We wrześniu w Korei Południowej odbędzie się Daejeon Photo Festival, do udziału w którym zostaliśmy zaproszeni i gdzie zaprezentujemy projekty dwóch artystów – Michała Adamskiego i Łukasza Rusznicy.

Tegoroczna edycja festiwalu stara się stworzyć raport na temat pracy w antropocenie – ukazując, jak ludzie poruszali się, stawiali opór i zachowywali swoją godność w globalnych przepływach kapitału. Jak pisze dyrektor festiwalu Jeauk Kang, cywilizacja jest strukturą wzniesioną na konsumpcji, a to, co ta wystawa trzyma w swoim spojrzeniu, to właśnie jej pozostałość. Praca nie zniknęła. Po prostu zniknęła z pola widzenia kapitału, który ją wykorzystuje, i została wymazana z oka konsumenta. Fotografia jest najstarszą technologią oporu wobec tego wymazania – a dziś technologią, która również w nim uczestniczy.

Prezentowane przez nas projekty, „Kiedy woda pokrywa ziemię” Michała Adamskiego oraz „All Empires Will Fall” Łukasza Rusznicy, nie opowiadają o pracy w jej najbardziej oczywistym znaczeniu. Nie pokazują fabryk, maszyn ani ludzi wykonujących swoje obowiązki. Traktują pracę jako relację pomiędzy człowiekiem, krajobrazem, czasem i nieuchronnością przemijania. Oba stawiają pytanie o granice ludzkiej sprawczości, szukając odpowiedzi w odmiennych kierunkach. Kwestionują przekonanie, że wartość ludzkiego działania mierzy się przede wszystkim zdolnością do nieustannego przekształcania rzeczywistości. Proponują perspektywę, w której człowiek przestaje być jedynym punktem odniesienia. W tym sensie wystawa nie opowiada o końcu pracy, ale o końcu wyobrażenia, że praca jest ostatecznym źródłem ludzkiej sprawczości i miarą naszego miejsca w świecie. Otwiera tym samym przestrzeń do myślenia o ludzkiej obecności jako jednej z wielu sił współtworzących świat.

Poza prezentacją obu projektów, ich kurator Paweł Bąkowski będzie uczestnikiem panelu dyskusyjnego, na którym opowie o kontekście pracy w fotografii polskiej na przykładzie artystów m.in. takich jak Zofia Rydet, Tadeusz Rolke czy Wojciech Wilczyk.

Więcej na temat festiwalu: 

2026 Daejeon International Photo Festival
09.09 – 20.09.2026

Historia sztuki Europy Środkowej lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych najczęściej opisywana jest przez pryzmat awangardowego eksperymentu, rozwoju sztuki konceptualnej oraz krytyki instytucjonalnej. Znacznie rzadziej dostrzega się równolegle rozwijający się nurt refleksji nad relacją między formą, funkcją i odpowiedzialnością dzieła sztuki. Prezentowana wystawa proponuje odczytanie twórczości Zdzisława Jurkiewicza, Barbary Kozłowskiej, Liliany Lewickiej i Jerzego Rosołowicza nie jako lokalnej odmiany konceptualizmu, lecz jako spójnego projektu radykalnej dematerializacji dzieła, prowadzącego do zakwestionowania samej potrzeby produkowania kolejnych obiektów artystycznych. W ich ujęciu dematerializacja nie była wyłącznie strategią formalną ani estetycznym gestem redukcji, lecz stała się sposobem myślenia o świecie, w którym akt twórczy zostaje obciążony odpowiedzialnością za swoje konsekwencje – społeczne, środowiskowe i afektywne.

Punktem odniesienia dla wszystkich prezentowanych postaw pozostaje działalność Jerzego Ludwińskiego oraz sformułowana przez niego koncepcja „sztuki niemożliwej”. Jego projekt Muzeum Sztuki Aktualnej z 1968 roku zakładał odejście od tradycyjnego modelu muzeum jako miejsca gromadzenia trwałych artefaktów na rzecz instytucji dokumentującej procesy, idee, działania efemeryczne i sztukę pozostającą w stanie nieustannego stawania się. Choć nigdy nie został zrealizowany, miał fundamentalne znaczenie dla wrocławskiego środowiska artystycznego. Praktyka Rosołowicza, Jurkiewicza, Kozłowskiej i Lewickiej stanowi jedną z najbardziej konsekwentnych realizacji postulatów Ludwińskiego, przekształcenie ich w codzienną metodę pracy, w której dzieło ulega rozproszeniu, a jego materialność jest systematycznie podważana. Dematerializacja staje się postawą etyczną i ontologiczną, wynikającą z przekonania, że produkcja nowych przedmiotów nie jest neutralna wobec świata. Dzieło sztuki ulega redukcji nie dlatego, że zostaje zastąpione ideą, lecz dlatego, że sam akt wytwarzania zaczyna być rozumiany jako forma ingerencji w rzeczywistość. Tym samym refleksja nad statusem dzieła łączy się z pytaniami o odpowiedzialność artysty, relację człowieka ze środowiskiem oraz możliwość praktyki twórczej, która ogranicza własny materialny ślad.

Prezentowana wystawa podejmuje przede wszystkim pytanie o możliwość praktyki artystycznej, która nie kolonizuje przestrzeni i nie pozostawia trwałych śladów. Rosołowicz, Jurkiewicz, Kozłowska i Lewicka proponowali odmienne strategie realizacji tego programu, jednak wszystkie prowadziły do przesunięcia znaczenia dzieła z materialnego przedmiotu ku procesowi, relacji, doświadczeniu i świadomości.

Z perspektywy współczesnego kryzysu ekologicznego ich twórczość nabiera szczególnej aktualności. To, co w latach sześćdziesiątych mogło być postrzegane jako eksperyment formalny lub konceptualna prowokacja, dziś jawi się jako jedna z najwcześniejszych prób sformułowania modelu sztuki funkcjonującej poza logiką nieograniczonej produkcji. Wrocławscy artyści nie tylko antycypowali problemy związane z nadmiarem rzeczy i eksploatacją środowiska, lecz także proponowali alternatywną praktykę artystyczną, w której najwyższą wartością staje się odpowiedzialność wobec tego, co ludzkie i pozaludzkie, troska oraz świadome ograniczanie materialnej obecności człowieka w świecie.

Podczas otwarcia wystawy, 17 września 2026 roku, odbędą się dwa performanse: Anny Steller, dedykowany twórczości Liliany Lewickiej, oraz Moniki Wińczyk, dedykowany twórczości Zdzisława Jurkiewicza.

—

The history of Central European art in the 1960s and 1970s is most often described through the lens of avant-garde experimentation, the development of conceptual art, and institutional critique. Much less attention has been paid to the parallel development of a mode of thinking concerned with the relationship between form, function, and the responsibility of the artwork. This exhibition proposes a reading of the work of Zdzisław Jurkiewicz, Barbara Kozłowska, Liliana Lewicka, and Jerzy Rosołowicz not as a local variation of conceptualism, but as a coherent project of radical dematerialization of the artwork, leading to a questioning of the very need to produce yet more artistic objects. For these artists, dematerialization was not merely a formal strategy or an aesthetic gesture of reduction; it became a way of thinking about a world in which the creative act itself is burdened with responsibility for its consequences—social, environmental, and affective.

The point of reference for all of the positions presented here is the work of Jerzy Ludwiński and his concept of “impossible art.” His 1968 project for the Museum of Current Art proposed moving away from the traditional model of the museum as a place for collecting permanent artefacts, toward an institution documenting processes, ideas, ephemeral actions, and art understood as being in a state of constant becoming. Although the project was never realised, it was of fundamental importance to the Wrocław artistic milieu. The practices of Rosołowicz, Jurkiewicz, Kozłowska, and Lewicka constitute one of the most consistent realisations of Ludwiński’s propositions, transforming them into a daily working method in which the artwork becomes dispersed and its materiality is systematically called into question. Dematerialization becomes an ethical and ontological position, rooted in the conviction that the production of new objects is not neutral in relation to the world. The artwork is reduced not because it is replaced by an idea, but because the very act of making begins to be understood as a form of intervention in reality. In this way, reflection on the status of the artwork becomes intertwined with questions of the artist’s responsibility, the relationship between humans and the environment, and the possibility of a creative practice that limits its own material footprint.

The exhibition primarily addresses the question of whether an artistic practice is possible that does not colonize space and does not leave permanent traces. Rosołowicz, Jurkiewicz, Kozłowska, and Lewicka proposed different strategies for pursuing this programme, yet all of them shifted the meaning of the artwork away from the material object and toward process, relation, experience, and consciousness.

Viewed from the perspective of today’s ecological crisis, their work acquires particular relevance. What in the 1960s might have been perceived as a formal experiment or conceptual provocation can today be seen as one of the earliest attempts to formulate a model of art operating beyond the logic of unlimited production. The Wrocław artists not only anticipated problems associated with the excess of things and the exploitation of the environment, but also proposed an alternative artistic practice in which the highest values are responsibility toward both the human and more-than-human worlds, care, and a conscious limitation of humanity’s material presence in the world.

During the exhibition opening on 17 September 2026, two performances will take place: one by Anna Steller, dedicated to the work of Liliana Lewicka, and one by Monika Wińczyk, dedicated to the work of Zdzisław Jurkiewicz.

Rytuał to interdyscyplinarne wydarzenie artystyczne łączące sztuki wizualne, muzykę i debatę. Tegoroczna edycja odbywa się pod hasłem „Dual Use” – podwójnego zastosowania, odnoszącym się do rzeczywistości, w której technologie i narzędzia stworzone z myślą o rozwoju i poprawie życia mogą równie łatwo służyć kontroli, manipulacji czy wojnie. Artyści przyglądają się współczesnemu człowiekowi funkcjonującemu pomiędzy wolnością a podporządkowaniem, technologią a cielesnością, twórczością a konsumpcją. Festiwal stawia pytania o granice naszej sprawczości i o to, jak cyfrowe przyspieszenie, sztuczna inteligencja, media oraz permanentna mobilizacja wpływają na nasze życie, relacje i sposób postrzegania świata. Rytuał ma charakter interdyscyplinarny – w programie znajdują się prezentacje kilkudziesięciu artystów sztuk wizualnych, debaty z udziałem twórców i ekspertów oraz koncerty. Wydarzenie tworzy przestrzeń nie tylko do prezentacji sztuki, ale przede wszystkim do dyskusji i krytycznej refleksji nad współczesnością.

SZTUKI WIZUALNE
Adam Kowalczyk, Adriana Majdzińska, Agata Grzych, Agata Szuba, Andrzej Dudek Dürer, Anna Gałuszka, Bartosz Zamarek, Beata M. Szczepańska, Grażyna Jaskierska, Gzik, Hubert Bujak, Igor Wójcik, Jacek Doszyń, Jacek Szleszyński, Jacek Zachodny, Jakub Jankowiak, Jakub Zasada, Jan Herba, Jerzy Kosałka, Kamil Klucowicz, Karolina Freino, Krystyna Szczepaniak, Krzysztof Bryła, Krzysztof Skarbek, Krzysztof Wałaszek, Lech Twardowski, Maja Gajewska, Maja Kozłowska, Makary Witold Owczarek, Małgorzata Kazimierczak, Marcin Berdyszak, Marcin Derda, Marcin Harlender, Marek Grzyb, Marek Marchwicki, Martyna Zaradkiewicz, Michał Staszczak, Michał Wasiak, Mikołaj Otwinowski, Mira Bocznowicz, Mirosław Chudy, Monika Ciucias, Paulina Domagalska, Paweł Janicki, Paweł Mikułowski, Piotr Jędrzejewski, Piotr Saul, Rafał Szulc, Renata Bonter-Jędrzejewska, Sylwia Bukowicka, Szymon Lubiński, Szymon Motyl, Tomasz Opania, Tomasz Stępień Mniamos, Ula Jagielnicka, Viola Tycz.

DEBATY Agata Saraczyńska, Aleksandra Majdzik-Cisowska, Alicja Jodko, Andrzej Jóźwik, Anna Orłowska, Arek Bagiński, Bartłomiej Świerczewski, Igor Wójcik, Katarzyna Roj, Kuba Żary, Maciej Bujko, Maciej Frett, Mariusz Jodko, Michał Duda, Olga Chojak, Paweł Starzec, Piotr Krajewski, Viola Krajewska, przedstawiciel Centrum Zarządzania Kryzysowego UMW, przedstawiciel Chamielec Architekci Sp. z o.o. oraz zaproszeni artyści.

KONCERTY FRETT, KRÓLÓWCZANA SMUGA, KUBA SUCHAR

Więcej o programie i idei Festiwalu na stronie:  https://www.industrialart.eu/fest/rytual-pl/rytual-dual-use/

Dofinansowano z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Dofinansowano ze środków Gminy Wrocław | www.wroclaw.pl

Inicjatywa „Park Sztuki – Zamek Kliczków” narodziła się w 2009 roku z inicjatywy Okręgu Wrocławskiego Związku Polskich Artystów Plastyków, który podjął się organizacji projektu. Jego celem było stworzenie corocznych, swobodnych spotkań plenerowych dla malarzy z Wrocławia i Dolnego Śląska. (więcej…)

Zapraszamy na wystawę fotografii i collage’u autorstwa Tomasza Mniamosa, której towarzyszyć będzie pokaz autorskiego filmu „Tribute to Beksiński”. Film prezentuje obrazy malarskie Zdzisława Beksińskiego ożywione z wykorzystaniem sztucznej inteligencji (AI), tworząc wyjątkową wizualną interpretację twórczości artysty.

Wernisaż: 5 lipca 2026 r., godz. 19:00

Tomasz Mniamos – fotograf, muzyk, twórca filmów eksperymentalnych i reportaży telewizyjnych o sztuce. Jest także grafikiem komputerowym, street artystą oraz założycielem formacji muzycznej S.A.D. (Stowarzyszenie Antydebilne Disco) i autorskiego projektu multimedialnego ACID TV. Od lat 80. związany z wrocławską niezależną sceną muzyczną, działa jako DJ, VJ i artysta multimedialny. Od początku lat 90. współtworzy wrocławską scenę DJską. Przez kilka lat mieszkał i pracował w Japonii. Był pierwszym polskim DJem, który od roku 2000 grał w tamtejszych klubach muzycznych: w Tokio, Tottori, Fukuoka, Nagasaki, Kagoshima. Pracował tam również jako edytor video i twórca animacji komputerowych. Autor licznych wystaw indywidualnych, uczestnik projektów zbiorowych i festiwali filmowych. W ostatnich latach fascynuje go grafika fraktalna i możliwości AI.

Wydarzenie dofinansowane z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Fotorelacja z wernisażu wystawy, fot. Tomasz Mniamos i Marta Janiak

Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z wernisażu pofestiwalowej wystawy DIMENSIONLESSNESS OF GLASS.
Oficjalne otwarcie ekspozycji odbyło się 22 maja 2026 w Piwnicach Przedprożnych CDS w Krośnie.
Ekspozycję można zobaczyć  do 9 sierpnia 2026

Więcej informacji o wystawie na stronie www.okis.pl

Fot. Krzysztof Antosz oraz archiwum CDS

Uczestnicy wystawy

ARTYŚCI FESTIWALU

• Mykhaylo Bokotey (UA)
• Rafał Kaufhold (PL)
• Remigijus Kriukas (LT)
• Mariusz Łabiński (PL)
• Igor Wójcik (PL)

GOŚCIE FESTIWALU

• Katarzyna Harasym (PL)
• Anna Matczak (PL)
• Katarzyna Pilic (PL)
• Diana Szydłowska (BY/PL)
• Jiří Tesař (CZ)
• Lucie Tesařová (CZ)
• Natalia Dzidowska (PL)
• Róża Wójcik (PL)

STUDENCI

• Natalia Bachowska (PL)
• Julia Ciułek (PL)
• Justyna Dżaman (PL)
• Milena Klimańska (PL)
• Zuzanna Kolińska (PL)
• Małgorzata Latoch (PL)
• Małgorzata Pabich (PL)

Paweł Szczygieł, Prezes Zarządu Centrum Dziedzictwa Szkła w Krośnie oraz Igor Wójcik, Dyrektor Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu zapraszają na wernisaż wystawy pn. „Dimensionlessness of Glass”, który odbędzie się 22.05.2026 o godz. 17.30 w Piwnicach Przedprożnych CDS, Rynek, Krosno.

DIMENSIONLESSNESS OF GLASS. Dolnośląskie Warsztaty i Sympozjum Szkła Artystycznego i Designu to unikalne przedsięwzięcie na skalę kraju, integrujące edukację, twórczość i technologię szkła. Projekt eksploruje nowoczesną erę szklarstwa, podkreślając jego wszechstronne możliwości technologiczne, naukowe i artystyczne. W kontekście regionu Karkonoszy i Gór Izerskich, inicjatywa odnosi się do historii szkła jako integralnej części tożsamości regionu. Projekt inspiruje do postrzegania szkła nie tylko jako materiału, lecz również jako nośnika wartości kulturowych, pogłębia zrozumienie dziedzictwa szklarstwa, przyczyniając się do rozwoju społeczności lokalnych. Rozwój umiejętności artystycznych, współpraca i wymiana oraz promocja polskiej twórczości to kluczowe cele. Warsztaty oferują praktyczne doświadczenia, inspirują młode talenty, rozwijają umiejętności rzemieślnicze i teoretyczne, promują współpracę międzyuczelnianą, oraz podnoszą świadomość historyczną.

Uczestnicy wystawy

ARTYŚCI FESTIWALU

• Mykhaylo Bokotey (UA) 
• Rafał Kaufhold (PL) 
• Remigijus Kriukas (LT) 
• Mariusz Łabiński (PL) 
• Igor Wójcik (PL) 

GOŚCIE FESTIWALU

• Katarzyna Harasym (PL) 
• Anna Matczak (PL) 
• Katarzyna Pilic (PL) 
• Diana Szydłowska (BY/PL)
• Jiří Tesař (CZ)
• Lucie Tesařová (CZ)
• Natalia Dzidowska (PL) 
• Róża Wójcik (PL) 

STUDENCI

• Natalia Bachowska (PL) 
• Julia Ciułek (PL) 
• Justyna Dżaman (PL) 
• Milena Klimańska (PL) 
• Zuzanna Kolińska (PL) 
• Małgorzata Latoch (PL) 
• Małgorzata Pabich (PL)

fot. Michał Łagoda

19 maja Zapraszamy do Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (MSN) na spotkanie promocyjne poświęcone najnowszej publikacji naukowej Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu „Wrocław Performatywny 1957-1989”, która podejmuje pogłębioną refleksję nad historią i teorią sztuki performatywnej w Polsce.

Info o książce:
Książka Wrocław performatywny 1957–1989 została opracowana z okazji zbliżającej się okazji 70 rocznicy pierwszego polskiego performansu jakim było przestawienie Teatru Sensibilistycznego w 1957 roku i z potrzeby uporządkowania historii wrocławskiego środowiska artystycznego drugiej połowy XX wieku. Jej celem jest zarówno rekonstrukcja wybranych wydarzeń, praktyk i inicjatyw artystycznych, jak i analiza procesów kulturowych, społecznych oraz estetycznych, które ukształtowały Wrocław jako jeden z kluczowych ośrodków sztuki efemerycznej i neoawangardowej w Polsce.  Redakcja: Agnieszka Chodysz-Foryś, Piotr Lisowski. Osoby autorskie: Agnieszka Chodysz-Foryś, Marika Kuźmicz, Piotr Lisowski, Zofia Reznik, Paweł Szroniak, Wiktoria Szczupacka. Ważnym uzupełnieniem są rozmowy z bohaterkami i bohaterami tamtego czasu: Ewą Benesz, Michałem Bieganowskim, Andrzejem Dudkiem-Dürerem, Michałem Jędrzejewskim, Krystyną Kawczak (Kutz), Haliną Litwiniec, Zbigniewem Makarewiczem, Wojciechem Stefanikiem, Piotrem Wieczorkiem i Igorem Wójcikiem.

Moderacja: Anna Sańczuk

W spotkaniu wezmą udział:

Agnieszka Chodysz-Foryś
(ona/jej) od 25 lat tworzy programy poświęcone sztuce Dolnego Śląska i Wrocławia, systematyzując i kontekstualizując działania oraz koncepcje twórcze osób artystycznych, których dorobek nie został jeszcze dogłębnie przeanalizowany w kontekście sztuki europejskiej i światowej. Swoją karierę zawodową rozpoczęła w 1999 roku w Fundacji Sztuki Mediów WRO, gdzie kierowała Międzynarodowym Festiwalem Sztuki Mediów WRO01. Od tego czasu aktywnie działa w dziedzinie sztuk wizualnych, angażując lokalne społeczności i promując region za granicą. Od 2016 roku jest kierownikiem Działu Sztuk Wizualnych w Ośrodku Kultury i Sztuki we Wrocławiu, instytucji kultury regionu dolnośląskiego. Obecnie pracuje nad autorskim Polskim Festiwalem Performansu, który jest prezentowany w wielu europejskich ośrodkach i galeriach oraz nad Międzynarodowym Festiwalem Performansu „New Perspectives”, którego pierwsza edycja odbędzie się jesienią 2026 roku we Wrocławiu.

Igor Wójcik
Polski artysta wizualny, projektant szkła, fotograf, rzeźbiarz, menedżer kultury i polityk samorządowy, od 2015 roku dyrektor Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu, instytucji kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, gdzie uzyskał dyplom magisterski z projektowania szkła i malarstwa; w trakcie studiów odbywał stypendia artystyczne w Stanach Zjednoczonych (Fine Art’s Ateliers of Hollywood) oraz w Kanadzie (Atlantic Region Learning Center), co pozwoliło mu poszerzyć horyzonty twórcze i zapoznać się z międzynarodowymi trendami w sztuce współczesnej.
Jego twórczość obejmuje malarstwo, projektowanie szkła artystycznego, rzeźbę, fotografię oraz działania koncepcyjne, w tym autorskie koncepcje „Sztuka Zjawiskowa” i „Spekulacjonizm Intucjonistyczny”. Prace Wójcika prezentowane były w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych zarówno w Polsce – m.in. w warszawskiej Zachęcie, Muzeum Narodowym w Poznaniu i w Muzeum Narodowym we Wrocławiu – jak i za granicą, w Niemczech, Czechach, USA i na Ukrainie, ciesząc się uznaniem w środowisku artystycznym za eksperymentalne podejście do formy i materiału.
Od końca lat 90. Wójcik aktywnie angażuje się w organizację wydarzeń kulturalnych i festiwali. Jest pomysłodawcą i dyrektorem artystycznym Dolnośląskiego Festiwalu Sztuki, inicjatorem międzynarodowych plenerów i sympozjów szkła artystycznego, w tym projektów „Ekoglass” i „e-Glass Festival”, a także współpracuje z festiwalami teatralnymi i innymi instytucjami kultury, zajmując się produkcją spektakli oraz kuratorstwem wystaw. Jego działalność menedżerska łączy funkcje artystyczne z organizacyjnymi, przyczyniając się do rozwoju instytucji kultury jako miejsc innowacyjnych projektów edukacyjnych, wystaw i inicjatyw społecznych.
Wójcik pełnił także funkcje w Radach Programowych Polskiego Radia Wrocław i Telewizji Polskiej we Wrocławiu oraz uczestniczył w Radzie Artystycznej Dolnośląskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych i w Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016, co pozwoliło mu na współtworzenie regionalnej i ogólnopolskiej polityki kulturalnej. Od 2023 roku sprawuje mandat radnego Rady Miejskiej Wrocławia, gdzie przewodniczy Komisji Kultury i Nauki, inicjuje współpracę międzynarodową oraz wspiera rozwój projektów artystycznych i edukacyjnych.
Za swoją działalność twórczą, menedżerską i społeczną Wójcik otrzymał liczne wyróżnienia, w tym Odznakę Honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” oraz Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a jego wkład w rozwój sztuki współczesnej i regionalnej sceny kulturalnej jest uznawany zarówno w kraju, jak i za granicą.

Książka jest do nabycia w księgarni internetowej www.sklep.okis.pl 

Organizatorzy:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (MSN)

Wydawnictwo dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego i Miasta Wrocław

Fotorelacja ze spotkania

fot. Marharyta Rubanenko, Paweł Mierzejewski