżyser Tomasz Węgorzewski postawił przed niełatwym zadaniem aktorski zespół, w skład którego wchodzą: Agnieszka Kwietniewska, Anna Kłos, Janka Woźnicka, Michał Opaliński i Adam Szczyszczaj (z gościnnym udziałem Haliny Rasiakównej). Najbardziej zapadła mi w pamięć rola Woźnickiej, a także dyskusje między Opalińskim i Szczyszczajem. Co prawda, nie udało mi się zapamiętać wszystkich wypowiadanych przez aktorów refleksji, ale zapamiętałem towarzyszące mi w czasie oglądania spektaklu emocje – zarówno strach i niepokój, jak i śmiech w najbardziej niespodziewanych momentach”.

Michał Hernes
Nowy (wspaniały?) „Mojżesz” [w:] www.tuwroclaw.com

***

„Ziemia Obiecana, do której podążamy razem z innymi, niekoniecznie jest wolnością. Oglądając Mojżesza, trzeba pamiętać, że wolność od czasów patriarchy nabrała nowych sensów, obrosła znaczeniami, często niewygodnymi, którymi trudno się zachłysnąć. Nie da szczęścia ani głęboka psychoanaliza, ani znalezienie logicznych podstaw, nie przyniesie go drugi człowiek, wobec którego konfrontujemy własne wyobrażenia. Duchowy przełom, do którego dążymy, jest raczej niekończącym się procesem, niż zamkniętym stanem. Jest w nas potrzeba wiary, ale ta także jest bardziej potrzebą, niż trwałym stanem człowieka.

Małgorzata Matuszewska
„Mojżesz”: Wołanie i pogwarki z pustyni [w:] miarakultury.blogspot.com

***

„Kiedy wychodziłem dziś z teatru, miałem wrażenie niedosytu. Wszystko skończyło się tak nagle, że nie dostałem odpowiedzi na wiele postawionych w sztuce pytań. To sprawiło, że przez kilka kolejnych godzin rozmawialiśmy o tym, co zobaczyliśmy na scenie, co usłyszeliśmy, i wreszcie o tym, dokąd zmierzamy, kim jesteśmy i skąd się bierzemy. Chcę przyjść jeszcze raz, bo treści było tak wiele, że nie wszystko zdołaliśmy wyłapać i przemyśleć. Taka chyba powinna być sztuka. Pobudzająca. Bardzo ciekawe przedstawienie i ten nieustanny dialog z samym sobą i z innym. Z zupełnie innym. Możliwe, że właśnie po to się spotykamy…? Jeśli wszystko poszło zgodnie z planem, to i tak każdy z widzów zauważył coś zupełnie innego”

Piotr Kaszuwara
[w:] Facebook

***

Mojżesz na deskach Teatru Polskiego – w podziemiu to spektakl, który nie pozwala o sobie zapomnieć. Dostałam mnóstwo pytań, na które muszę znaleźć sama odpowiedź […]. Aktorzy tworzą swoje własne światy, nie konkurują ze sobą, czuje się pozytywną energię. Miło było zobaczyć ich ponownie na jednej scenie. Cieszę się, że tacy aktorzy odnaleźli własną przestrzeń i Mojżesz pokazuje, że bez nich świat wrocławskiego teatru byłby pusty”.

Agnieszka Kościelniak
więcej.kultury [w:] Instagram

POSKROMIENIE

REŻYSERIA MONIKA PĘCIKIEWICZ
SCENOGRAFIA, KOSTIUMY KATARZYNA BORKOWSKA
REŻYSERIA ŚWIATEŁ MIREK KACZMAREK
MUZYKA CEZARY DUCHNOWSKI
WIDEO EMIKO
KONTEKSTY MICHAŁ BUSZEWICZ
PRODUCENTKA KASIA MAJEWSKA
KURATOR ARTYSTYCZNY PIOTR RUDZKI
ASYSTENT REŻYSERKI MICHAŁ OPALIŃSKI
PLAKAT, ZDJĘCIA NATALIA KABANOW
MARKETING, PROMOCJA MARIUSZ TURCHAN

 

OBSADA

KAŚKA DUDEK (KASIA)
ANNA ILCZUK (OLGA)
EWA SKIBIŃSKA/AGNIESZKA GLIŃSKA (IRENA)
MARTA ZIĘBA (MARIA)
MICHAŁ OPALIŃSKI (LUDWIK)
ADAM SZCZYSZCZAJ (JAKUB)
ANDRZEJ WILK (JERZY)
WOJCIECH ZIEMIAŃSKI/TOMASZ LULEK (WIKTOR)
MATEUSZ ZNANIECKI (HARON)
ORAZ ZOFIA KŁAK (WIDEO)
Z UDZIAŁEM HALINY RASIAKÓWNY (GŁOS MATKI)

 

PRAPREMIERA: 5 MAJA 2019
Piekarnia | Centrum Sztuk Performatywnych
ul. Księcia Witolda 62-67, Wrocław

 

„Poskromienie złośnicy” Williama Shakespeare’a było tylko inspiracją dla spektaklu. Przedstawienie to powrót Moniki Pęcikiewicz do teatru, aktorek i aktorów – tak dobrze znanych we Wrocławiu – do wspólnej pracy. Spektakl to odpowiedź na doświadczenie kryzysów wynikających z różnorodnych poskromień wymuszanych na nas przez kulturę i społeczeństwo. Przedstawienie o kondycji indywidualnej i zbiorowej tego artystycznego kolektywu. Ale także o każdym z nas. O naszym tu i teraz. O wolności. O nieprzekraczalnych granicach. Intymne i jednocześnie spektakularne, rozgrywane w niesamowitej przestrzeni zaprojektowanej przez Katarzynę Borkowską.

 

Koprodukcja:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego,,
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego,
Teatr Ślaski im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach,
Teatr Polski – w podziemiu / Polski Theatre in the underground (Fundacja Teatr Polski – TP dla Sztuki)

 

Spektakl współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

Znalezione obrazy dla zapytania urząd marszałkowski dolnoślaski

 

TEKSTY:

„Poskromienie” jest odpowiedzią na doświadczenie kryzysów, które wynikają z różnorodnych poskromień wymuszanych na ludziach przez kulturę i społeczeństwo. To spektakl o kondycji indywidualnej i zbiorowej tego artystycznego kolektywu. Otrzymałem od aktorów dar płynący prosto z ich serc i nawet jeśli ich improwizacje są nierówne, to paradoksalnie nabrały dzięki temu jeszcze większej mocy i autentyzmu, a przede wszystkim – bardzo mnie poruszyły. Jestem ciekaw, w jakim kierunku ten spektakl pójdzie za sprawą improwizacji, jak będzie ewoluował i się rozwijał”.

Michał Hernes
„Poskromienie”, czyli dawny Teatr Polski w Piekarni [w:] www.tuwroclaw.com

***

„Tym razem grają w fantastycznej przestrzeni wrocławskiej Piekarni, udostępnionej przez Instytut Grotowskiego. Wytaczają w trwającym konflikcie ciężkie, artystyczne działa. I inaczej niż oponenci z Zapolskiej, nie chybiają. W smutnym, pełnym niedopowiedzenia, niespełnienia i lęku spektaklu opowiadają o rozpadzie więzi – rodzinnych, społecznych. O tym, jak gryziemy się w język, gdy chciałoby się powiedzieć wprost. O tym, jak rezygnujemy z siebie, odtwarzając, a nie stwarzając”.

Dawid Dudko
„Poskromienie” w Teatrze Polskim w Podziemiu: czy już umarliśmy? www.kultura.onet.pl

***

„Pęcikiewicz rzeczowo punktuje tematykę poskromienia, a bohaterowie posługują się tekstem, który wypracowany został w toku aktorskich improwizacji. Oczywiste prawdy mieszają się tu z mniej dosłownymi, a przy tym wieloznacznymi kontekstami, które wymagają od widza większej czujności i analizy. Spektakl świetnie definiuje jego zniekształcona przestrzeń – załamywane linie geometryczne, umieszczone w centrum ogromne weneckie lustro, które raz odbija, raz deformuje oraz wyświetlane na podłodze filmy (ich widoczność jest uzależniona od powierzchni, na którą padają).

Katarzyna Mikołajewska
Rajstopy narzędziem opresji („Poskromienie”) [w:] mieszamwkulturze.pl

***

„Spektakl Moniki Pęcikiewicz porusza kilka tematów: obecna jest w nim refleksja o nieuchronności śmierci, okrucieństwie starości, nieoczywistym erotyzmie. Nie zabrakło również aluzji do sytuacji dawnego zespołu aktorskiego Teatru Polskiego. Jednak głównym wątkiem jest tytułowe poskramianie, które dotyka przede wszystkim obecnych na scenie kobiet”.

Katarzyna Niedurny
Jak poskromić kobietę rajstopami, czyli niewczesny feminizm Moniki Pęcikiewicz [w:] www.dialog-pismo.pl

***

„Diagnoza reżyserki Moniki Pęcikiewicz jest gorzka: rodzina zawodzi, nie stanowi żadnego oparcia. Miłość jest udręką, umieranie to samotność. Nawet zwykła rozmowa jest porażką, grą pustych znaków, atawistycznym triumfem obojętności albo przemocy. Jedynie w scenie, w której młoda bohaterka (znakomita Anna Ilczuk) myje niepełnosprawne ciało umierającego mężczyzny (Andrzej Wilk), język spełnia swoją funkcję (komunikuje), a przy tym wydaje się naturalny i bezpretensjonalny”.

Agnieszka Wolny-Hamkało
Nieposkromienie [w:] www.tygodnikprzeglad.pl

***

„Z pietyzmem i rozmachem została zaplanowana scenografia Katarzyny Borkowskiej, budują klimat światła Mirka Kaczmarka i niezwykle pomysłowe wideo-cienie autorstwa Emiki. A muzycznie najnowszy spektakl Teatru Polskiego w Podziemiu to dzieło absolutne. Od długiego czasu nie słyszałem (nie jedynie we Wrocławiu) tak wspaniałej muzyki teatralnej, jak ta skomponowana przez Cezarego Duchnowskiego, ze śpiewem – uwaga – Ewy Skibińskiej. W finałowej wizyjno-medytacyjnej scenie tkwi kawał piękna teatru”.

Grzegorz Chojnowski
Poskromienie [w:] chojnowski.blogspot.com

***

„POSKROMIENIE” – spektakl Teatru Polskiego w Podziemiu, wyreżyserowany przez Monikę Pęcikiewicz, niemal rok po premierze jest wciąż boleśnie aktualną próbą przyjrzenia się naszemu światu, relacjom, życiu. Sceny wyimprowizowane podczas prób przez wspaniałych aktorów należących kiedyś do zespołu Teatru Polskiego, zanurzone w pięknej wizualnie scenografii, opatrzone dojmującą muzyką, każdy widz odbierze inaczej, co innego sklei dla siebie z tych emocjonalno-wizualnych elementów. Przypominamy o tym ważnym spektaklu tuż przed marcowym „Maratonem Podziemia”:

 

Jaroslav Rudiš: „Aleja Narodowa” – monodram Dariusza Maja

REŻYSERIA, ADAPTACJA I PRZEKŁAD Z JĘZYKA CZESKIEGO KATARZYNA DUDZIC-GRABIŃSKA (AST, FILIA WE WROCŁAWIU)
SCENOGRAFIA I KOSTIUMY
MAGDALENA STĘPIEŃ (ASP WROCŁAW)

OBSADA
DARIUSZ MAJ

Czas trwania: ok. 60 min.

 

Prapremiera 9 czerwca 2018
Dolnośląskie Centrum Filmowe (Piano Bar) we Wrocławiu

 

„Adolf Hitler uratował mi życie. Wiem, co chcesz powiedzieć, ale nie mów nic”
Jaroslav Rudiš

Poznaj czeskiego bohatera narodowego z Alei Narodowej, wojownika pokoju, który jak Václav Havel pragnie, aby prawda i miłość zwyciężyły nad kłamstwem i nienawiścią. Dziada malującego dachy, który całymi dniami przesiaduje w osiedlowej knajpie i z przyjemnością daje ludziom nauczki o życiu. Opowieść na jednego aktora o człowieku z północnego miasta stołecznego Praga, zepchniętym na margines przez historię, ideały i samotność. Czeski humor. Cokolwiek by to miało znaczyć.

Wyłącznie dla widzów dorosłych.

 

Foto: Magdalena Stępień
Na zdjęciu: Dariusz Maj

 

Biogramy twórców

Dariusz Maj
Absolwent Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu (1994). W roku 1984 basista wrocławskiej grupy punkowej Sedes. Laureat nagrody wojewody dolnośląskiego dla najlepiej rokującego aktora młodego pokolenia (2002). W latach 1997-2001 aktor Centrum Sztuki – Teatru Dramatycznego w Legnicy (obecnie Teatr im. H. Modrzejewskiej w Legnicy). W latach 2001-2009 aktor Teatru Dramatycznego im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu. W latach 2009-2013 aktor Wrocławskiego Teatru Współczesnego im. E. Wiercińskiego. W Teatrze Polskim we Wrocławiu od 2015-2018 roku. Twórca wielu ról teatralnych i filmowych, współpracował z czołowymi polskimi reżyserami (K. Garbaczewski, M. Zadara, J. Głomb, J. Klata, P. Wojcieszek, M. Strzępka, M. Kleczewska, L. Raczak, K. Zanussi, F. Falk, W. Krzystek). Obecnie gra role Blockbauma oraz Człowieka w kancelarii w głośnym Procesie wg F. Kafki w reżyserii Krystiana Lupy.

Katarzyna Dudzic-Grabińska     
Studentka IV roku reżyserii teatru lalek AST, Filia we Wrocławiu. Absolwentka filologii słowiańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, tłumaczka literatury czeskiej i słowackiej, wiolonczelistka. Debiutowała jako reżyser i dramatopisarz w słowackim Instytucie Teatralnym w Bratysławie sztuką „Mnemojohann” (2014). Członek Platformy Krytyków podczas festiwalu słowackiego teatru Dotyky a Spojenia w Martinie (2017, 2018). Wiosną 2017 r. wyreżyserowała sztukę Jana Wilkowskiego „Tymoteusz wśród ptaków” w słupskim Państwowym Teatrze Lalek „Tęcza”. Jako asystentka reżysera współpracowała m.in. z Agatą Dudą-Gracz („Śmierć przyjeżdża w środę”, „Opole 2016”; „Dziubanina”, „Makbet” – oba Teatr Capitol, Wrocław 2017) oraz Michałem Zadarą („Dziadów części III” „Ustęp i Objaśnienia”, Teatr Polski, Wrocław 2016).

Magdalena Stępień      
Studentka V roku scenografii na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, zajmuje się przygotowywaniem przestrzeni, kostiumów, lalek i masek do działań teatralnych i filmowych. Przygotowywała projekty scenograficzne we współpracy ze studentami reżyserii we Wrocławiu i Warszawie, realizowała lalki do spektakli Teatru Arka we Wrocławiu oraz projektu Lalkomat. Zajmuje się również modniarstwem, metaloplastyką, grafiką i rzeźbą (uczestniczyła w międzynarodowym plenerze rzeźbiarskim w Łabiszynie w 2015 i 2016 r.).

 

Spektakl jest koprodukcją:
Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucji Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Fundacji Teatr Polski – TP dla Sztuki (Teatr Polski – w podziemiu / Polski Theatre in the underground)

 

 

 

 

Spektakl współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

Znalezione obrazy dla zapytania urząd marszałkowski dolnoślaski

 

 

 

 

TEKSTY:

„Tekst Rudiša oddaje śmietnik panujący niepodzielnie w świadomości człowieka, który znalazł się na marginesie świata po transformacji, w którym mielą się frazy z przemówień Hawla z zauroczeniem Hitlerem, opowieści o nowym, sprawiedliwym świecie z podszytym nienawiścią szowinizmem. Ten śmietnik kryje w sobie poważną diagnozę kryzysu, który dotyka dziś wiele europejskich krajów.

Katarzyna Dudzic-Grabińska wraz z Dariuszem Majem stawiają nam przed oczami swojaka wyciągniętego wprost z praskiej knajpy, pozwalając mu wziąć nas na lep swoich opowieści, na przemian przerażających i rozbrajających, ostatecznie jednak podszytych grozą. W finale tej narracji następuje znacząca zmiana perspektywy, której nie zdradzę czytelnikom, choć powieść Rudiša jest od dwóch lat dostępna w księgarniach. W każdym razie jest to też opowieść o zakłamaniu, o oszukiwaniu samego siebie, o potrzebie budowania legend, choćby na ruchomych piaskach, i o tym, jak zawodny jest to proces”.

Magdalena Piekarska
Wandam z Alei Narodowej. Teatr Polski w Podziemiu gra w Piano Barze [w:] wroclaw.wyborcza.pl

 

***

Spektakl nagrodzony nagrodą Kryształową Pestką podczas XI Międzynarodowego Festiwalu Teatrów i Kultury Awangardowej PESTKA 2019 w Jeleniej Górze.

„…za umiejętność zbudowania minimalnymi środkami inscenizacyjnymi uniwersalnej historii, ważnej i istotnej dla współczesnych społeczeństw Europy Środkowej i Wschodniej, szczególnie 30 lat, ukazanie szarego przeciętnego człowieka w trybiku historii, zagubienia w zmieniającym się świecie, również mikrowspólnoty, będącej odbiciem bolączek dnia codziennego; przedstawienie mechanizmów rodzących się aktów nienawiści, ksenofobii i rasizmu, które stanowią zaprzeczenie ładu demokratycznego. Za istotny głos w bieżącej dyskusji społeczno-politycznej”

Tekst o Festiwalu Pestka ukazał się wakacyjnym numerze „Odry”. Fragment z tekstu na stronie e-teatr
http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/275034,druk.html

 

 

Zapisz się do naszego newslettera

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych (pokaż całość)