Premierowe emisje filmu SZLAK SNÓW na TVP Historia oraz TVP3 Wrocław

Zapraszamy na premierowe emisje filmu SZLAK SNÓW, naszej najnowszej koprodukcji, które odbędą się:
4 kwietnia 2021 na antenie TVP Historia o godz 17:25, oraz 5 kwietnia 2021 na antenie TVP3 Wrocław o godz 18:45.

SZLAK SNÓW to autotematyczny film opowiadający o filmach. Większość z nas kocha kino. Mamy swoje ulubione filmy, seriale, bohaterów. Ale czy potrafilibyśmy odpowiedzieć z łatwością na pytanie, czym film właściwie jest?  Jaka jest jego istota? Czy film to tylko kronika dokumentująca historię? Czy może film, jak sugerował Wojciech Jerzy Has, jest niczym sen? Czy wiemy jednak, co to w ogóle sen? A może film to jakaś „magia” jak chcą niektórzy? A może film to podróż? Podróż bohatera i widza wyruszających razem ku przygodzie w tajemniczym filmowym świecie?

Historia Wrocławskiej Wytwórni Filmów Fabularnych i zrealizowanych w niej obrazów filmowych oraz piękne plenery Dolnego Śląska stają się pretekstem, by spróbować odpowiedzieć na pytanie, jaka jest istota filmu, a także okazją do odkrycia historii polskiej kinematografii na Dolnym Śląsku oraz pięknych plenerów tego regionu.
W podróż po Dolnym Śląsku, szlakiem filmów zrealizowanych we Wrocławskiej Wytwórni Filmów Fabularnych, wyrusza prowadzący – wrocławski aktor Edwin Petrykat. Będąc w drodze Petrykat odwiedzi miejsca, w których realizowane były pamiętne sceny m.in. z takich filmów jak: „Sami Swoi”, „Wielki Szu”, „Rękopis znaleziony w Saragossie” „Pętla”, „Popiół i Diament” „Jańcio Wodnik”, „Stawka większa niż życie”, „Mała Moskwa”.

Na swojej drodze przez Dolny Śląsk i świat filmu Edwin-bohater poprowadzi widza w stronę istoty tego, czym film jest i spróbuje odpowiedzieć na pytanie: dlaczego, jako widzowie, znajdujemy w filmach coś, co jest częścią nas samych. Film poprzez tworzenie światów iluzorycznych paradoksalnie ukazuje nam prawdę o nas samych, a na Dolnym Śląsku pomagał Polakom w procesie zadomawiania się w nowym miejscu po II wojnie światowej.

 

Reżyseria: Maciej Kieres, Zbigniew Maćków
Scenariusz: Daniel Jasiński
Montaż: Jerzy Szota
Kierownik produkcji: Maciej Kasprzyk

 

Produkcja:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu, TVP3 Wrocław,
Warszawska Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych
Centrum Technologii Audiowizualnych we Wrocławiu

Partnerzy:

Mercedes-Benz Grupa Wróbel,
Zamek na Skale w Trzebieszowicach,
Filmoteka Narodowa,
Saco Films

Dofinansowano ze środków:
TVP Historia, Budżetu Województwa Dolnośląskiego, Fundacji KGHM

 

Projekt współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

Dolny-Slask

 

 

„Nikt (nie) spotyka Nikogo”
Spektakl Aleksandry Kugacz-Semerci i Mertcana Semerci

Fot. Magdalena Mądra

 

Istniejemy w istnieniu Innych. Dzięki założeniu, że istnieje TY, nabieramy pewności co do istnienia JA. Nawet wtedy, kiedy TY zmienia się w ON. Nawet wtedy, kiedy nie zauważamy tego. Nawet wtedy, kiedy nie jesteśmy już w stanie odróżnić TY od ON.

Jesteśmy częściami własnych historii tworzonych dla siebie nawzajem. Tworzonych w głowach, które wciąż zasypiają obok siebie, lecz śnią zawsze osobno.

Czy dla potwierdzenia i urzeczywistnienia własnej tożsamości potrzebny jest nam inny, stale obecny człowiek, który jest świadkiem naszej egzystencji, naszego umierania i zapominania? Ciągłego odchodzenia.

Wychodzimy.

Wybieramy się do innego TY. Wybieramy się do innego ON. Do innego miasta. Do innego życia. Na inną planetę. Do innego świata.

Wychodzimy…

Zostajemy w przedpokoju, zatrzymani przez chaos, który nigdy nie zrodzi żadnej gwiazdy.

Zostajemy, porażeni własnymi myślami, jakbyśmy złapali niezabezpieczony kabel pod napięciem podczas banalnej czynności wymiany żarówki w obawie przed wieczystą ciemnością.

Lecz dopóki się świeci, planujemy wyjść.

Wyjść z Innego, z jego życia, z jego słów, z jego opowieści.

Samotność jest jak ulicznica, dająca szybką uciechę wraz z chusteczką na otarcie łez.

Jest Inna. Jest tylko moja. Jest jak Ja.

Spotkanie Innego nie jest już konieczne. Tu tylko Nikt spotyka Nikogo. Tu tylko Nikt stara się Nikogo nie spotkać.

 

Scenariusz i wykonanie: Aleksandra Kugacz-Semerci i Mertcan Semerci
Spektakl: luźno inspirowany lekturą dramatu „Nikt nie spotyka nikogo” Petera Asmussena (w przekładzie na język polski Pawła Partyki i na język angielski Andersa Dohna i Simona Boberga)
Współpraca inscenizacyjna: Jarosław Fret
Współpraca nad ruchem scenicznym: Joanna Jaworska-Maciaszek
Realizacja świateł: Dawid Ilczyszyn
Języki: polski, angielski
Premiera: 8 lutego 2019
Producent: Instytut im. Jerzego Grotowskiego
Czas trwania: 50 min

Pokaz pracy nad spektaklem według autorskiej koncepcji i w reżyserii Kamili Klamut odbył się w październiku 2018 roku.

 

Aleksandra Kugacz-Semerci ukończyła filozofię na Uniwersytecie Wrocławskim, jest aktorką, performerką. Pracuje w Studiu Matejka. Współtworzy Teatr Studio Czyczkowy kierowany przez Jerzego Weltera. Uczestniczyła m.in. w programie stażowym Teatru ZAR oraz w pracy z Anatolijem Wasiljewem w ramach programu Masters in Residence w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego, gdzie w 2013 roku miała miejsce premiera jej autorskiego spektaklu „Wyjścia”, inspirowanego współczesną historią i kulturą Rumunii. Z zespołem Studio Matejka brała udział w tworzeniu spektaklu site-specific o tytule „Harmonia przeciwstawień. Polska” (2014) oraz w realizacji filmu „No More Heroes” (2016). W latach 2015 i 2016 w ramach Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zrealizowała projekt inspirowany powojennymi losami mieszkańców dawnego Breslau, którego efektem był monodram „Być u siebie”, projekt był współrealizowany z Towarzystwem Kultury Czynnej w ramach projektu „Nad rzeką czasu”. Wraz z Fundacją Jubilo współtworzyła projekt „Ukryte miasta” oraz spektakl „Czarna noc. Biały dzień”. Brała udział w pokazie „Palimpsesty przestrzeni. Rekonstrukcja” w ramach programu Tandem realizowanego przez Studio Matejka z tureckim kolektywem artystycznym Budalasultan z Izmiru (2016). Współtworzy spektakl „Wściekły człowiek (2017–2018) przygotowywany przez Studio Matejka. Prowadzi warsztaty teatralne i z emisji głosu z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi.

Mertcan Semerci urodził się w Stambule. Ukończył aktorstwo na Uniwersytecie Bilkent na Wydziale Muzyki, Sztuk Scenicznych i Teatru. Pracował w Narodowych Teatrach w Ankarze i w Stambule, współpracował również z Tatbikat Sachnesi w Ankarze jako menadżer sceny i operator świateł. Jako aktor wystąpił w ponad dwudziestu sztukach teatralnych i tanecznych. Mieszka w Polsce, od 2016 roku na stałe współpracuje ze Studiem Matejka, aktywnie uczestniczy w projektach i warsztatach zespołu. Brał udział w pokazie „Palimpsesty przestrzeni. Rekonstrukcja” w ramach programu Tandem realizowanego przez Studio Matejka z kolektywem artystycznym Budalasultan z Izmiru w Turcji (2016), współtworzy także spektakl „Wściekły człowiek” (2017–2018). Współpracuje z zespołem Alkemisterna pod kierownictwem Cecilii Lagerström nad spektaklem „Suffering: On our Perception of Pain” (2017). Od 2018 roku pracuje z Teatrem ZAR, występuje w spektaklu „Medee. o przekraczaniu”.

Jarosław Fret jest założycielem i liderem Teatru ZAR, reżyserem, aktorem, dyrektorem Instytutu Grotowskiego. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Kuratorów i kuratora ds. teatru Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. W latach 1999–2002 zrealizował szereg wypraw do Gruzji, Armenii i Iranu, prowadząc poszukiwania w obrębie najstarszych form muzyki chrześcijańskich kościołów wschodnich. W kolejnych latach wspólnie z członkami Teatru ZAR organizował wyprawy badawcze na grecką górę Atos, Sardynię i Korsykę, do Armenii, Turcji i Izraela. Reżyser pięciu spektakli zespołu. Tryptyk „Ewangelie dzieciństwa” był pokazywany m.in. w Chicago, Los Angeles, San Francisco, Atenach, Belgradzie, Edynburgu, Florencji, Madrycie, Paryżu, Sybinie oraz Kairze, Nowym Delhi i Seulu. W 2013 roku ukończył pracę nad spektaklem „Armine, Sister, dedykowanym historii, kulturze i ludobójstwu Ormian, do którego oprócz reżyserii opracował oryginalną dramaturgię muzyczną i specjalną architekturę. W 2016 roku zrealizował spektakl „Medee. O przekraczaniu” z udziałem śpiewaczek z Kairu, Teheranu i Stambułu. Wykłada i prowadzi warsztaty w Polsce i za granicą, był wykładowcą m.in. w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie Filii we Wrocławiu. Uhonorowany przyznawanym przez magazyn „Los Angeles Times” tytułem Best New Music Theater (2009) i Wrocławską Nagrodą Teatralną za tryptyk „Ewangelie dzieciństwa” (2010). Spektakl „Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie” w jego reżyserii zdobył Total Theatre Award w kategorii Physical/Visual Theatre oraz Herald Angel Award podczas Festiwalu Fringe w Edynburgu w 2012 roku. Pomysłodawca i koordynator licznych projektów realizowanych w Polsce i za granicą w ramach działalności Instytutu Grotowskiego, m.in. Roku Grotowskiego UNESCO 2009, programu „Masters in Residence”, Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Świat miejscem prawdy”, a także Olimpiady Teatralnej Wrocław 2016. Dzięki jego staraniom w 2010 roku została otwarta nowa siedziba Instytutu Grotowskiego, Studio Na Grobli, a w 2019 roku Piekarnia | Centrum Sztuk Performatywnych.

Joanna Jaworska-Maciaszek jako tancerka współpracuje z Teatrem O.de.la w Rzeszowie, tańczyła w produkcjach „Koniec, początek – soma” (2018), „Macondo” (2010) i „Harey” w choreografii Marty Bury. Tancerka Pracowni Fizycznej prowadzonej przez Jacka Owczarka w Łodzi. W ramach pracy zespołu zatańczyła w spektaklach „Meandrująca rzeka”, „A3” i „Re:akcja”, prezentowanych na Polskiej Platformie Tańca. Współpracowała z choreografami z Polski i zagranicy, m.in. jako tancerka z Rosanną Gamson/World Wide (Los Angeles), a w drugiej odsłonie asystentka choreografa Roberta M. Haydena w projekcie „Oratorium Dance Project” Teatru CHOREA, w projekcie performatywnym „Topologie” francuskiej grupy Les gens d’Uterpan. Pomysłodawczyni spektaklu „ĆMY”, który stworzyła kolektywnie z trójką tancerzy Pracowni Fizycznej. Tancerka w spektaklu „Matryca, [Prześwit 1/8]”, w reżyserii Pawła Grali, nagrodzonego w Ogólnopolskim Konkursie na Najlepszy Spektakl Teatru Niezależnego „The Best Off”. Stworzyła choreografię do spektaklu „2.0.4.5. Miniopera Metafizyczna” Teatru CHOREA w reżyserii Tomasza Rodowicza. Współorganizatorka interdyscyplinarnych spotkań improwizacyjnych KIPISZ w Łodzi. Uczy tańca i ruchu. Performuje, improwizuje, w tańcu fascynuje ją intuicyjność, przepływ energii, praca nad świadomym byciem we własnym ciele.

Organizator:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego

 

 

 

 

Współorganizacja:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

OKiS

 

 

 

Projekt współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

Dolny-Slask

 

Zakończyliśmy produkcję nowego filmu SZLAK SNÓW w ramach cyklu „Dolny Śląsk pełen historii”

Zakończyliśmy produkcję nowego filmu realizowanego przez Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu w ramach cyklu „Dolny Śląsk pełen historii”!

SZLAK SNÓW to autotematyczny film opowiadający o filmach. Większość z nas kocha kino. Mamy swoje ulubione filmy, seriale, bohaterów. Ale czy potrafilibyśmy odpowiedzieć z łatwością na pytanie, czym film właściwie jest?  Jaka jest jego istota? Czy film to tylko kronika dokumentująca historię? Czy może film, jak sugerował Wojciech Jerzy Has, jest niczym sen? Czy wiemy jednak, co to w ogóle sen? A może film to jakaś „magia” jak chcą niektórzy? A może film to podróż? Podróż bohatera i widza wyruszających razem ku przygodzie w tajemniczym filmowym świecie?

Historia Wrocławskiej Wytwórni Filmów Fabularnych i zrealizowanych w niej obrazów filmowych oraz piękne plenery Dolnego Śląska stają się pretekstem, by spróbować odpowiedzieć na pytanie, jaka jest istota filmu, a także okazją do odkrycia historii polskiej kinematografii na Dolnym Śląsku oraz pięknych plenerów tego regionu.
W podróż po Dolnym Śląsku, szlakiem filmów zrealizowanych we Wrocławskiej Wytwórni Filmów Fabularnych, wyrusza prowadzący – wrocławski aktor Edwin Petrykat. Będąc w drodze Petrykat odwiedzi miejsca, w których realizowane były pamiętne sceny m.in. z takich filmów jak: „Sami Swoi”, „Wielki Szu”, „Rękopis znaleziony w Saragossie” „Pętla”, „Popiół i Diament” „Jańcio Wodnik”, „Stawka większa niż życie”, „Mała Moskwa”.

Na swojej drodze przez Dolny Śląsk i świat filmu Edwin-bohater poprowadzi widza w stronę istoty tego, czym film jest i spróbuje odpowiedzieć na pytanie: dlaczego, jako widzowie, znajdujemy w filmach coś, co jest częścią nas samych. Film poprzez tworzenie światów iluzorycznych paradoksalnie ukazuje nam prawdę o nas samych, a na Dolnym Śląsku pomagał Polakom w procesie zadomawiania się w nowym miejscu po II wojnie światowej.

 

Reżyseria: Maciej Kieres, Zbigniew Maćków
Scenariusz: Daniel Jasiński
Montaż: Jerzy Szota
Kierownik produkcji: Maciej Kasprzyk

 

Produkcja:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu, TVP3 Wrocław,
Warszawska Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych
Centrum Technologii Audiowizualnych we Wrocławiu

Partnerzy:

Mercedes-Benz Grupa Wróbel,
Zamek na Skale w Trzebieszowicach,
Filmoteka Narodowa,
Saco Films

Dofinansowano ze środków:
TVP Historia, Budżetu Województwa Dolnośląskiego, Fundacji KGHM

 

Projekt współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

Dolny-Slask

 

 

„Nikt (nie) spotyka Nikogo”
Pokaz rejestracji spektaklu Aleksandry Kugacz-Semerci i Mertcana Semerci

Fot. Magdalena Mądra

 

Istniejemy w istnieniu Innych. Dzięki założeniu, że istnieje TY, nabieramy pewności co do istnienia JA. Nawet wtedy, kiedy TY zmienia się w ON. Nawet wtedy, kiedy nie zauważamy tego. Nawet wtedy, kiedy nie jesteśmy już w stanie odróżnić TY od ON.

Jesteśmy częściami własnych historii tworzonych dla siebie nawzajem. Tworzonych w głowach, które wciąż zasypiają obok siebie, lecz śnią zawsze osobno.

Czy dla potwierdzenia i urzeczywistnienia własnej tożsamości potrzebny jest nam inny, stale obecny człowiek, który jest świadkiem naszej egzystencji, naszego umierania i zapominania? Ciągłego odchodzenia.

Wychodzimy.

Wybieramy się do innego TY. Wybieramy się do innego ON. Do innego miasta. Do innego życia. Na inną planetę. Do innego świata.

Wychodzimy…

Zostajemy w przedpokoju, zatrzymani przez chaos, który nigdy nie zrodzi żadnej gwiazdy.

Zostajemy, porażeni własnymi myślami, jakbyśmy złapali niezabezpieczony kabel pod napięciem podczas banalnej czynności wymiany żarówki w obawie przed wieczystą ciemnością.

Lecz dopóki się świeci, planujemy wyjść.

Wyjść z Innego, z jego życia, z jego słów, z jego opowieści.

Samotność jest jak ulicznica, dająca szybką uciechę wraz z chusteczką na otarcie łez.

Jest Inna. Jest tylko moja. Jest jak Ja.

Spotkanie Innego nie jest już konieczne. Tu tylko Nikt spotyka Nikogo. Tu tylko Nikt stara się Nikogo nie spotkać.

Scenariusz i wykonanie: Aleksandra Kugacz-Semerci i Mertcan Semerci
Spektakl: luźno inspirowany lekturą dramatu „Nikt nie spotyka nikogo” Petera Asmussena (w przekładzie na język polski Pawła Partyki i na język angielski Andersa Dohna i Simona Boberga)
Współpraca inscenizacyjna: Jarosław Fret
Współpraca nad ruchem scenicznym: Joanna Jaworska-Maciaszek
Realizacja świateł: Dawid Ilczyszyn
Języki: polski, angielski
Premiera: 8 lutego 2019
Producent: Instytut im. Jerzego Grotowskiego
Czas trwania: 50 min

Pokaz pracy nad spektaklem według autorskiej koncepcji i w reżyserii Kamili Klamut odbył się w październiku 2018 roku.

 

Aleksandra Kugacz-Semerci ukończyła filozofię na Uniwersytecie Wrocławskim, jest aktorką, performerką. Pracuje w Studiu Matejka. Współtworzy Teatr Studio Czyczkowy kierowany przez Jerzego Weltera. Uczestniczyła m.in. w programie stażowym Teatru ZAR oraz w pracy z Anatolijem Wasiljewem w ramach programu Masters in Residence w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego, gdzie w 2013 roku miała miejsce premiera jej autorskiego spektaklu „Wyjścia”, inspirowanego współczesną historią i kulturą Rumunii. Z zespołem Studio Matejka brała udział w tworzeniu spektaklu site-specific o tytule „Harmonia przeciwstawień. Polska” (2014) oraz w realizacji filmu „No More Heroes” (2016). W latach 2015 i 2016 w ramach Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zrealizowała projekt inspirowany powojennymi losami mieszkańców dawnego Breslau, którego efektem był monodram „Być u siebie”, projekt był współrealizowany z Towarzystwem Kultury Czynnej w ramach projektu „Nad rzeką czasu”. Wraz z Fundacją Jubilo współtworzyła projekt „Ukryte miasta” oraz spektakl „Czarna noc. Biały dzień”. Brała udział w pokazie „Palimpsesty przestrzeni. Rekonstrukcja” w ramach programu Tandem realizowanego przez Studio Matejka z tureckim kolektywem artystycznym Budalasultan z Izmiru (2016). Współtworzy spektakl „Wściekły człowiek (2017–2018) przygotowywany przez Studio Matejka. Prowadzi warsztaty teatralne i z emisji głosu z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi.

Mertcan Semerci urodził się w Stambule. Ukończył aktorstwo na Uniwersytecie Bilkent na Wydziale Muzyki, Sztuk Scenicznych i Teatru. Pracował w Narodowych Teatrach w Ankarze i w Stambule, współpracował również z Tatbikat Sachnesi w Ankarze jako menadżer sceny i operator świateł. Jako aktor wystąpił w ponad dwudziestu sztukach teatralnych i tanecznych. Mieszka w Polsce, od 2016 roku na stałe współpracuje ze Studiem Matejka, aktywnie uczestniczy w projektach i warsztatach zespołu. Brał udział w pokazie „Palimpsesty przestrzeni. Rekonstrukcja” w ramach programu Tandem realizowanego przez Studio Matejka z kolektywem artystycznym Budalasultan z Izmiru w Turcji (2016), współtworzy także spektakl „Wściekły człowiek” (2017–2018). Współpracuje z zespołem Alkemisterna pod kierownictwem Cecilii Lagerström nad spektaklem „Suffering: On our Perception of Pain” (2017). Od 2018 roku pracuje z Teatrem ZAR, występuje w spektaklu „Medee. o przekraczaniu”.

Jarosław Fret jest założycielem i liderem Teatru ZAR, reżyserem, aktorem, dyrektorem Instytutu Grotowskiego. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Kuratorów i kuratora ds. teatru Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. W latach 1999–2002 zrealizował szereg wypraw do Gruzji, Armenii i Iranu, prowadząc poszukiwania w obrębie najstarszych form muzyki chrześcijańskich kościołów wschodnich. W kolejnych latach wspólnie z członkami Teatru ZAR organizował wyprawy badawcze na grecką górę Atos, Sardynię i Korsykę, do Armenii, Turcji i Izraela. Reżyser pięciu spektakli zespołu. Tryptyk „Ewangelie dzieciństwa” był pokazywany m.in. w Chicago, Los Angeles, San Francisco, Atenach, Belgradzie, Edynburgu, Florencji, Madrycie, Paryżu, Sybinie oraz Kairze, Nowym Delhi i Seulu. W 2013 roku ukończył pracę nad spektaklem „Armine, Sister, dedykowanym historii, kulturze i ludobójstwu Ormian, do którego oprócz reżyserii opracował oryginalną dramaturgię muzyczną i specjalną architekturę. W 2016 roku zrealizował spektakl „Medee. O przekraczaniu” z udziałem śpiewaczek z Kairu, Teheranu i Stambułu. Wykłada i prowadzi warsztaty w Polsce i za granicą, był wykładowcą m.in. w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie Filii we Wrocławiu. Uhonorowany przyznawanym przez magazyn „Los Angeles Times” tytułem Best New Music Theater (2009) i Wrocławską Nagrodą Teatralną za tryptyk „Ewangelie dzieciństwa” (2010). Spektakl „Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie” w jego reżyserii zdobył Total Theatre Award w kategorii Physical/Visual Theatre oraz Herald Angel Award podczas Festiwalu Fringe w Edynburgu w 2012 roku. Pomysłodawca i koordynator licznych projektów realizowanych w Polsce i za granicą w ramach działalności Instytutu Grotowskiego, m.in. Roku Grotowskiego UNESCO 2009, programu „Masters in Residence”, Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Świat miejscem prawdy”, a także Olimpiady Teatralnej Wrocław 2016. Dzięki jego staraniom w 2010 roku została otwarta nowa siedziba Instytutu Grotowskiego, Studio Na Grobli, a w 2019 roku Piekarnia | Centrum Sztuk Performatywnych.

Joanna Jaworska-Maciaszek jako tancerka współpracuje z Teatrem O.de.la w Rzeszowie, tańczyła w produkcjach „Koniec, początek – soma” (2018), „Macondo” (2010) i „Harey” w choreografii Marty Bury. Tancerka Pracowni Fizycznej prowadzonej przez Jacka Owczarka w Łodzi. W ramach pracy zespołu zatańczyła w spektaklach „Meandrująca rzeka”, „A3” i „Re:akcja”, prezentowanych na Polskiej Platformie Tańca. Współpracowała z choreografami z Polski i zagranicy, m.in. jako tancerka z Rosanną Gamson/World Wide (Los Angeles), a w drugiej odsłonie asystentka choreografa Roberta M. Haydena w projekcie „Oratorium Dance Project” Teatru CHOREA, w projekcie performatywnym „Topologie” francuskiej grupy Les gens d’Uterpan. Pomysłodawczyni spektaklu „ĆMY”, który stworzyła kolektywnie z trójką tancerzy Pracowni Fizycznej. Tancerka w spektaklu „Matryca, [Prześwit 1/8]”, w reżyserii Pawła Grali, nagrodzonego w Ogólnopolskim Konkursie na Najlepszy Spektakl Teatru Niezależnego „The Best Off”. Stworzyła choreografię do spektaklu „2.0.4.5. Miniopera Metafizyczna” Teatru CHOREA w reżyserii Tomasza Rodowicza. Współorganizatorka interdyscyplinarnych spotkań improwizacyjnych KIPISZ w Łodzi. Uczy tańca i ruchu. Performuje, improwizuje, w tańcu fascynuje ją intuicyjność, przepływ energii, praca nad świadomym byciem we własnym ciele.

 

Organizator:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego

 

 

 

 

Współorganizacja:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

OKiS

 

 

 

Projekt współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

Dolny-Slask

 

Film „Góry zrodzone z morza” dostał I nagrodę na Festiwalu Filmowym FilmAT w kategorii Ekologia i Środowisko

Nasz film dokumentalny „Góry zrodzone z morza” dostał I nagrodę na Festiwalu Filmowym FilmAT w kategorii Ekologia i Środowisko!!!

Festiwal FilmAT jest polskim członkiem Międzynarodowej Organizacji Festiwali Filmów Turystycznych – CIFFT (Comité International des Festivals du Film Touristique) z siedzibą w Wiedniu.

Gratulujemy Twórcom Filmu: reżyseria: Maciej Kieres, Daniel Jasiński, scenariusz: Daniel Jasiński, zdjęcia: Jerzy Szota, Artur Stroiński, Daniel Jasiński, montaż, animacje i postprodukcja: Jerzy Szota

Film jest koprodukcją TVP3 Wrocław, Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu oraz Park Narodowy Gór Stołowych

Film powstał w cyklu Dolny Śląsk pełen Historii, nad którym patronat objął Cezary Przybylski – Marszałek Województwa Dolnośląskiego

Film dostępny również w angielskiej wersji językowej

 

Film przyrodniczy „Góry zrodzone z morza” powstały w ramach cyklu „Dolny Śląsk pełen historii” nagrodzony na 15., jubileuszowym festiwalu FilmAT. Oznacza to, że znalazł się w gronie najlepszych dokumentów i reportaży telewizyjnych w Polsce. Premiera filmu na szklanym ekranie odbyła się w 2018 r

Łukasz Owsiany, 
czytaj więcej na wroclaw.tvp.pl

Otwarty Uniwersytet Poszukiwań. Teatr pod kuratelą? Teatr Jerzego Grotowskiego w aktach Służby Bezpieczeństwa

Otwarty Uniwersytet Poszukiwań
Otwarty Uniwersytet Poszukiwań (OUP) to program regularnych spotkań o charakterze wykładów i warsztatów odbywających się w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu, adresowanych do wszystkich zainteresowanych poruszaną w ich trakcie tematyką, a w sposób szczególny do studentów uczelni wyższych Wrocławia i innych polskich ośrodków akademickich.

 

Znajomość działalności SB wobec środowiska teatru Jerzego Grotowskiego w Opolu, a następnie we Wrocławiu jest znikoma. W kręgu zainteresowań SB pozostawali przede wszystkim przyjeżdżający do Teatru cudzoziemcy z Europy Zachodniej. Interesujące wydaje się prześledzenie tych nielicznych dokumentów zachowanych w archiwach, by spróbować opisać działalność teatru Grotowskiego jako instytucji. Historyk teatru, badając zwłaszcza czasy opolskie, staje przed nie lada wyzwaniem, natrafiając na wzajemnie się wykluczające fakty, a także mierząc się ze stworzoną przez Grotowskiego i Flaszena legendą. Z wypowiedzi Flaszena, Grotowskiego oraz prac Zbigniewa Osińskiego wynika, że teatr ten był przez władze szykanowany. Przeczą temu relacje aktorów i innych osób związanych w tym czasie z Grotowskim i jego zespołem. Dokumenty tej tezy też nie potwierdzają. Raczej dowodzą silnej pozycji Grotowskiego w polskim życiu teatralnym i politycznym. Czy jednak nie było to typowe zakłamanie PRL-owskiej władzy?

Opowieść o działalności teatru w PRL to nie epos rycerski. Był to czas kompromisów, lekcję tę Grotowski wyniósł z Października ‘56: „W innym okresie życia, w latach, nazwijmy, okresu październikowego i popaździernikowego, chciałem być świątkiem politycznym i bardzo pryncypialnym w gruncie rzeczy. A do tego stopnia fascynowało mnie coś w Gandhim, że bardzo pragnąłem nim być. Przekonałem się, że jest to nie tylko nieprawdopodobne na skutek okoliczności obiektywnych, ale i nieprzylegliwe do mojej natury, która – choć zdolna do fair play, nie jest zdolna do całkowitego i generalnego zakładania, że wszyscy mają dobre intencje”. („Rozmowa z Grotowskim” [rozmawiał Andrzej Bonarski])

 

 

dr Agnieszka Wójtowicz – absolwentka krakowskiej teatrologii, historyk teatru, adiunkt w Instytucie Językoznawstwa Uniwersytetu Opolskiego. Autorka monografii „Od «Orfeusza» do «Studium o Hamlecie». Teatr 13 Rzędów w Opolu (1959–1964)” (Wrocław 2005) oraz „Grotowski. Bedeker opolski” (Opole 2019). Jej zainteresowania badawcze skupiają się wokół historii teatru polskiego w XX wieku (działalność teatralna Jerzego Grotowskiego oraz życie teatralne w Wilnie w dwudziestoleciu międzywojennym). Autorka ponad stu artykułów. Publikowała między innymi w „Notatniku Teatralnym”, „Didaskaliach”, „Teatrze” oraz „Pamiętniku Teatralnym”. Współautorka (wraz z Teresą Kudybą) filmu dokumentalnego o Jerzym Grotowskim „Gra z pamięcią. Jerzy Grotowski w Opolu”. Selekcjonerka Konkursu na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej „Klasyka Żywa” (sezony 2019 i 2020), stypendystka MKiDN (stypendium twórcze w kategorii „Teatr” w 2017 roku).

 

Organizator:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego

 

 

 

 

Współorganizacja:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

OKiS

 

 

 

Projekt współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

 

 

Otwarty Uniwersytet Poszukiwań. Teatr/filozofia – mapa wspólna

Konferencja podsumowująca kurs wiodący Otwartego Uniwersytetu Poszukiwań z udziałem grupy roboczej – online

Otwarty Uniwersytet Poszukiwań
Otwarty Uniwersytet Poszukiwań (OUP) to program regularnych spotkań o charakterze wykładów i warsztatów odbywających się w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu, adresowanych do wszystkich zainteresowanych poruszaną w ich trakcie tematyką, a w sposób szczególny do studentów uczelni wyższych Wrocławia i innych polskich ośrodków akademickich.

 

Konferencja podsumowująca tegoroczny kurs wiodący Otwartego Uniwersytetu Poszukiwań pod hasłem „Teatr dla filozofii – filozofia dla teatru” nie ma zamiaru skupienia się na jednym wybranym temacie. Zamiast tego, zgodnie z przyjętymi od samego początku założeniami, uczestnicy kursu spróbują ponownie zastanowić się nad wyjątkową różnorodnością i, niestety, niedocenianym bogactwem możliwych kierunków wymiany między tytułowymi dyskursami. Uwzględniając indywidualną wiedzę, doświadczenie i zainteresowania, uczestnicy grupy roboczej poszukają kolejnych punktów orientacyjnej, nakreślonej w ciągu roku mapy stosunków tych dwóch dyscyplin. Każde z zaplanowanych wystąpień posłuży jako coś na kształt kierunkowskazu, sygnalizującego istnienie nieuwzględnionego wcześniej, osobnego i oryginalnego pola badawczego, zachęcającego do dalszej wnikliwej eksploracji.

 

Program

10:00–10:15 Otwarcie konferencji

10:15–10:45 Julia Lizurek: „Pożądanie w teatrze, czyli kilka refleksji o erotycznych więziach między performerami a widzami”

10:45–11:15 Emilia Jeziorowska: „Artystyczne strategie rewolucyjne – związki teatru Brechtowskiego i sytuacjonizmu”

11:15–11:45 Tomasz Wiktor: „Embodied Expression”

11:45–12:15  Przerwa

12:15–13:00 Podsumowanie konferencji i zaproszenie na otwarte spotkanie Socrates Café połączone z dyskusją po konferencji

13:00–13:15 Przerwa

13:15–15:00 Otwarte spotkanie Socrates Café prowadzone przez Henryka Mazurkiewicza

 

Socrates Café
W tym roku kurs wiodący Otwartego Uniwersytetu Poszukiwań – składający się tradycyjnie z otwartych dla szerszej publiczności wykładów oraz sesji warsztatowych dla grupy roboczej – postanowiliśmy uzupełnić o dodatkowe spotkania realizowane według zdobywającej popularność formuły Socrates Café popularyzowanej przez jej twórcę Christophera Phillipsa. Eksperyment okazał się udany. Pozwolił nam stworzyć przyjazną, twórczą i demokratyczną atmosferę sprzyjającą swobodnej, żywej i angażującej wymianie zdań. Podejmowaliśmy nieoczekiwane tematy i stawialiśmy trudne pytania. Wzbogacaliśmy się nawzajem dzięki różnorodności reprezentowanych przez uczestników perspektyw. Chcielibyśmy się teraz podzielić tym doświadczeniem i zainicjować jeszcze jedną dyskusję – z udziałem gości konferencji i słuchaczy.
Henryk Mazurkiewicz

 

Abstrakty

Emilia Jeziorowska: „Artystyczne strategie rewolucyjne – związki teatru Brechtowskiego i sytuacjonizmu”
W moim wystąpieniu chciałabym przyjrzeć się związkom Brechtowskiego teatru epickiego oraz tzw. sytuacji konstruowanej – strategii o charakterze performatywnym, jaką posługiwała się Międzynarodówka Sytuacjonistyczna, grupa artystyczna działająca w latach 1957–1972. Obie te formy artystycznego działania, mające swoje teoretyczne źródło w myśli marksistowskiej, zakładały pobudzenie kreatywności uczestnika/odbiorcy i jego uaktywnienie, a w konsekwencji rewolucjonizowanie stosunków społecznych, poddanych procesom reifikacji i alienacji. Postaram się także porównać sytuację w rozumieniu Międzynarodówki Sytuacjonistycznej oraz w filozofii Alaina Badiou, którego koncepcja, dotycząca sytuacji i zdarzenia jako niosących możliwość przemiany, była przedmiotem jednego z wykładów w ramach naszego kursu.

Emilia Jeziorowska – absolwentka studiów magisterskich na historii sztuki oraz licencjackich na filozofii na Uniwersytecie Wrocławskim. Do jej głównych zainteresowań badawczych należą historia i teoria sztuki renesansu i baroku oraz współczesna estetyka. Obecnie zajmuje się artystyczną strategią przechwycenia w sztuce dawnej i współczesnej.

 

Julia Lizurek: „Pożądanie w teatrze, czyli kilka refleksji o erotycznych więziach między performerami a widzami”
Roland Barthes swoje rozważania w jednym ze swoich ostatnich esejów „Ziarno głosu” kończy sformułowaniem zadania dla współczesnej krytyki i sztuki: wypracowania „estetyki” rozkoszy muzycznej. W moim wystąpieniu podejmę wyzwanie rzucone przez filozofa i opowiem o takich zdarzeniach teatralnych, w których pomiędzy mną a aktorami, śpiewakami czy performerami narodziła się ta szczególna erotyczna więź. Czym różni się rozkosz doświadczana przez performera od tej, której doznać może widz/słuchający? Czy w teatrze, który nie wiąże się z bezpośrednią współobecnością, taka relacja jest możliwa?

Julia Lizurek – badaczka teatru, muzealnik, reżyserka, poetka. Ukończyła wiedzę o teatrze o specjalności performatyka przedstawień na Uniwersytecie Jagiellońskim.  Pracuje w Muzeum Krakowa. Recenzje teatralne publikuje na portalu Czas Kultury. Obecnie pracuje nad doktoratem poświęconym przemianom zespołowości Teatru ZAR. Obserwuje działania środowiska twórców polskiego teatralnego offu. Od 2013 roku prowadzi autorski Teatr Okoliczności, w którym realizuje własne sztuki poetyckie oraz spektakle z pogranicza teatru i performansu.

 

Amelia Płończak: „Analityczna estetyka”
W moim wystąpieniu chciałabym pokazać związki między estetyką a filozofią analityczną. Poruszę tematy m.in. esencjalizmu i antyesencjalizmu i jasności twierdzeń estetycznych, jakie wypracowała ta gałąź filozofii analitycznej. Chciałabym również pokrótce zrekonstruować główny nurt dyskusji dotyczącej istoty sztuki.

Amelia Płończak – studentka filozofii na Uniwersytecie Wrocławskim. Jej zainteresowania poza filozofią to m.in. ekologia, teatr, kino. W wolnym czasie lubi gotować, podróżować oraz biegać.

 

Daniel Sobota: „Podstawowa rzecz filozofii w ujęciu fenomenologiczno-performatywnym”
Celem mojego wystąpienia jest przedstawienie podstawowej rzeczy filozofii, rozumianej jako jedność mówienia, myślenia i bytu, w ujęciu fenomenologiczno-performatywnym. Po krótkiej interpretacji jednego ze zdań z poematu Parmenidesa, która – w moim przekonaniu stanowi nieprzemijający wzór tego, o czym traktuje myślenie filozoficzne jako takie – chciałbym zastanowić się nad możliwością przetransponowania tego zdania na grunt współczesnej dyskusji filozoficznej spod znaku fenomenologii. Ponieważ fenomenologia zajmuje się jawieniem się tego, co się jawi – w ten mianowicie sposób określa ona ową trójjednię, o której mówi zdanie Parmenidesa – spróbuję zinterpretować owo jawienie się, czyli trójjednię mówienia, myślenia i bytu, jako performans, biorąc za fenomen przewodni zjawisko performansu artystycznego. Ogólny obraz, jaki wyłania się z tych dociekań, jest filozoficzną interpretacją starego hinduskiego mitu o tańczącym Sziwie.

Daniel Roland Sobota – doktor habilitowany, profesor nadzwyczajny w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. Absolwent Instytutu Filozofii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Autor kilkudziesięciu artykułów oraz trzech książek: dwutomowej monografii „Źródła i inspiracje Heideggerowskiego pytania o bycie” (wyd. Fundacja Yakiza, Bydgoszcz 2012–2013), pracy o początkach ruchu fenomenologicznego i istocie fenomenologii: „Narodziny fenomenologii z ducha pytania. Johannes Daubert i fenomenologiczny rozruch” (IFiS PAN, Warszawa 2017) oraz próby z filozofii dziejów w „Eseju z filozofii dziejów” (IFiS PAN, Warszawa 2018). Zainteresowania filozoficzne: filozofia niemiecka przełomu XIX i XX wieku, filozofia Heideggera, fenomenologia, filozofia pytania, filozofia performansu. Członek kilku polskich i zagranicznych towarzystw naukowych. Związany z Bydgoszczą lokalny animator kultury teatralnej, współtwórca i członek bydgoskiej grupy artystycznej Magazyn Prób Bezpsa. Ideą przewodnią jego myślenia jest tematyka pytania i pytajności.

 

Tomasz Wiktor: „Embodied Expression”
Ostatnie teorie Embodied Cognition wskazują, że poza mózgiem wewnętrzne reprezentacje otaczającego nas świata są ściśle połączone z całym sensomotorycznym systemem człowieka, który zaangażowany jest w nieustanną interakcję z otoczeniem. W dużym uproszczeniu oznacza to, że całe ciało doświadcza, uczy się, zapamiętuje i przetwarza informacje, które później wykorzystywane są do kreacji naszej rzeczywistości. W wystąpieniu stawiam pytania, na ile potrzebny jest organizm do przetransportowania tych działań na zewnątrz, a więc także do wyrażania się poprzez współczesną sztukę. Do jakiego stopnia nasze ciało umożliwia, a do jakiego blokuje nam pełną ekspresję artystyczną i odbiór wielowymiarowych idei?

Tomasz Wiktor – absolwent Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu na Wydziale Grafiki i Sztuki Mediów. Stypendysta Prezydenta Wrocławia i były student L’Institut d’arts Visuels we Francji oraz Shanghai Normal University w Chinach. Laureat konkursów artystycznych w kraju i za granicą. Nagrodzony m.in. Grand Prix w Art of Code Wrocław 2015 za najlepszą aplikację łączącą sztukę z nowymi technologiami. Uhonorowany wyróżnieniem i drugim miejscem w 2011 roku na Międzynarodowym Konkursie Kaligrafii w Szanghaju i Pekinie. Posługuje się wieloma formami ekspresji (od rysunku, przez Vj’ing, po instalacje interaktywne). Od 2009 roku rozwija autorski program komputerowy umożliwiający tworzenie obrazów w tzw. Augmented Reality – rzeczywistości rozszerzonej.
Więcej informacji: tomaszwiktor.com

 

Organizator:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego

 

 

 

 

Współorganizacja:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

OKiS

 

 

 

Projekt współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

 

Otwarty Uniwersytet Poszukiwań. „J’accuse”, czyli Hamlet i mijalowcy. Wykład online.

Szanowni Państwo, w związku z sytuacją pandemiczną,
zmuszeni jesteśmy odwołać wykład „J’accuse”, czyli Hamlet i mijalowcy.

Wykład będzie zarejestrowany. Nagranie dostępne będzie w listopadzie na kanale na YouTubie.

 

Otwarty Uniwersytet Poszukiwań
Otwarty Uniwersytet Poszukiwań (OUP) to program regularnych spotkań o charakterze wykładów i warsztatów odbywających się w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu, adresowanych do wszystkich zainteresowanych poruszaną w ich trakcie tematyką, a w sposób szczególny do studentów uczelni wyższych Wrocławia i innych polskich ośrodków akademickich.

Grotowski polityczny – Semestr autorski 2020/2021
Autorski projekt dr Agnieszki Wójtowicz, którego rezultatem będzie książka o tym samym tytule, która ukaże się w 2020 roku. Na semestr autorski złożą się trzy wykłady ilustrowane materiałami audiowizualnymi, podczas których autorka przedstawi wyniki swoich najnowszych, opartych na materiałach źródłowych, badań.

 

20 października 2020, godz. 18:00
J’accuse”, czyli Hamlet i mijalowcy.
Wykład dr Agnieszki Wójtowicz

Na mapie teatralnych wędrówek Jerzego Grotowskiego Opole stanowiło miejsce szczególne. Tu, w niewielkiej salce, dojrzewało jego myślenie o teatrze i aktorze, tu jego teorie nabierały materialnych kształtów. Dzieje Teatru 13 Rzędów w Opolu zamykają się w pięcioleciu 1959–1964. W Opolu powstało dziesięć przedstawień, w których Grotowski najpełniej zrealizował swoją ideę teatru. Według Edwarda Pochronia, opolskiego dziennikarza, któremu zawdzięczamy sprowadzenie reżysera do Opola, te spektakle dla doświadczonego widza były „rewelacją i rewolucją”, ale dla większości okazywały się niezrozumiałe. Interesujące wydaje się przyjrzenie nie spektaklom (to zadanie zostało już wykonane), lecz egzystencji teatru Grotowskiego w prowincjonalnym mieście na Ziemiach Zachodnich. Czy – jak twierdzą niektórzy – Grotowski świetnie sobie radził z aparatem władzy, czy też – jak chcą inni – praca w Opolu była szeregiem potyczek nie tylko z niezrozumieniem dla teatralnego eksperymentu, lecz także celowym niszczeniem zespołu, który ostatecznie został zmuszony do opuszczenia Opola? Trzon wykładu stanowić będzie omówienie niezwykłego przedstawienia „Studium o Hamlecie” według Wyspiańskiego i Szekspira oraz konsekwencji, jakie poniósł Grotowski, wystawiając spektakl, który „wstrząsnął kryteriami polskiego socjalizmu” (Eugenio Barba).

 

 

dr Agnieszka Wójtowicz – absolwentka krakowskiej teatrologii, historyk teatru, adiunkt w Instytucie Językoznawstwa Uniwersytetu Opolskiego. Autorka monografii „Od «Orfeusza» do «Studium o Hamlecie». Teatr 13 Rzędów w Opolu (1959–1964)” (Wrocław 2005) oraz „Grotowski. Bedeker opolski” (Opole 2019). Jej zainteresowania badawcze skupiają się wokół historii teatru polskiego w XX wieku (działalność teatralna Jerzego Grotowskiego oraz życie teatralne w Wilnie w dwudziestoleciu międzywojennym). Autorka ponad stu artykułów. Publikowała między innymi w „Notatniku Teatralnym”, „Didaskaliach”, „Teatrze” oraz „Pamiętniku Teatralnym”. Współautorka (wraz z Teresą Kudybą) filmu dokumentalnego o Jerzym Grotowskim „Gra z pamięcią. Jerzy Grotowski w Opolu”. Selekcjonerka Konkursu na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej „Klasyka Żywa” (sezony 2019 i 2020), stypendystka MKiDN (stypendium twórcze w kategorii „Teatr” w 2017 roku).

 

 

Wykład będzie rejestrowany. Nagranie w ciągu kilku dni zostanie udostępnione na kanale YouTube Instytutu im. Jerzego Grotowskiego

 

Organizator:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego

 

 

 

 

Współorganizacja:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

OKiS

 

 

 

Projekt współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

 

 

Zapisz się do naszego newslettera

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych (pokaż całość)