Za nami wyjątkowy weekend pełen wzruszeń, wspomnień i międzypokoleniowych spotkań. Oficjalnie otworzyliśmy poruszającą wystawę plenerową przy ul. Grabiszyńskiej, która pokazuje historię walki o wolność, niezależność i studencką solidarność. Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z otwarcia wystawy oraz oficjalnych obchodów jubileuszu! Sprawdźcie, jak łączą się pokolenia dawnych i obecnych działaczy NZS.

Wystawę plenerową przed Centrum Historii Zajezdnia można oglądać aż do 30 października 2026 roku.

Więcej o programie i samej idei wydarzenia przeczytacie na stronie www.okis.pl/obchody-45-lecie-niezaleznego-zrzeszenia-studentow-wroclaw

Zapraszamy do zapoznania się z harmonogramem wydarzeń kulturalno-edukacyjnych i integracyjnych realizowanych  w ramach projektu XXXVII Polsko – Czeskie Dni Kultury Chrześcijańskiej „Bądźmy Rodziną” 2026.

PAŹDZIERNIK 2026

WRZESIEŃ 2026

• 06.09.2026 r. – Katedra w Ołomuńcu
• 07.09.2026 r. – Búč (w tym koncert w kościele pw. św. o. Pio)
• 08.09.2026 r. – Katedra św. Stefana w Budapeszcie

SIERPIEŃ 2026
Zapraszamy na dwa koncerty z cyklu „Letni Ogród Teatralno-Koncertowy” , które odbędą się w dniach 29 sierpnia 2026 r. w Stroniu Śląskim i 30 sierpnia 2026 r. w Kudowie-Zdroju.  Wystąpią Danuta Gołdon-Legler, Adrian Misiura i Kacper Rosanowski.

22 sierpnia 2026, godz. 17.00
Zamek Międzylesie
Plac Wolności 42, Międzylesie

16 sierpnia 2026, godz. 16.00
Centrum Kultury i Rekreacji w Lądku-Zdroju
Plac Staromłyński 5, Lądek-Zdrój

MARZEC 2026

Zapraszamy na wieczór  wokół  najnowszego tomu poetyckiego „Rodzi się wolnym” Leszka Budrewicza. W spotkaniu i panelu dyskusyjnym, które odbędą się 15 października o godz. 18:00 w Tajnych Kompletach, udział wezmą: Jolanta Piątek, Jarosław Broda, Leszek Pułka i Karol Maliszewski.

Przygoda z tomem „Rodzi się wolnym” Leszka Budrewicza rozpoczyna się od wspomnienia, które od pierwszych zdań wprowadza czytelnika w rzeczywistość przełomu lat osiemdziesiątych – pełną napięcia, niepewności i nieustannego przenikania się życia prywatnego z historią. Poeta oddaje głos pamięci. Szczególnej wymowy nabiera fakt, że słowa te Leszek Budrewicz wypowiedział, leżąc w szpitalnym łóżku. Ta okoliczność nadaje wspomnieniu dodatkową głębię i sprawia, że staje się ono nie tylko zwykłym zapisem, lecz także osobistym świadectwem człowieka spoglądającego na własne doświadczenia z perspektywy czasu: 2 lipca 1980 roku. Następnego dnia miałem stawić się w wojsku. Imprezka u Danki [Stołeckiej]. Wszyscy na kacu, a tu stuku puku. Wchodzi SB. I nagle sobie zdaję sprawę, że na wierzchu leży maszynopis mojego tomu wierszy. Kilkakrotnie upominał się o niego Wiktor Woroszylski. One były przygotowane, bo ktoś je miał zawieźć do Warszawy. I oczywiście bezpieka się tym zainteresowała. A ja, chyba jedyny raz w życiu, zrobiłem coś takiego, że powiedziałem: Dajcie spokój, to są tylko wiersze. Czułem, że to się rozsypie…

„Człowiek rodzi się wolnym, a umiera w kajdanach”. Sądziłem, że tak brzmi ta fraza z Rousseau. W Umowie społecznej brzmi to inaczej: „Człowiek rodzi się wolny, a wszędzie jest w okowach i jeden mniema, że jest panem innych, a sam jest większym niewolnikiem niż oni”. Pod takim filozoficznym patronatem rozwijał się talent Budrewicza. Koło historii toczy się od jednego wolnościowego zrywu (uświadomienia sobie istnienia kajdan) i jego krwawego stłumienia do następnych tego typu wydarzeń. Tyle w tych wierszach nazwisk i historycznych faktów („podobne historie zdarzały się”) związanych z okrucieństwem dyktatorów i nieustannym oporem jednostek ceniących nade wszystko wolność, porywających za sobą innych. To jest wartość, o którą trzeba się bić, siedzieć za nią w więzieniu, nawet oddać życie.

Z posłowia Karola Maliszewskiego

REALIZATORZY / REALIZATORKI
reżyseria / scenariusz MAGDALENA DRAB
projekty i koncepcja kostiumów, scenografii i form MACIEJ RABSKI
choreografia / choreografia lalek
muzyka ALBERT PYŚK
reżyseria i realizacja światła KACPER SCHEFFLER
realizacja dźwięku WIKTOR GRZEGORZEWSKI
kierownik produkcji BARBARA SCHEFFLER

Obsada: ALICJA CZERNIEWICZ, WIKTORIA CZUBASZEK-GÓRSKA, PAULINA MIKUŚKIEWICZ, GRAŻYNA MISIOROWSKA (gościnnie)

Szacowany czas trwania: około 80 minut
Spektakl rekomendowany dla widzów od 15 roku życia
TW: dym sceniczny, dym papierosowy, światło stroboskopowe.
Bilety: 40 PLN ulgowy | 55 PLN normalny, dostępne pod linkiem https://iframe583.biletyna.pl/artist/view/id/63338

Producent: Fundacja „Teatr Układ Formalny”
Koproducent: Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu (OKiS)

Spektakl współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Rolnictwo, stanowiące jedną z kluczowych gałęzi polskiej gospodarki, funkcjonuje w napięciu między koniecznością produkcji a nieuchronnymi skutkami swojej działalności. Intensyfikacja upraw, praktyka monokultur, przemysłowa hodowla zwierząt czy nieustanna eksploatacja zasobów naturalnych prowadzą do poważnych konsekwencji: degradacji gleby, zubożenia ekosystemów, utraty bioróżnorodności. Krajobraz rolniczy ulega przemianom – znikają gatunki ptaków, owadów zapylających i zwierząt polnych. Wycinane są drzewa i krzewy, osuszane bagna i torfowiska, przekształcane w pola uprawne.

System produkcji rolnej jest więc jednym ze źródeł zmian klimatycznych, ale jednocześnie szczególnie dotkliwie odczuwa ich skutki: susze, wysokie temperatury, intensywne opady czy powodzie. Przyszłość rolnictwa zależy od zrozumienia procesów zachodzących w przyrodzie oraz od ewolucji sposobu myślenia o gospodarowaniu na terenach rolniczych. W obliczu gwałtownych zmian klimatycznych, by wspierać przyrodę, musimy sięgnąć po sprawdzone rozwiązania z przeszłości – takie jak sadzenie śródpolnych pasów drzew czy retencjonowanie wody przy wykorzystaniu naturalnych cieków i rowów. To podstawowe działania, które w połączeniu z nowoczesnymi technologiami i metodami upraw mogą pomóc zminimalizować straty spowodowane kryzysem wodnym i pogodowym.

Projekt „Kiedy woda pokrywa ziemię” jest dialogiem pomiędzy przeszłością a przyszłością. Adamski skupia się w nim na procesach, które stanowią próbę przywrócenia równowagi w krajobrazie rolniczym. Współczesny kontekst projektu tworzy rodzinne gospodarstwo Patryka Kokocińskiego, który czerpie inspiracje z dorobku żyjącego w XIX wieku prekursora nowoczesnego rolnictwa na ziemiach polskich – Dezyderego Chłapowskiego. Rolnik świadomie kształtuje środowisko rolnicze poprzez retencjonowanie wody z wykorzystaniem naturalnych cieków, stosowanie poplonów poprawiających strukturę gleby oraz sadzenie śródpolnych pasów drzew.

Te działania stają się metaforą nadziei – próbą naprawy relacji człowieka z naturą poprzez świadome gospodarowanie. Zastosowana technika podczerwieni powoduje takie przekształcenie barw, w wyniku którego zieleń staje się czerwona. Kolor czerwony buduje nierealną scenografię, jednocześnie alarmując nas o stracie i jej skali.

„Kiedy woda pokrywa ziemię” to opowieść o współzależności człowieka i środowiska, o potrzebie redefinicji relacji rolnictwa z naturą w czasach kryzysu klimatycznego. Projekt skłania do refleksji nad naszymi praktykami – nad pojęciem rozwoju, nad granicami wzrostu i nad świadomością odpowiedzialności za wspólne środowisko.

Historia, Maxa Silberberga, wrocławskiego przedsiębiorcy, mecenasa i jednego z najważniejszych kolekcjonerów sztuki przedwojennego Wrocławia opowiedziana przez dzieła, które niegdyś należały do jego kolekcji. Obrazy stają się świadkami świata, który stopniowo znika: kolekcji rozpadającej się pod presją nazistowskich prześladowań, utraty majątku, domu i wreszcie wolności. Przenikające się plany czasowe prowadzą od międzywojennego Wrocławia po współczesne muzea i domy aukcyjne, śledząc losy dzieł, które zmieniały właścicieli, kraje i kontynenty, podczas gdy pamięć o człowieku, do którego niegdyś należały, stopniowo zanikała.

Max Silberberg – jeden z najważniejszych niemiecko-żydowskich kolekcjonerów sztuki w Europie Środkowej. W swojej wrocławskiej willi zgromadził wybitną kolekcję, obejmującą m.in. dzieła francuskiego impresjonizmu i postimpresjonizmu. Po 1933 roku, wskutek nazistowskich prześladowań, został zmuszony do sprzedaży zbiorów za ułamek ich wartości. Jego historia stała się symbolem tragicznego losu wrocławskiej społeczności żydowskiej i kulturalnej elity miasta.

Twórcy:
tekst i reżyseria Robert Traczyk
scenografia, kostiumy, video: Marta Kozanowska-Czujowska
muzyka: Katarzyna Dziewiątkowska
światła: Daniel „Qman” Kuźma
asystentka reżysera: Zuzanna Ślusarczyk

obsada: Robert Gonera, Igor Paszczyk

w nagraniach głosowych: Krzysztof Grębski, Jolka Solarz-Szwed, Michał Szwed

PRAPREMIERA SPEKTAKLU:
16 października 2026 | godz. 19.00 KUP BILET
17 października 2026 | godz. 19.00 KUP BILET

Po premierze spektaklu w dniu 16 października odbędzie się spotkanie z twórcami, które poprowadzi Iwona Rosiak.

Miejsce:
Sala Teatru Laboratorium, Instytut im. Jerzego Grotowskiego, Rynek-Ratusz 27, Wrocław

Bilety:
40 zł – do nabycia na: ekobilet.pl
oraz (w przypadku niewyczerpania puli) na 40 minut przed spektaklem w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego, Sala Teatru Laboratorium, Rynek-Ratusz 27, Wrocław
Liczba miejsc ograniczona
Przedstawienie dla widzów 14+

Robert Traczyk – reżyser, dramaturg i autor tekstów literackich, wielokrotny laureat konkursów literackich i dramaturgicznych. Działa na styku teatru, literatury i performansu – reżyseruje spektakle teatralne i parateatralne oraz tworzy dramaty, opowiadania, eseje i scenariusze telewizyjne. W swojej pracy koncentruje się na budowaniu spójnych, choć nie zawsze linearnych, struktur dramaturgicznych, które rozwija poprzez poszukiwanie nowych, często eksperymentalnych rozwiązań scenicznych.
Jest absolwentem Politechniki Wrocławskiej oraz Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego we Wrocławiu na kierunku reżyseria. Uczestniczył w programie Story Masterclass w Gotland Folkhögskola w Szwecji. Jest również stypendystą Stowarzyszenia Autorów ZAiKS oraz programu Młoda Polska, a także scenarzystą serialu „Kapitalne Opowieści” emitowanego w 4FUN.KIDS. W 2026 roku otrzymał Stypendium Artystyczne Prezydenta Wrocławia oraz Specjalną Nagrodę Jury podczas 30. Festiwalu Szekspirowskiego w Gdańsku za projekt „Cały świat jest sceną”. Więcej na: https://roberttraczyk.art/

Robert Gonera – polski aktor filmowy, teatralny i telewizyjny, silnie związany z Dolnym Śląskiem. Ukończył aktorstwo na wrocławskiej PWST. Przez lata był związany z dolnośląskimi scenami, m.in. Teatrem Polskim we Wrocławiu oraz Teatrem im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy. Występował w spektaklach reżyserowanych przez Jerzego Jarockiego, Andrzeja Wajdę, Macieja Englerta i Tadeusza Bradeckiego. Szerszej publiczności znany jest z kilkudziesięciu ról filmowych i telewizyjnych. Szczególne uznanie przyniosły mu kreacje w filmach „Dług” i „Gry uliczne” w reżyserii Krzysztofa Krauzego oraz „Samowolka” w reżyserii Feliksa Falka. Od lat pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów wywodzących się z Dolnego Śląska.

Igor Paszczyk – młody aktor filmowy i telewizyjny , absolwent Wydziału Aktorskiego wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych. Publiczność teatralna może kojarzyć go z wyrazistych ról w spektaklu dyplomowym Bowie w Warszawie w reż. Jarosława Tumidajskiego oraz w spektaklu Kiedyś Różą byłam, dziś gniję w kanale w reż. Roberta Traczyka. Na ekranie wystąpił m.in. w filmach Idź pod prąd i Pani od polskiego, a także w produkcjach krótkometrażowych. Publiczność telewizyjna zna go z seriali Pierwsza miłość, Święty, Sprawiedliwi. Trójmiasto. W swojej pracy aktorskiej interesuje się różnorodnością środków wyrazu i poszukiwaniem prawdy postaci, zarówno w teatrze, jak i przed kamerą.

Marta Kozanowska-Czujowska – scenografka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu na kierunku Scenografia. Tworzy scenografie i kostiumy do spektakli teatralnych oraz realizacji filmowych. Współpracowała m.in. z Instytutem im. Jerzego Grotowskiego, Akademią Sztuk Teatralnych we Wrocławiu oraz teatrami niezależnymi (np. przy spektaklach „Śmierć Człowieka-Wiewiórki”  i „Kordian” w reż. Roberta Traczyka, „eSki” w reż. Marty Wiśniewskiej,  „Boska” w reż. Katarzyny Baranieckiej). Jej prace prezentowane były na wystawach scenograficznych, m.in. „Zmiana ustawienia” w Narodowej Galerii Sztuki Zachęta, „Wysiłek Syzyfa” podczas festiwalu „Scena w Budowie” w Lublinie oraz Praque Quadrennial 2019. Z zamiłowania zajmuje się również projektowaniem graficznym i identyfikacją wizualną.

Katarzyna Dziewiątkowska – kompozytorka, wokalistka i teoretyk muzyki. Absolwentka z wyróżnieniem Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu w zakresie kompozycji i teorii muzyki. W 2014 roku uzyskała stopień doktora sztuki w zakresie kompozycji. Od 2023 roku pracuje na stanowisku adiunkta w macierzystej uczelni. Jej twórczość obejmuje muzykę wokalno-instrumentalną, teatralną, filmową, liturgiczną oraz synkretyczną. Utwory Dziewiątkowskiej wykonywano m.in. podczas festiwali Warszawska Jesień, Musica Polonica Nova i Musica Electronica Nova, a jej muzyka towarzyszyła przedstawieniom teatralnym wystawianym w teatrach w całej Polsce. Jest laureatką wielu konkursów kompozytorskich oraz członkinią Związku Kompozytorów Polskich, ZAiKS i STOART. Jako wokalistka dokonała wielu prawykonań i wykonań utworów kompozytorów młodego pokolenia. Posiada bogate doświadczenie również w zakresie muzyki popularnej, którą wykonuje od najmłodszych lat. Uczestniczyła w licznych produkcjach realizowanych dla stacji telewizyjnych, a jej twórczość została wydana na wielu albumach muzycznych. Koncertowała na największych scenach Polski oraz w USA, Kanadzie, Anglii, Niemczech i Litwie.

Zuzanna Ślusarczyk – twórczyni teatralna i filmowa, studentka reżyserii w Akademii Teatralnej we Wrocławiu. W swojej praktyce filmowej eksploruje estetykę kina niemego oraz twórczość Mayi Deren. Laureatka Grand Prix festiwalu Opolskie Lamy za film „Wewnętrzna smoła” oraz Grand Prix Międzynarodowego Festiwalu Interpretacji Dzieł S.I. Witkiewicza „Witkacy pod strzechy” za autorski monodram „Za ucho”. Otrzymała również wyróżnienia za reżyserię monodramu „Stan Theta” podczas festiwalu „Kalejdoskop” w Gardzienicach.

fot. Dariusz Kozłowski

fot. Zuzanna Ślusarczyk

Producenci i organizatorzy:

Spektakl dofinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego oraz ze środków pochodzących ze stypendium artystycznego Prezydenta Miasta Wrocławia

Partnerzy:
Miesięcznik „Odra”

Fundacja Urban Memory

Festiwal Niezależnej Kultury Białoruskiej zawsze był i pozostaje czymś znacznie więcej niż cyklem wydarzeń artystycznych. Jest miejscem żywego spotkania, przestrzenią widzialności i gestem solidarności. Pozwala powiedzieć: jesteśmy tutaj — z naszym językiem, historią, muzyką, teatrem, poezją, pamięcią i wyobraźnią. Są wśród nas osoby, które mieszkają tu od lat, i takie, które dopiero niedawno — po wydarzeniach białoruskiego sierpnia 2020 roku, po doświadczeniu represji, przymusowej emigracji, lęku i niepewności — znalazły tu bezpieczne miejsce do życia.

Festiwal zyskał swoją nazwę — „Żywica”. To energia, która żyje, goi i spaja. Jak żywica drzewna: wypływa z głębi, chroni przed tym, co niszczy, i pomaga się odradzać, rosnąć i żyć. Taki jest też Festiwal Niezależnej Kultury Białoruskiej — przestrzeń twórczości, inspiracji i siły afirmującej życie.⠀

Nie zamykamy się jednak w nostalgii ani w cierpieniu, choć nie odwracamy wzroku od trudnej historii i współczesnych dramatów. Nie tylko wspominamy kraj, z którego pochodzimy, ale także tworzymy nowe formy życia i kultury tu, we Wrocławiu. Łączymy przeszłość z przyszłością i nie ograniczamy się do prezentowania gotowych dzieł. Festiwal skupia artystów, publiczność, organizacje społeczne, instytucje kultury oraz mieszkańców Wrocławia, tworząc przestrzeń, w której białoruska kultura może być nie tylko oglądana, ale także współtworzona.

Tegoroczny program, jak zawsze, składa się z wielu różnorodnych wydarzeń artystycznych i kulturalnych. Szczególne miejsce zajmuje w nim spektakl „Bieżeńcy 1915”, przygotowany przez BYteatr na podstawie książki Anety Prymaki-Oniszk „Bieżeństwo 1915. Zapomniani uchodźcy”. Ta opowieść o domach zostawianych w pośpiechu, utraconych grobach, językach pogranicza i niepewnych powrotach spotyka się z doświadczeniem współczesnych białoruskich twórców, którzy sami musieli budować życie od nowa poza krajem. Wielojęzyczność spektaklu — polszczyzna, białoruski, rosyjski i podlaski dialekt — wzmacnia opowieść o pamięci rodzinnej, migracji i kruchości miejsc, które nazywamy domem.

O tym, że Festiwal jest miejscem twórczej pracy, edukacji i wspólnego działania, świadczy projekt „Otwarte Formy” — cykl warsztatów grafiki, pracy z tkaniną, wyszywania, grafiki linorytu i działań fotograficznych. Zaprosi on mieszkańców i mieszkanki Wrocławia, osoby z białoruskiej diaspory, migrantów i migrantki oraz wszystkich zainteresowanych sztuką do wspólnego procesu twórczego. Jego kulminacją będzie wystawa prac uczestników, pokazująca kulturę nie jako gotowy produkt, lecz jako spotkanie, ręczną pracę, rozmowę, eksperyment i współodpowiedzialność.

Ważnym punktem festiwalu będzie także pokaz filmu „Pod szarym niebem” Mary Tamkovich – przejmującego obrazu inspirowanego historią białoruskich dziennikarzy Igora Iljasha i Katsiaryny Andreyevej. Film wraca do Białorusi roku 2020, do protestów, brutalnych pacyfikacji, zatrzymań i prób złamania tych, którzy odważyli się mówić prawdę. Pokazowi towarzyszyć będzie rozmowa z Marą Tamkovich –scenarzystka i reżyserka filmu oraz Aliaksandra Vajcechovich – aktorka, która zagrała główną rolę w filmie.

Ten sam temat — pamięci o represjach i odpowiedzialności za tych, którzy wciąż pozostają niewidzialni — podejmuje wystawa Alesa Papkovicha „Sny więźnia politycznego” w Domku Miedziorytnika. Artysta rozpoczął serię rysunków podczas uwięzienia w 2020 roku, w warunkach przemocy i izolacji. Rysowane zwykłym długopisem obrazy stały się dla niego sposobem ocalenia wewnętrznego doświadczenia i przypomnienia o losie białoruskich więźniów politycznych. Wystawa pokazuje, że sztuka może przebijać mur obojętności — nie po to, by oskarżać widza, lecz by obudzić wrażliwość, empatię i poczucie współodpowiedzialności. To sztuka oszczędna, osobista i bezpośrednia — nie tyle komentująca przemoc, ile wydobywająca z niej obrazy, których nie da się łatwo odsunąć od siebie.

Szczególne miejsce w programie zajmie również polsko-białorusko-ukraiński konkurs poetycki, podczas którego po raz pierwszy zostanie wręczona Nagroda Poetycka im. Adama Mickiewicza. Mickiewicz, poeta pogranicza, wygnania i pamięci, staje się tu patronem rozmowy o tożsamości, języku, korzeniach, wolności i głosie. Wiersze pisane po polsku, po białorusku i po ukraińsku zabrzmią na żywo podczas finałowego slamu poetyckiego.

Inną energię wniesie do programu „Cały Szekspir w niecałą godzinę” —stand-up teoretyczny Henryka Mazurkiewicza. To autoironiczna, dynamiczna opowieść o Szekspirze, szkolnych kliszach, teatralnym kanonie i mitach kultury. W kontekście festiwalu szczególnie ważny będzie wątek „białoruskiego Szekspira”. Humor, krytyczna lekkość i performatywna forma przypominają, że kultura niezależna to także prawo do gry, ironii, eksperymentu i swobodnego myślenia.

Wrocław nie jest w tym programie jedynie adresem kolejnych wydarzeń. Jest miastem, w którym białoruska kultura od lat zapuszcza korzenie: w instytucjach, pracowniach, klubach, galeriach, ale też w codziennych trasach, rozmowach i sąsiedztwach. Dlatego ważnym punktem festiwalu będzie spacer z przewodnikiem po białoruskich miejscach Wrocławia. Zapraszamy, by zobaczyć miasto inaczej: jako przestrzeń, w której białoruska obecność zostawia ślady, tworzy nowe relacje i staje się częścią wspólnej miejskiej opowieści.

Program uzupełnią debaty i spotkania poświęcone przyszłości Białorusi, w tym dyskusja „Białoruska droga do demokracji” z udziałem ekspertów i liderów opozycji białoruskiej. Festiwal zakończy wręczenie Nagrody „Za Wsparcie i Rozwój Kultury Białoruskiej” — gest wdzięczności wobec osób, które pomagają białoruskiej sztuce trwać, rozwijać się i być słyszalną poza granicami kraju.

Od 17 do 24 października 2026 roku zapraszamy mieszkanki i mieszkańców Wrocławia oraz Dolnego Śląska, białoruską diasporę, osoby z doświadczeniem migracji, przyjaciół Białorusi i wszystkich, którzy chcą spotkać się z niezależną kulturą białoruską. Spotkajmy się w teatrze, kinie, galerii, podczas warsztatów, rozmów, spacerów i wieczorów poetyckich.

Przedsięwzięcie dofinansowane z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego oraz przez Centrum Mieroszewskiego w ramach IV Otwartego Konkursu.

Organizatorzy: Fundacja „Za Wolność Waszą i Naszą”.
Współorganizatorzy: Biuro Parlamentu Europejskiego we Wrocławiu, Domek Miedziorytnika, Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego, Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu, Otwarte Pracownie Plastyczne im. Gepperta, Stowarzyszenie Białoruski Związek Solidarności, Filia we Wrocławiu Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie, Wrocławski Dom Literatury, Zakład Narodowy im. Ossolińskich / Ossolineum.

Zapraszamy wszystkich do zapoznania się z białoruską kulturą w mieście spotkań － Wrocławiu!