Sobota, 7 listopada 2026
Fot. Magda Cydzik

Piątek, 6 listopada 2026
Fot. Magda Cydzik

Czwartek, 5 listopada 2026
Fot. Magda Cydzik

Środa, 4 listopada 2026
Fot. Magda Cydzik

Wtorek, 3 listopada 2026
Fot. Magda Cydzik

Poniedziałek,  2 listopada 2026
Fot. Magda Cydzik

Wernisaż wystawy Nowe Spojrzenia. Archiwum | Galeria Entropia

Uroczyste otwarcie Festiwalu | Sala Teatru Laboratorium

Ewa Zarzycka. Performans inspirowany twórczością Zbigniewa Warpechowskiego | Sala Teatru Laboratorium

Antonina Romanova (UKR), Monika Wachowicz G R A N I C A | Sala Teatru Laboratorium

Festiwal „Nowe Spojrzenia” sytuuje się na przecięciu praktyki artystycznej oraz refleksji nad statusem archiwum i pamięci kulturowej. Punktem wyjścia nie jest historia performansu rozumiana jako linearny ciąg wydarzeń i kanonicznych realizacji, lecz historia pojmowana jako dynamiczne pole negocjacji znaczeń, w którym przeszłość pozostaje aktywnym uczestnikiem współczesnych praktyk artystycznych. Proponujemy zatem model „żywej genealogii”, oparty nie na rekonstrukcji historycznych działań, lecz na ich krytycznej reinterpretacji i aktualizacji w kontekście współczesnych problemów społecznych, politycznych i kulturowych. (więcej…)

Igor Wójcik, Dyrektor Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu zapraszają na wernisaż wystawy pn. „Glass Breaks Free”, który odbędzie się 24 listopada 2026 o godz. 17.30 w Galerii N w Jabloncu nad Nysą Jehlářská, Czechy.

e-Glass Festival to platforma dla tworzenia autorskich dzieł sztuki i designu szklarskiego. To także wymiana doświadczeń między wybitnymi artystami, hutmistrzami i technologami szkła z całego świata. e-Glass Festival buduje dialog międzynarodowy i międzykulturowy. Promuje szkło jako jedną z najciekawszych form sztuki współczesnej, od średniowiecza wpisanej w tradycję Dolnego Śląska i pogranicza karkonoskiego oraz izerskiego.

Tegoroczne hasło „Glass breaks free” ma na celu zmotywować do refleksji nad wolnością, nad cienką linią między konserwatywną technologią szklarską a nieokiełznaną przecież sztuką i wypowiedzią twórczą. Sztuka stoi zawsze w awangardzie postępu, a jak uczy nas historia jest także głównym orężem w walce o Wolność.

Galeria Uniwersytecka N w Jabloncu nad Nysą pełni funkcję centrum wystawienniczo-prezentacyjnego  Uniwersytetu Technicznego w Libercu.

Dyrektor organizacyjny i artystyczny festiwalu: Igor Wójcik

Kurator wystawy: Mariusz Łabiński

Uczestnicy:

Artyści festiwalu:
Dagmara Bielecka, Mariusz Łabiński, Vaclav Řezáč, Igor Wójcik

Goście festiwalu:
Jakub Berdych Karpelis, Jakub Berdych st., Teresa Cukier, Justyna Dżaman, Masami Hirohata, Karolina Spiak

Studenci:
Izabela Kościewicz, Kalina Kwiatkowska, Marcelina Pawlak, Malina Wejss, Igor Wierciński, Paulina Wysoczyńska

Zapraszamy do obejrzenia dokumentacji fotograficznej z ekspozycji wystawy Places for Deliberation / Miesta na rozjímanie, która gości w Liptowskiej Galerii P. M. Bohúňa w Liptowskim Mikulaszu na Słowacji.

Wystawa „Places for Deliberation / Miesta na rozjímanie” jest prezentowana od 18 września 2026 roku do 20 lutego 2027 roku w Liptowskiej Galerii P. M. Bohúňa na Słowacji. Ekspozycja ukazuje twórczość czworga wrocławskich artystów – Zdzisława Jurkiewicza, Barbary Kozłowskiej, Liliany Lewickiej i Jerzego Rosołowicza – przez pryzmat radykalnej dematerializacji dzieła sztuki. Twórcy ci rezygnowali z produkcji trwałych obiektów na rzecz procesów i relacji, co w obliczu współczesnego kryzysu ekologicznego nadaje ich sztuce wyjątkową aktualność.

Więcej o wystawie na stronie https://okis.pl/places-for-deliberation-miesta-na-rozjimanie/

Fot. Peter Poljak

13 października o godz. 18:00 zapraszamy do Centrum Sztuki Współczesnej Zamku Ujazdowskiego w Warszawie na spotkanie poświęcone monografii Janusza Bałdygi, wydanej przez OKIS we Wrocławiu. W spotkaniu udział wezmą: Agnieszka Chodysz-Foryś, Paweł Polit, Katarzyna Słoboda, Marta Smolińska oraz Janusz Bałdyga. Publikacja jest wieloaspektowym opracowaniem dorobku artysty – od jego wczesnych realizacji związanych z neoawangardą lat siedemdziesiątych, przez eksperymenty z zakresu sztuki efemerycznej i intermedialnej, aż po współczesne performanse. Monografia przybliża nie tylko sylwetkę artystyczną Bałdygi, ale przede wszystkim jego konsekwentną praktykę badania relacji między ideą, ciałem, przestrzenią i materią.

Janusz Bałdyga, Dzień flagi 21.3.2017, kamera Jacek Sosnowski, Produkcja Propaganda

 

Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z jesiennej odsłony Festiwalu „Glass breaks free. 16. Dolnośląskie Warsztaty i Sympozjum Szkła Artystycznego i Designu”

fot. Muzeum Karkonoskie w Jeleniej Górze

Kolejna odsłona tegorocznego festiwalu Glass breaks free. 16. Dolnośląskie Warsztaty i Sympozjum Szkła Artystycznego i Designu. W dniach od 21 do 30 września odbędzie się plener Glass breaks free. 16. Dolnośląskie Warsztaty i Sympozjum Szkła Artystycznego i Designu w Laboratorium szkła w Muzeum Karkonoskim w Jeleniej Górze. Podczas  wydarzenia będzie można podziwiać pracę artystów oraz studentów Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu.

e-Glass Festival to platforma dla tworzenia autorskich dzieł sztuki i designu szklarskiego. To także wymiana doświadczeń między wybitnymi artystami, hutmistrzami i technologami szkła z całego świata. e-Glass Festival buduje dialog międzynarodowy i międzykulturowy. Promuje szkło jako jedną z najciekawszych form sztuki współczesnej, od średniowiecza wpisanej w tradycję Dolnego Śląska i pogranicza karkonoskiego oraz izerskiego.

Tegoroczne hasło „Glass breaks free” ma na celu zmotywować do refleksji nad wolnością, nad cienką linią między konserwatywną technologią szklarską a nieokiełznaną przecież sztuką i wypowiedzią twórczą. Sztuka stoi zawsze w awangardzie postępu, a jak uczy nas historia jest także głównym orężem w walce o Wolność.

Dyrektor organizacyjny i artystyczny festiwalu: Igor Wójcik
Kurator warsztatów i sympozjum: Mariusz Łabiński

Uczestnicy:
Artyści:
Mariusz Łabiński
Igor Wójcik

Goście festiwalu:
Justyna Dżaman

Studenci:
Igor Wierciński
Paulina Wysoczyńska

Muzeum Karkonoskie – Laboratorium Szkla, Jelenia Góra
21-22.09.2026
10:00-18:00

23-30.09.2026
9:00-17:00

Historia sztuki Europy Środkowej lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych najczęściej opisywana jest przez pryzmat awangardowego eksperymentu, rozwoju sztuki konceptualnej oraz krytyki instytucjonalnej. Znacznie rzadziej dostrzega się równolegle rozwijający się nurt refleksji nad relacją między formą, funkcją i odpowiedzialnością dzieła sztuki. Prezentowana wystawa proponuje odczytanie twórczości Zdzisława Jurkiewicza, Barbary Kozłowskiej, Liliany Lewickiej i Jerzego Rosołowicza nie jako lokalnej odmiany konceptualizmu, lecz jako spójnego projektu radykalnej dematerializacji dzieła, prowadzącego do zakwestionowania samej potrzeby produkowania kolejnych obiektów artystycznych. W ich ujęciu dematerializacja nie była wyłącznie strategią formalną ani estetycznym gestem redukcji, lecz stała się sposobem myślenia o świecie, w którym akt twórczy zostaje obciążony odpowiedzialnością za swoje konsekwencje – społeczne, środowiskowe i afektywne.

Punktem odniesienia dla wszystkich prezentowanych postaw pozostaje działalność Jerzego Ludwińskiego oraz sformułowana przez niego koncepcja „sztuki niemożliwej”. Jego projekt Muzeum Sztuki Aktualnej z 1968 roku zakładał odejście od tradycyjnego modelu muzeum jako miejsca gromadzenia trwałych artefaktów na rzecz instytucji dokumentującej procesy, idee, działania efemeryczne i sztukę pozostającą w stanie nieustannego stawania się. Choć nigdy nie został zrealizowany, miał fundamentalne znaczenie dla wrocławskiego środowiska artystycznego. Praktyka Rosołowicza, Jurkiewicza, Kozłowskiej i Lewickiej stanowi jedną z najbardziej konsekwentnych realizacji postulatów Ludwińskiego, przekształcenie ich w codzienną metodę pracy, w której dzieło ulega rozproszeniu, a jego materialność jest systematycznie podważana. Dematerializacja staje się postawą etyczną i ontologiczną, wynikającą z przekonania, że produkcja nowych przedmiotów nie jest neutralna wobec świata. Dzieło sztuki ulega redukcji nie dlatego, że zostaje zastąpione ideą, lecz dlatego, że sam akt wytwarzania zaczyna być rozumiany jako forma ingerencji w rzeczywistość. Tym samym refleksja nad statusem dzieła łączy się z pytaniami o odpowiedzialność artysty, relację człowieka ze środowiskiem oraz możliwość praktyki twórczej, która ogranicza własny materialny ślad.

Prezentowana wystawa podejmuje przede wszystkim pytanie o możliwość praktyki artystycznej, która nie kolonizuje przestrzeni i nie pozostawia trwałych śladów. Rosołowicz, Jurkiewicz, Kozłowska i Lewicka proponowali odmienne strategie realizacji tego programu, jednak wszystkie prowadziły do przesunięcia znaczenia dzieła z materialnego przedmiotu ku procesowi, relacji, doświadczeniu i świadomości.

Z perspektywy współczesnego kryzysu ekologicznego ich twórczość nabiera szczególnej aktualności. To, co w latach sześćdziesiątych mogło być postrzegane jako eksperyment formalny lub konceptualna prowokacja, dziś jawi się jako jedna z najwcześniejszych prób sformułowania modelu sztuki funkcjonującej poza logiką nieograniczonej produkcji. Wrocławscy artyści nie tylko antycypowali problemy związane z nadmiarem rzeczy i eksploatacją środowiska, lecz także proponowali alternatywną praktykę artystyczną, w której najwyższą wartością staje się odpowiedzialność wobec tego, co ludzkie i pozaludzkie, troska oraz świadome ograniczanie materialnej obecności człowieka w świecie.

Podczas otwarcia wystawy, 17 września 2026 roku, odbędą się dwa performanse: Anny Steller, dedykowany twórczości Liliany Lewickiej, oraz Moniki Wińczyk, dedykowany twórczości Zdzisława Jurkiewicza.

—

The history of Central European art in the 1960s and 1970s is most often described through the lens of avant-garde experimentation, the development of conceptual art, and institutional critique. Much less attention has been paid to the parallel development of a mode of thinking concerned with the relationship between form, function, and the responsibility of the artwork. This exhibition proposes a reading of the work of Zdzisław Jurkiewicz, Barbara Kozłowska, Liliana Lewicka, and Jerzy Rosołowicz not as a local variation of conceptualism, but as a coherent project of radical dematerialization of the artwork, leading to a questioning of the very need to produce yet more artistic objects. For these artists, dematerialization was not merely a formal strategy or an aesthetic gesture of reduction; it became a way of thinking about a world in which the creative act itself is burdened with responsibility for its consequences—social, environmental, and affective.

The point of reference for all of the positions presented here is the work of Jerzy Ludwiński and his concept of “impossible art.” His 1968 project for the Museum of Current Art proposed moving away from the traditional model of the museum as a place for collecting permanent artefacts, toward an institution documenting processes, ideas, ephemeral actions, and art understood as being in a state of constant becoming. Although the project was never realised, it was of fundamental importance to the Wrocław artistic milieu. The practices of Rosołowicz, Jurkiewicz, Kozłowska, and Lewicka constitute one of the most consistent realisations of Ludwiński’s propositions, transforming them into a daily working method in which the artwork becomes dispersed and its materiality is systematically called into question. Dematerialization becomes an ethical and ontological position, rooted in the conviction that the production of new objects is not neutral in relation to the world. The artwork is reduced not because it is replaced by an idea, but because the very act of making begins to be understood as a form of intervention in reality. In this way, reflection on the status of the artwork becomes intertwined with questions of the artist’s responsibility, the relationship between humans and the environment, and the possibility of a creative practice that limits its own material footprint.

The exhibition primarily addresses the question of whether an artistic practice is possible that does not colonize space and does not leave permanent traces. Rosołowicz, Jurkiewicz, Kozłowska, and Lewicka proposed different strategies for pursuing this programme, yet all of them shifted the meaning of the artwork away from the material object and toward process, relation, experience, and consciousness.

Viewed from the perspective of today’s ecological crisis, their work acquires particular relevance. What in the 1960s might have been perceived as a formal experiment or conceptual provocation can today be seen as one of the earliest attempts to formulate a model of art operating beyond the logic of unlimited production. The Wrocław artists not only anticipated problems associated with the excess of things and the exploitation of the environment, but also proposed an alternative artistic practice in which the highest values are responsibility toward both the human and more-than-human worlds, care, and a conscious limitation of humanity’s material presence in the world.

During the exhibition opening on 17 September 2026, two performances will take place: one by Anna Steller, dedicated to the work of Liliana Lewicka, and one by Monika Wińczyk, dedicated to the work of Zdzisław Jurkiewicz.