X

Za nami 50. Nagroda Kulturalna Śląska Kraju Związkowego Dolnej Saksonii

Nagroda przyznawana jest za pielęgnację naszych międzynarodowych sąsiedzkich relacji oraz rozwoju śląskiego dziedzictwa kulturowego i artystycznego.

Gospodarzem tegorocznej edycji było Miasto Hannover, które gorąco przyjęło liczną delegację Dolnego Śląska – Jarosław Rabczenko – Członek Zarządu Województwa Dolnośląskiego, Radni Sejmiku Województwa Dolnośląskiego – Damian Mrozek, Karolina Hołownia-Twardowska, Katarzyna Lubiniecka-Różyło, Magdalena Brodowska, Tytus Czartoryski; Maciej Kupaj – Prezydent Miasta Legnicy i Wiceprezydent Aleksandra Krzeszewska, reprezentujący Wrocław dr Ryszard Kessler – Wiceprezydent Wrocławia oraz Konsul Martin Kremer z Konsulatu Generalnego Niemiec we Wrocławiu, polscy członkowie Jury Nagrody oraz byli laureaci, dyrektorzy samorządowych instytucji kultury: Zastępca Dyrektora Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu (OKiS) Henryk Koczan oraz Dyrektor Muzeum Karkonoskiego w Jeleniej Górze Julita Izabela Zaprucka, członkowie Społecznej Rady Kultury przy Marszałku Województwa Dolnośląskiego, pracownicy Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego oraz sympatycy Nagrody.

Tegorocznych laureatów Nagród Głównych oraz Specjalnych wyłonili członkowie międzynarodowego jury pod przewodnictwem Minister Spraw Wewnętrznych, Sportu i Cyfryzacji Niedersachsen Danieli Behrens. Laureatami Nagrody Głównej zostali niemiecka kulturoznawczyni Margrit Kempgen oraz wybitny reżyser Waldemar Krzystek, od lat związany z Miastem Legnica. Nagrodę Specjalną otrzymał prof. Klaus Gerber oraz Fundacja Sztuki Współczesnej In Situ z Sokołowska, którą odebrały Bożenna Biskupska oraz Zuzanna Fogtt.

Wszystkim nagrodzonym składamy serdeczne gratulacje.

Fot. UMWD

 

Fotorelacja z otwarcia obchodów 45-lecia Niezależnego Zrzeszenia Studentów we Wrocławiu!

Za nami wyjątkowy weekend pełen wzruszeń, wspomnień i międzypokoleniowych spotkań. Oficjalnie otworzyliśmy poruszającą wystawę plenerową przy ul. Grabiszyńskiej, która pokazuje historię walki o wolność, niezależność i studencką solidarność. Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z otwarcia wystawy oraz oficjalnych obchodów jubileuszu! Sprawdźcie, jak łączą się pokolenia dawnych i obecnych działaczy NZS.

Wystawę plenerową przed Centrum Historii Zajezdnia można oglądać aż do 30 października 2026 roku.

Więcej o programie i samej idei wydarzenia przeczytacie na stronie www.okis.pl/obchody-45-lecie-niezaleznego-zrzeszenia-studentow-wroclaw

 

Bridges Of Sound Festival 2026

Bridges of Sound to trzydniowy festiwal łączący edukację i niezależną muzykę, będący podsumowaniem dekady niezależnej działalności kulturalnej we Wrocławiu. Jego program wyrasta z dziesięciu lat lokalnego zaangażowania, doświadczeń zdobytych w ramach Tresor Academy, w której uczestniczyliśmy jako Velvet Vortex oraz współpracy z Ośrodkiem Kultury i Sztuki we Wrocławiu i Club Commission Berlin.
Wrocław od zawsze był miastem silnie związanym z wodą. Jego rzeki i kanały kształtują krajobraz, łącząc ze sobą poszczególne części miasta, a jednocześnie przypominając o przepływie, czasie i nieustannej transformacji. Wrocław bywa nazywany Wenecją Północy, a także miastem 100 mostów.
Dla nas most jest czymś więcej niż fizycznym przejściem. To przestrzeń spotkania, komunikacji i wymiany. Miejsce, w którym krzyżują się różne drogi, perspektywy i społeczności. To właśnie ta idea staje się punktem wyjścia dla wydarzenia, łączącego miejsca, artystów, publiczność i muzykę ponad granicami.
Od 15 do 17 października 2026 roku Bridges of Sound zaprasza do wspólnego przekraczania tych mostów – pomiędzy Wrocławiem a Berlinem, dźwiękiem a świadomością, lokalnym doświadczeniem a międzynarodową wymianą oraz tym, co już się wydarzyło, a tym, co dopiero nadejdzie.


Czwartek 20:00, Art Cafe Kalambur
Planatia
wstęp wolny

Piątek 19:00, Światowid
Piotr Damasiewicz (PL) trąbka, głos, harmonium
Pranshu Chatur Lal (IND) tabla
gościnnie: Tomasz Orszulak (Sitartronic) (PL) sitar

Sobota 22:00, Sound Experience

Marco Shuttle (IT)
HGR aka Hintergrundrauschen (DE)
Planatia (IT)
Aksamit (PL)
Tving Stage Design (PL)

BILETY: https://tinyurl.com/bridgesofsound

Wydarzenie organizowane przez Sound Experience i OKiS Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu

Projekt współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

„Prądy wsteczne” Teatru Układ Formalny

Po wrześniowej premierze, zapraszamy na kolejne pokazy spektaklu Teatru Układ Formalny, realizowanego w koprodukcji z Ośrodkiem Kultury i Sztuki we Wrocławiu. Wyjątkowe widowisko według tekstu i w reżyserii Magdaleny Drab będzie można zobaczyć na scenie również w październiku i listopadzie 2026 roku.

Daty:
16 października 2026, godz. 19:00
17 października 2026, godz. 18:00
18 października 2026, godz. 17:00

27 listopada 2026, godz. 19:00
28 listopada 2026, godz. 18:00
29 listopada 2026, godz. 17:00

Miejsce:

Sala Formalna – Centrum na Przedmieściu
ul. Prądzyńskiego 39A, WrocławCztery kobiety. Matka i córki. Jeden rodzinny dom, wspólna przeszłość i wiele spraw, których od lat nikt nie porusza.

„Prądy wsteczne” to intymna, poruszająca opowieść o kobietach, które są sobie najbliższe, a jednocześnie (a może właśnie dlatego) potrafią ranić się najmocniej.

Wiadomość o terminalnej chorobie matki staje się impulsem do wspólnej podróży. Wyjazd, który miał być spełnieniem odkładanego latami marzenia, szybko zamienia się w konfrontację z tym, co przez lata pozostawało niewypowiedziane.W drogę ruszają osoby, które wychowały się pod jednym dachem, ale z czasem coraz bardziej się od siebie oddaliły. W zamkniętej przestrzeni wspólnej drogi wymuszona bliskość sprawia, że dawne konflikty, zapomniane historie i niewygodne pytania wracają niczym tytułowe prądy wsteczne.

Co naprawdę warto zrobić przed śmiercią? Czy sięgnąć po swoją to do list i przeczytać wszystkie książki, obejrzeć filmy, zwiedzić cały świat? A może wystarczy wypowiedzieć w końcu to, czego nie potrafiło się przez lata?

Inspiracją do powstania „Prądów wstecznych” były rodzinne dramaty psychologiczne: „Sierpień w hrabstwie Osage” Tracy’ego Lettsa oraz „Tęsknię za domem” Radosława B. Maciąga. To teatr oparty na dialogu, intensywnych relacjach i pogłębionych rolach aktorskich, ale niepozbawiony humoru.

Oprawa muzyczna łączy elektronikę z naturalnymi ambientami. Nowe miesza się ze starym, podobnie jak teraźniejszość bohaterek miesza się z pamięcią domu – przystani, od której nigdy do końca nie udało im się odbić.

 

REALIZATORZY / REALIZATORKI
reżyseria / scenariusz MAGDALENA DRAB
projekty i koncepcja kostiumów, scenografii i form MACIEJ RABSKI
choreografia / choreografia lalek
muzyka ALBERT PYŚK
reżyseria i realizacja światła KACPER SCHEFFLER
realizacja dźwięku WIKTOR GRZEGORZEWSKI
kierownik produkcji BARBARA SCHEFFLER

Obsada: ALICJA CZERNIEWICZ, WIKTORIA CZUBASZEK-GÓRSKA, PAULINA MIKUŚKIEWICZ, GRAŻYNA MISIOROWSKA (gościnnie)

Szacowany czas trwania: około 80 minut
Spektakl rekomendowany dla widzów od 15 roku życia
TW: dym sceniczny, dym papierosowy, światło stroboskopowe.
Bilety: 40 PLN ulgowy | 55 PLN normalny, dostępne pod linkiem https://iframe583.biletyna.pl/artist/view/id/63338

Producent: Fundacja „Teatr Układ Formalny”
Koproducent: Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu (OKiS)

            

Spektakl współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

„Kiedy woda pokrywa ziemię” Michała Adamskiego

Rolnictwo, stanowiące jedną z kluczowych gałęzi polskiej gospodarki, funkcjonuje w napięciu między koniecznością produkcji a nieuchronnymi skutkami swojej działalności. Intensyfikacja upraw, praktyka monokultur, przemysłowa hodowla zwierząt czy nieustanna eksploatacja zasobów naturalnych prowadzą do poważnych konsekwencji: degradacji gleby, zubożenia ekosystemów, utraty bioróżnorodności. Krajobraz rolniczy ulega przemianom – znikają gatunki ptaków, owadów zapylających i zwierząt polnych. Wycinane są drzewa i krzewy, osuszane bagna i torfowiska, przekształcane w pola uprawne.

System produkcji rolnej jest więc jednym ze źródeł zmian klimatycznych, ale jednocześnie szczególnie dotkliwie odczuwa ich skutki: susze, wysokie temperatury, intensywne opady czy powodzie. Przyszłość rolnictwa zależy od zrozumienia procesów zachodzących w przyrodzie oraz od ewolucji sposobu myślenia o gospodarowaniu na terenach rolniczych. W obliczu gwałtownych zmian klimatycznych, by wspierać przyrodę, musimy sięgnąć po sprawdzone rozwiązania z przeszłości – takie jak sadzenie śródpolnych pasów drzew czy retencjonowanie wody przy wykorzystaniu naturalnych cieków i rowów. To podstawowe działania, które w połączeniu z nowoczesnymi technologiami i metodami upraw mogą pomóc zminimalizować straty spowodowane kryzysem wodnym i pogodowym.

Projekt „Kiedy woda pokrywa ziemię” jest dialogiem pomiędzy przeszłością a przyszłością. Adamski skupia się w nim na procesach, które stanowią próbę przywrócenia równowagi w krajobrazie rolniczym. Współczesny kontekst projektu tworzy rodzinne gospodarstwo Patryka Kokocińskiego, który czerpie inspiracje z dorobku żyjącego w XIX wieku prekursora nowoczesnego rolnictwa na ziemiach polskich – Dezyderego Chłapowskiego. Rolnik świadomie kształtuje środowisko rolnicze poprzez retencjonowanie wody z wykorzystaniem naturalnych cieków, stosowanie poplonów poprawiających strukturę gleby oraz sadzenie śródpolnych pasów drzew.

Te działania stają się metaforą nadziei – próbą naprawy relacji człowieka z naturą poprzez świadome gospodarowanie. Zastosowana technika podczerwieni powoduje takie przekształcenie barw, w wyniku którego zieleń staje się czerwona. Kolor czerwony buduje nierealną scenografię, jednocześnie alarmując nas o stracie i jej skali.

„Kiedy woda pokrywa ziemię” to opowieść o współzależności człowieka i środowiska, o potrzebie redefinicji relacji rolnictwa z naturą w czasach kryzysu klimatycznego. Projekt skłania do refleksji nad naszymi praktykami – nad pojęciem rozwoju, nad granicami wzrostu i nad świadomością odpowiedzialności za wspólne środowisko.

 

 

Michał Adamski – fotograf dokumentalista. Głównie zajmuje się realizacją długoterminowych projektów dokumentalnych. W swojej fotografii porusza tematy społeczne, w których ważny jest człowiek i jego życie we współczesnym świecie. Nie unika tematów osobistych, czego przykładem jest opublikowana w 2015 roku książka Nie mogę przebrnąć przez chaos.

W 2001 roku ukończył Akademię Rolniczą w Poznaniu i rozpoczął pracę w rodzinnym gospodarstwie rolnym. W wieku 30 lat zainteresował się fotografią i rozpoczął drogę odchodzenia od rolnictwa. Uczestniczył w warsztatach Napo Images i Sputnik Photos oraz studiował fotografię w Instytucie Twórczej Fotografii w Opawie.

Był stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2017 r.) oraz Marszałka Województwa Wielkopolskiego (2015 i 2024).

Współtworzy Fundację i Galerię Pix.House. Jest członkiem kolektywu Archiwum Protestów Publicznych. Jest autorem książek fotograficznych “Nie mogę przebrnąć przez chaos” i “Two tailed dog”, “Ciemno w dzień, Ciemno w nocy”.

Jego prace wystawiane były w wielu miejscach w Polsce oraz w Portugalii, Niemczech, Francji, Włoszech, Słowacji, Czechach, Litwie i USA.

www.adamskimichal.com

 

 

Opieka kuratorska:
Paweł Bąkowski

Teksty:
Michał Adamski, Maria Krześlak-Kandziora

Korekta:
Monika Wójtowicz

Tłumaczenia:
Christa Conklin

Partner:
Pix.house

Patroni medialni:
fotopolis.pl, Kwartalnik Fotografia, Analog.mag, Pismo Artystyczne Format, Radio Wrocław

Dofinansowano ze środków budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

„Ostatni wernisaż przy Landsberger Straße” – premiera spektaklu

Historia, Maxa Silberberga, wrocławskiego przedsiębiorcy, mecenasa i jednego z najważniejszych kolekcjonerów sztuki przedwojennego Wrocławia opowiedziana przez dzieła, które niegdyś należały do jego kolekcji. Obrazy stają się świadkami świata, który stopniowo znika: kolekcji rozpadającej się pod presją nazistowskich prześladowań, utraty majątku, domu i wreszcie wolności. Przenikające się plany czasowe prowadzą od międzywojennego Wrocławia po współczesne muzea i domy aukcyjne, śledząc losy dzieł, które zmieniały właścicieli, kraje i kontynenty, podczas gdy pamięć o człowieku, do którego niegdyś należały, stopniowo zanikała.

Max Silberberg – jeden z najważniejszych niemiecko-żydowskich kolekcjonerów sztuki w Europie Środkowej. W swojej wrocławskiej willi zgromadził wybitną kolekcję, obejmującą m.in. dzieła francuskiego impresjonizmu i postimpresjonizmu. Po 1933 roku, wskutek nazistowskich prześladowań, został zmuszony do sprzedaży zbiorów za ułamek ich wartości. Jego historia stała się symbolem tragicznego losu wrocławskiej społeczności żydowskiej i kulturalnej elity miasta.

Twórcy:
tekst i reżyseria Robert Traczyk
scenografia, kostiumy, video: Marta Kozanowska-Czujowska
muzyka: Katarzyna Dziewiątkowska
światła: Daniel „Qman” Kuźma
asystentka reżysera: Zuzanna Ślusarczyk

obsada: Robert Gonera, Igor Paszczyk

w nagraniach głosowych: Krzysztof Grębski, Jolka Solarz-Szwed, Michał Szwed

 

 

PRAPREMIERA SPEKTAKLU:
16 października 2026
| godz. 19.00 KUP BILET
17 października 2026 | godz. 19.00 KUP BILET

Po premierze spektaklu w dniu 16 października odbędzie się spotkanie z twórcami, które poprowadzi Iwona Rosiak.

Miejsce:
Sala Teatru Laboratorium, Instytut im. Jerzego Grotowskiego, Rynek-Ratusz 27, Wrocław

Bilety:
40 zł – do nabycia na: ekobilet.pl
oraz (w przypadku niewyczerpania puli) na 40 minut przed spektaklem w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego, Sala Teatru Laboratorium, Rynek-Ratusz 27, Wrocław
Liczba miejsc ograniczona
Przedstawienie dla widzów 14+

 

Robert Traczyk – reżyser, dramaturg i autor tekstów literackich, wielokrotny laureat konkursów literackich i dramaturgicznych. Działa na styku teatru, literatury i performansu – reżyseruje spektakle teatralne i parateatralne oraz tworzy dramaty, opowiadania, eseje i scenariusze telewizyjne. W swojej pracy koncentruje się na budowaniu spójnych, choć nie zawsze linearnych, struktur dramaturgicznych, które rozwija poprzez poszukiwanie nowych, często eksperymentalnych rozwiązań scenicznych.
Jest absolwentem Politechniki Wrocławskiej oraz Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego we Wrocławiu na kierunku reżyseria. Uczestniczył w programie Story Masterclass w Gotland Folkhögskola w Szwecji. Jest również stypendystą Stowarzyszenia Autorów ZAiKS oraz programu Młoda Polska, a także scenarzystą serialu „Kapitalne Opowieści” emitowanego w 4FUN.KIDS. W 2026 roku otrzymał Stypendium Artystyczne Prezydenta Wrocławia oraz Specjalną Nagrodę Jury podczas 30. Festiwalu Szekspirowskiego w Gdańsku za projekt „Cały świat jest sceną”. Więcej na: https://roberttraczyk.art/

 

Robert Gonera – polski aktor filmowy, teatralny i telewizyjny, silnie związany z Dolnym Śląskiem. Ukończył aktorstwo na wrocławskiej PWST. Przez lata był związany z dolnośląskimi scenami, m.in. Teatrem Polskim we Wrocławiu oraz Teatrem im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy. Występował w spektaklach reżyserowanych przez Jerzego Jarockiego, Andrzeja Wajdę, Macieja Englerta i Tadeusza Bradeckiego. Szerszej publiczności znany jest z kilkudziesięciu ról filmowych i telewizyjnych. Szczególne uznanie przyniosły mu kreacje w filmach „Dług” i „Gry uliczne” w reżyserii Krzysztofa Krauzego oraz „Samowolka” w reżyserii Feliksa Falka. Od lat pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów wywodzących się z Dolnego Śląska.

 

Igor Paszczyk – młody aktor filmowy i telewizyjny , absolwent Wydziału Aktorskiego wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych. Publiczność teatralna może kojarzyć go z wyrazistych ról w spektaklu dyplomowym Bowie w Warszawie w reż. Jarosława Tumidajskiego oraz w spektaklu Kiedyś Różą byłam, dziś gniję w kanale w reż. Roberta Traczyka. Na ekranie wystąpił m.in. w filmach Idź pod prąd i Pani od polskiego, a także w produkcjach krótkometrażowych. Publiczność telewizyjna zna go z seriali Pierwsza miłość, Święty, Sprawiedliwi. Trójmiasto. W swojej pracy aktorskiej interesuje się różnorodnością środków wyrazu i poszukiwaniem prawdy postaci, zarówno w teatrze, jak i przed kamerą.

 

Marta Kozanowska-Czujowska – scenografka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu na kierunku Scenografia. Tworzy scenografie i kostiumy do spektakli teatralnych oraz realizacji filmowych. Współpracowała m.in. z Instytutem im. Jerzego Grotowskiego, Akademią Sztuk Teatralnych we Wrocławiu oraz teatrami niezależnymi (np. przy spektaklach „Śmierć Człowieka-Wiewiórki”  i „Kordian” w reż. Roberta Traczyka, „eSki” w reż. Marty Wiśniewskiej,  „Boska” w reż. Katarzyny Baranieckiej). Jej prace prezentowane były na wystawach scenograficznych, m.in. „Zmiana ustawienia” w Narodowej Galerii Sztuki Zachęta, „Wysiłek Syzyfa” podczas festiwalu „Scena w Budowie” w Lublinie oraz Praque Quadrennial 2019. Z zamiłowania zajmuje się również projektowaniem graficznym i identyfikacją wizualną.

 

 

Katarzyna Dziewiątkowska – kompozytorka, wokalistka i teoretyk muzyki. Absolwentka z wyróżnieniem Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu w zakresie kompozycji i teorii muzyki. W 2014 roku uzyskała stopień doktora sztuki w zakresie kompozycji. Od 2023 roku pracuje na stanowisku adiunkta w macierzystej uczelni. Jej twórczość obejmuje muzykę wokalno-instrumentalną, teatralną, filmową, liturgiczną oraz synkretyczną. Utwory Dziewiątkowskiej wykonywano m.in. podczas festiwali Warszawska Jesień, Musica Polonica Nova i Musica Electronica Nova, a jej muzyka towarzyszyła przedstawieniom teatralnym wystawianym w teatrach w całej Polsce. Jest laureatką wielu konkursów kompozytorskich oraz członkinią Związku Kompozytorów Polskich, ZAiKS i STOART. Jako wokalistka dokonała wielu prawykonań i wykonań utworów kompozytorów młodego pokolenia. Posiada bogate doświadczenie również w zakresie muzyki popularnej, którą wykonuje od najmłodszych lat. Uczestniczyła w licznych produkcjach realizowanych dla stacji telewizyjnych, a jej twórczość została wydana na wielu albumach muzycznych. Koncertowała na największych scenach Polski oraz w USA, Kanadzie, Anglii, Niemczech i Litwie.

 

Zuzanna Ślusarczyk – twórczyni teatralna i filmowa, studentka reżyserii w Akademii Teatralnej we Wrocławiu. W swojej praktyce filmowej eksploruje estetykę kina niemego oraz twórczość Mayi Deren. Laureatka Grand Prix festiwalu Opolskie Lamy za film „Wewnętrzna smoła” oraz Grand Prix Międzynarodowego Festiwalu Interpretacji Dzieł S.I. Witkiewicza „Witkacy pod strzechy” za autorski monodram „Za ucho”. Otrzymała również wyróżnienia za reżyserię monodramu „Stan Theta” podczas festiwalu „Kalejdoskop” w Gardzienicach.

fot. Dariusz Kozłowski

 

 

fot. Zuzanna Ślusarczyk

 

Producenci i organizatorzy:

 

Spektakl dofinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego oraz ze środków pochodzących ze stypendium artystycznego Prezydenta Miasta Wrocławia

 

Partnerzy:
Miesięcznik „Odra”

Fundacja Urban Memory

XIV Festiwal Niezależnej Kultury Białoruskiej

Festiwal Niezależnej Kultury Białoruskiej zawsze był i pozostaje czymś znacznie więcej niż cyklem wydarzeń artystycznych. Jest miejscem żywego spotkania, przestrzenią widzialności i gestem solidarności. Pozwala powiedzieć: jesteśmy tutaj — z naszym językiem, historią, muzyką, teatrem, poezją, pamięcią i wyobraźnią. Są wśród nas osoby, które mieszkają tu od lat, i takie, które dopiero niedawno — po wydarzeniach białoruskiego sierpnia 2020 roku, po doświadczeniu represji, przymusowej emigracji, lęku i niepewności — znalazły tu bezpieczne miejsce do życia.

Festiwal zyskał swoją nazwę — „Żywica”. To energia, która żyje, goi i spaja. Jak żywica drzewna: wypływa z głębi, chroni przed tym, co niszczy, i pomaga się odradzać, rosnąć i żyć. Taki jest też Festiwal Niezależnej Kultury Białoruskiej — przestrzeń twórczości, inspiracji i siły afirmującej życie.⠀

Nie zamykamy się jednak w nostalgii ani w cierpieniu, choć nie odwracamy wzroku od trudnej historii i współczesnych dramatów. Nie tylko wspominamy kraj, z którego pochodzimy, ale także tworzymy nowe formy życia i kultury tu, we Wrocławiu. Łączymy przeszłość z przyszłością i nie ograniczamy się do prezentowania gotowych dzieł. Festiwal skupia artystów, publiczność, organizacje społeczne, instytucje kultury oraz mieszkańców Wrocławia, tworząc przestrzeń, w której białoruska kultura może być nie tylko oglądana, ale także współtworzona.

Tegoroczny program, jak zawsze, składa się z wielu różnorodnych wydarzeń artystycznych i kulturalnych. Szczególne miejsce zajmuje w nim spektakl „Bieżeńcy 1915”, przygotowany przez BYteatr na podstawie książki Anety Prymaki-Oniszk „Bieżeństwo 1915. Zapomniani uchodźcy”. Ta opowieść o domach zostawianych w pośpiechu, utraconych grobach, językach pogranicza i niepewnych powrotach spotyka się z doświadczeniem współczesnych białoruskich twórców, którzy sami musieli budować życie od nowa poza krajem. Wielojęzyczność spektaklu — polszczyzna, białoruski, rosyjski i podlaski dialekt — wzmacnia opowieść o pamięci rodzinnej, migracji i kruchości miejsc, które nazywamy domem.

O tym, że Festiwal jest miejscem twórczej pracy, edukacji i wspólnego działania, świadczy projekt „Otwarte Formy” — cykl warsztatów grafiki, pracy z tkaniną, wyszywania, grafiki linorytu i działań fotograficznych. Zaprosi on mieszkańców i mieszkanki Wrocławia, osoby z białoruskiej diaspory, migrantów i migrantki oraz wszystkich zainteresowanych sztuką do wspólnego procesu twórczego. Jego kulminacją będzie wystawa prac uczestników, pokazująca kulturę nie jako gotowy produkt, lecz jako spotkanie, ręczną pracę, rozmowę, eksperyment i współodpowiedzialność.

Ważnym punktem festiwalu będzie także pokaz filmu „Pod szarym niebem” Mary Tamkovich – przejmującego obrazu inspirowanego historią białoruskich dziennikarzy Igora Iljasha i Katsiaryny Andreyevej. Film wraca do Białorusi roku 2020, do protestów, brutalnych pacyfikacji, zatrzymań i prób złamania tych, którzy odważyli się mówić prawdę. Pokazowi towarzyszyć będzie rozmowa z Marą Tamkovich –scenarzystka i reżyserka filmu oraz Aliaksandra Vajcechovich – aktorka, która zagrała główną rolę w filmie.

Ten sam temat — pamięci o represjach i odpowiedzialności za tych, którzy wciąż pozostają niewidzialni — podejmuje wystawa Alesa Papkovicha „Sny więźnia politycznego” w Domku Miedziorytnika. Artysta rozpoczął serię rysunków podczas uwięzienia w 2020 roku, w warunkach przemocy i izolacji. Rysowane zwykłym długopisem obrazy stały się dla niego sposobem ocalenia wewnętrznego doświadczenia i przypomnienia o losie białoruskich więźniów politycznych. Wystawa pokazuje, że sztuka może przebijać mur obojętności — nie po to, by oskarżać widza, lecz by obudzić wrażliwość, empatię i poczucie współodpowiedzialności. To sztuka oszczędna, osobista i bezpośrednia — nie tyle komentująca przemoc, ile wydobywająca z niej obrazy, których nie da się łatwo odsunąć od siebie.

Szczególne miejsce w programie zajmie również polsko-białorusko-ukraiński konkurs poetycki, podczas którego po raz pierwszy zostanie wręczona Nagroda Poetycka im. Adama Mickiewicza. Mickiewicz, poeta pogranicza, wygnania i pamięci, staje się tu patronem rozmowy o tożsamości, języku, korzeniach, wolności i głosie. Wiersze pisane po polsku, po białorusku i po ukraińsku zabrzmią na żywo podczas finałowego slamu poetyckiego.

Inną energię wniesie do programu „Cały Szekspir w niecałą godzinę” —stand-up teoretyczny Henryka Mazurkiewicza. To autoironiczna, dynamiczna opowieść o Szekspirze, szkolnych kliszach, teatralnym kanonie i mitach kultury. W kontekście festiwalu szczególnie ważny będzie wątek „białoruskiego Szekspira”. Humor, krytyczna lekkość i performatywna forma przypominają, że kultura niezależna to także prawo do gry, ironii, eksperymentu i swobodnego myślenia.

Wrocław nie jest w tym programie jedynie adresem kolejnych wydarzeń. Jest miastem, w którym białoruska kultura od lat zapuszcza korzenie: w instytucjach, pracowniach, klubach, galeriach, ale też w codziennych trasach, rozmowach i sąsiedztwach. Dlatego ważnym punktem festiwalu będzie spacer z przewodnikiem po białoruskich miejscach Wrocławia. Zapraszamy, by zobaczyć miasto inaczej: jako przestrzeń, w której białoruska obecność zostawia ślady, tworzy nowe relacje i staje się częścią wspólnej miejskiej opowieści.

Program uzupełnią debaty i spotkania poświęcone przyszłości Białorusi, w tym dyskusja „Białoruska droga do demokracji” z udziałem ekspertów i liderów opozycji białoruskiej. Festiwal zakończy wręczenie Nagrody „Za Wsparcie i Rozwój Kultury Białoruskiej” — gest wdzięczności wobec osób, które pomagają białoruskiej sztuce trwać, rozwijać się i być słyszalną poza granicami kraju.

Od 17 do 24 października 2026 roku zapraszamy mieszkanki i mieszkańców Wrocławia oraz Dolnego Śląska, białoruską diasporę, osoby z doświadczeniem migracji, przyjaciół Białorusi i wszystkich, którzy chcą spotkać się z niezależną kulturą białoruską. Spotkajmy się w teatrze, kinie, galerii, podczas warsztatów, rozmów, spacerów i wieczorów poetyckich.

 

 

Przedsięwzięcie dofinansowane z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego oraz przez Centrum Mieroszewskiego w ramach IV Otwartego Konkursu.

Organizatorzy: Fundacja „Za Wolność Waszą i Naszą”.
Współorganizatorzy: Biuro Parlamentu Europejskiego we Wrocławiu, Domek Miedziorytnika, Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego, Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu, Otwarte Pracownie Plastyczne im. Gepperta, Stowarzyszenie Białoruski Związek Solidarności, Filia we Wrocławiu Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie, Wrocławski Dom Literatury, Zakład Narodowy im. Ossolińskich / Ossolineum.

Zapraszamy wszystkich do zapoznania się z białoruską kulturą w mieście spotkań - Wrocławiu!

Dolnośląskie Salony Muzyczne wrzesień/październik 2026

Formuła koncertów cyklu Dolnośląskie Salony Muzyczne wzorowana jest na niemalże zanikłej już tradycji dziewiętnastowiecznych salonów muzycznych. Organizowane przez szlachtę i elitę finansową były zarówno wydarzeniem kulturalnym, jak spotkaniem towarzyskim. To właśnie tam zbierali się przedstawiciele sztuki, polityki i biznesu. Rozmawiano o nowych myślach, konfrontowano idee i nawiązywano kontakty. Dla muzyków była to okazja do zaprezentowania się melomanom i mecenasom. To właśnie w salonach zaczynały się kariery największych dziewiętnastowiecznych wirtuozów.

DSM zostały stworzone w dwóch zasadniczych celach. Pierwszym z nich jest odrodzenie tradycji koncertów salonowych, dzięki którym publiczność miała możliwość obcować z muzyką klasyczną w nieco mniej formalny sposób, niż ma to miejsce na wielkich salach koncertowych. Dzięki temu twórczość Bacha, Mozarta i innych geniuszy była ludziom przystępniejsza, bardziej zrozumiała, a przez to bliższa. Drugim założeniem jest integracja muzycznego środowiska Dolnego Śląska oraz Saksonii na poziomie instytucjonalnym oraz personalnym. Jedną z tradycji salonowych było również zapraszanie na występy muzyków-amatorów. W związku z tym DSM angażuje w swoich koncertach i wspiera w rozwoju artystycznym utalentowanych muzycznie przedstawicieli różnych zawodów.

 

KONCERT „A MY I TAK POLECIM!”


PAŹDZIERNIK:

2 października 2026, godz. 17.00
Żagański Pałac Kultury
ul. Jana Pawła II 7, Żagań

18 października 2026, godz. 16.00
Ośrodek Kultury W Zawidowie
ul. Zgorzelecka 39, Zawidów

25 października 2026, godz. 17.00
Ośrodek Postaw Twórczych ZAMEK (Zamek w Leśnicy)

plac Świętojański 1, Wrocław

 

WRZESIEŃ:

4 września 2026, godz. 17.00
Muzeum Ziemi Kłodzkiej
ul. Ignacego Łukasiewicza 4, Kłodzko
Koncert biletowany: 35 zł

11 września 2026, godz. 19.00
Kudowskie Centrum Kultury i Sportu
ul. Główna 43, Kudowa-Zdrój

27 września 2026, godz.  18.00
Dolnośląska Izba Lekarska
ul. Kazimierza Wielkiego 45, Wrocław

 

WYKONAWCY

Oliwia Ślipek – sopran
Franciszek Gwizdowski – baryton
Jerzy Owczarz – fortepian

 

PROGRAM

Stanisław Moniuszko
– O, Jaśko!
Stanisław Moniuszko
– Dziad i baba
Wolfgang Amadeusz Mozart
– La ci darem la mano
Wolfgang Amadeusz Mozart
– Cinque, dieci
Emmerich Kálmán
– Heia, heia, in den Bergen
Fryderyk Chopin
– Śliczny chłopiec
Stanisław Moniuszko
– Prząśniczka
Stanisław Moniuszko
– Ten zegar stary od stu lat
Fryderyk Chopin
– Hulanka
Gioachino Rossini
– Largo et factotum
Fryderyk Chopin
– nokturn Es-dur, op. 9 nr 2
Edward Grieg
– W grocie króla gór
Ludwig van Beethoven
– sonata cis-moll, op. 27 nr 2, cz. III: Presto Agitato

 

Projekt jest współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Współorganizator:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Przejdź do treści