„Kiedy woda pokrywa ziemię” Michała Adamskiego

Rolnictwo, stanowiące jedną z kluczowych gałęzi polskiej gospodarki, funkcjonuje w napięciu między koniecznością produkcji a nieuchronnymi skutkami swojej działalności. Intensyfikacja upraw, praktyka monokultur, przemysłowa hodowla zwierząt czy nieustanna eksploatacja zasobów naturalnych prowadzą do poważnych konsekwencji: degradacji gleby, zubożenia ekosystemów, utraty bioróżnorodności. Krajobraz rolniczy ulega przemianom – znikają gatunki ptaków, owadów zapylających i zwierząt polnych. Wycinane są drzewa i krzewy, osuszane bagna i torfowiska, przekształcane w pola uprawne.

System produkcji rolnej jest więc jednym ze źródeł zmian klimatycznych, ale jednocześnie szczególnie dotkliwie odczuwa ich skutki: susze, wysokie temperatury, intensywne opady czy powodzie. Przyszłość rolnictwa zależy od zrozumienia procesów zachodzących w przyrodzie oraz od ewolucji sposobu myślenia o gospodarowaniu na terenach rolniczych. W obliczu gwałtownych zmian klimatycznych, by wspierać przyrodę, musimy sięgnąć po sprawdzone rozwiązania z przeszłości – takie jak sadzenie śródpolnych pasów drzew czy retencjonowanie wody przy wykorzystaniu naturalnych cieków i rowów. To podstawowe działania, które w połączeniu z nowoczesnymi technologiami i metodami upraw mogą pomóc zminimalizować straty spowodowane kryzysem wodnym i pogodowym.

Projekt „Kiedy woda pokrywa ziemię” jest dialogiem pomiędzy przeszłością a przyszłością. Skupiam się w nim na procesach, które stanowią próbę przywrócenia równowagi w krajobrazie rolniczym. Współczesny kontekst projektu tworzy rodzinne gospodarstwo Patryka Kokocińskiego, który czerpie inspiracje z dorobku żyjącego w XIX wieku prekursora nowoczesnego rolnictwa na ziemiach polskich – Dezyderego Chłapowskiego. Rolnik świadomie kształtuje środowisko rolnicze poprzez retencjonowanie wody z wykorzystaniem naturalnych cieków, stosowanie poplonów poprawiających strukturę gleby oraz sadzenie śródpolnych pasów drzew.

Te działania stają się metaforą nadziei – próbą naprawy relacji człowieka z naturą poprzez świadome gospodarowanie. Zastosowana technika podczerwieni powoduje takie przekształcenie barw, w wyniku którego zieleń staje się czerwona. Kolor czerwony buduje nierealną scenografię, jednocześnie alarmując nas o stracie i jej skali.

„Kiedy woda pokrywa ziemię” to opowieść o współzależności człowieka i środowiska, o potrzebie redefinicji relacji rolnictwa z naturą w czasach kryzysu klimatycznego. Projekt skłania do refleksji nad naszymi praktykami – nad pojęciem rozwoju, nad granicami wzrostu i nad świadomością odpowiedzialności za wspólne środowisko.

Michał Adamski – fotograf dokumentalista. Głównie zajmuje się realizacją długoterminowych projektów dokumentalnych. W swojej fotografii porusza tematy społeczne, w których ważny jest człowiek i jego życie we współczesnym świecie. Nie unika tematów osobistych, czego przykładem jest opublikowana w 2015 roku książka Nie mogę przebrnąć przez chaos.

W 2001 roku ukończył Akademię Rolniczą w Poznaniu i rozpoczął pracę w rodzinnym gospodarstwie rolnym. W wieku 30 lat zainteresował się fotografią i rozpoczął drogę odchodzenia od rolnictwa. Uczestniczył w warsztatach Napo Images i Sputnik Photos oraz studiował fotografię w Instytucie Twórczej Fotografii w Opawie.

Był stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2017 r.) oraz Marszałka Województwa Wielkopolskiego (2015 i 2024).

Współtworzy Fundację i Galerię Pix.House. Jest członkiem kolektywu Archiwum Protestów Publicznych. Jest autorem książek fotograficznych “Nie mogę przebrnąć przez chaos” i “Two tailed dog”, “Ciemno w dzień, Ciemno w nocy”.

Jego prace wystawiane były w wielu miejscach w Polsce oraz w Portugalii, Niemczech, Francji, Włoszech, Słowacji, Czechach, Litwie i USA.

Opieka kuratorska:
Paweł Bąkowski

Teksty:
Michał Adamski, Maria Krześlak-Kandziora

Korekta:
Monika Wójtowicz

Tłumaczenia:
Christa Conklin

Partner:
Pix.house

Patroni medialni:
fotopolis.pl, Kwartalnik Fotografia, Analog.mag, Pismo Artystyczne Format, Radio Wrocław

Dofinansowano ze środków budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Daejeon Photo Festival w Korei Południowej

We wrześniu w Korei Południowej odbędzie się Daejeon Photo Festival, do udziału w którym zostaliśmy zaproszeni i gdzie zaprezentujemy projekty dwóch artystów – Michała Adamskiego i Łukasza Rusznicy.

Tegoroczna edycja festiwalu stara się stworzyć raport na temat pracy w antropocenie – ukazując, jak ludzie poruszali się, stawiali opór i zachowywali swoją godność w globalnych przepływach kapitału. Jak pisze dyrektor festiwalu Jeauk Kang, cywilizacja jest strukturą wzniesioną na konsumpcji, a to, co ta wystawa trzyma w swoim spojrzeniu, to właśnie jej pozostałość. Praca nie zniknęła. Po prostu zniknęła z pola widzenia kapitału, który ją wykorzystuje, i została wymazana z oka konsumenta. Fotografia jest najstarszą technologią oporu wobec tego wymazania – a dziś technologią, która również w nim uczestniczy.

Prezentowane przez nas projekty, „Kiedy woda pokrywa ziemię” Michała Adamskiego oraz „All Empires Will Fall” Łukasza Rusznicy, nie opowiadają o pracy w jej najbardziej oczywistym znaczeniu. Nie pokazują fabryk, maszyn ani ludzi wykonujących swoje obowiązki. Traktują pracę jako relację pomiędzy człowiekiem, krajobrazem, czasem i nieuchronnością przemijania. Oba stawiają pytanie o granice ludzkiej sprawczości, szukając odpowiedzi w odmiennych kierunkach. Kwestionują przekonanie, że wartość ludzkiego działania mierzy się przede wszystkim zdolnością do nieustannego przekształcania rzeczywistości. Proponują perspektywę, w której człowiek przestaje być jedynym punktem odniesienia. W tym sensie wystawa nie opowiada o końcu pracy, ale o końcu wyobrażenia, że praca jest ostatecznym źródłem ludzkiej sprawczości i miarą naszego miejsca w świecie. Otwiera tym samym przestrzeń do myślenia o ludzkiej obecności jako jednej z wielu sił współtworzących świat.

Poza prezentacją obu projektów, ich kurator Paweł Bąkowski będzie uczestnikiem panelu dyskusyjnego, na którym opowie o kontekście pracy w fotografii polskiej na przykładzie artystów m.in. takich jak Zofia Rydet, Tadeusz Rolke czy Wojciech Wilczyk.

Więcej na temat festiwalu:

2026 Daejeon International Photo Festival
09.09 – 20.09.2026

BARBARA KUBSKA. GŁADKA POWIERZCHNIA PREFABRYKATÓW

Barbara Kubska podejmuje dialog z niezwykłym archiwum fotograficznym swojego dziadka, Zygmunta Kubskiego, który dokumentował budowę i rozwój Nowych Tychów. Powstały w latach 1954–1988 zbiór ponad czterech tysięcy fotografii stanowi wyjątkową kronikę jednego z najważniejszych projektów urbanistycznych okresu PRL. Kubski rejestrował powstawanie kolejnych osiedli, rozwój infrastruktury, technologie budowlane oraz codzienne życie mieszkańców, tworząc obraz miasta budowanego jako symbol nowoczesności i powojennej odbudowy. Barbara Kubska powraca do tego archiwum z perspektywy współczesnej artystki i jednocześnie osoby związanej z jego autorem, formułując wielowątkową opowieść, w której prywatna pamięć splata się z historią zbiorową, a doświadczenie jednej rodziny staje się opowieścią o pokoleniu, które wiązało z budową nowego miasta nadzieje na lepszą przyszłość.

Barbara Kubska – artystka wizualna, wykładowczyni. Autorka wystaw i projektów artystycznych realizowanych indywidualnie oraz kolektywnie. Posługuje się fotografią, tworzy projekty intermedialne, pracuje z archiwami fotograficznymi. Zagadnienia dotyczące pamięci testuje przez pryzmat kulturowych przemian. Przygotowując pracę doktorską „Archiwum i konflikt. O poszukiwaniu tożsamości w fotograficznych zbiorach”, badała sposoby współczesnego odbioru archiwum zdjęć Zygmunta Kubskiego. Posługuje się metodami zaczerpniętymi z autoetnografii, działając w duchu artistic research. Autorka książki „Miasto, fotografia, archiwum” oraz wystaw indywidualnych: „How Distant, How Close” w galerii TŁO w Katowicach, „Zabijam czas, nim czas zabije mnie” w galerii „Nowe Miejsce” w Warszawie. Autorka wystawy „Barbara Kubska – Zygmunt Kubski. Czas nieutracony”. Uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych, min. „Antypodręcznik. Jak zbudować niewidzialne miejsce?” w CSW Kronika w Bytomiu, „Niezidentyfikowany teren” w Galerii Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach, „Serce Wyspy” w BWA w Olsztynie czy „Milczenie Dźwięków” w Muzeum Współczesnym Wrocław. Pracuje w Pracowni Fotografii ASP w Katowicach. Członkini Fundacji Kultura Obrazu w latach 2016–2024, prowadzącej działalność kulturalną i popularyzatorską związaną z fotografią. Stypendystka Programu KPO dla kultury w 2024 oraz Marszałka Województwa Śląskiego w dziedzinie kultury w 2021.

barbarakubska.com

Zdjęcia ze zbiorów How Distant, How Close (2025) Barbary Kubskiej oraz Zbigniewa Kubskiego z Muzeum Miejskiego w Tychach.

Program towarzyszący:

17.07, g. 19.00 – wernisaż
wstęp wolny

18.07, g. 14.00 – oprowadzanie kuratorsko-autorskie
wstęp wolny

8.09, g. 18.00 – oprowadzanie autorskie
wstęp wolny

Organizatorzy:
Galeria FOTO-GEN Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu
Muzeum Miejskie w Tychach

Kuratorka:
Ewelina Lasota

Współpraca kuratorska:
Paweł Bąkowski

Patroni medialni:
Kwartalnik Fotografia, Pismo Artystyczne Format

Korekta:
Monika Wójtowicz

Tłumaczenia:
Christa Conklin

Dofinansowano z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Intersection Photo Festival

Maj we Wrocławiu należy do fotografii – spotkajmy się na Intersection Photo Festival

Między 28 a 31 maja Concordia Design Wrocław oraz galerie partnerskie opanują Intersection Photo Festival 2026. Bywalcy Concordia Design mogą pamiętać organizowane wcześniej na Wyspie Słodowej wydarzenia poświęcone współczesnej fotografii. Cieszyły się one tak dużym zainteresowaniem, że stojąca za nimi Fundacja Voelkel postanowiła rozwinąć tę formułę i zaprosić do współtworzenia festiwalu nowych partnerów. Tak narodził się Intersection Photo Festival, którego podstawowa idea została zawarta już w samej nazwie: to próba uchwycenia wspólnej płaszczyzny, tytułowego punktu przecięcia między fotografią artystyczną a komercyjną. Hasłem spajającym różne punkty programu jest „Obraz pragnień”.

Kuratorem pierwszej edycji festiwalu został Jacek Kołodziejski – fotograf, filmowiec i artysta wizualny, laureat najważniejszych nagród branżowych, w tym jednego z najbardziej prestiżowych wyróżnień na świecie, PDN Photo Annual.

Udział w festiwalu jest bezpłatny. Obowiązuje rezerwacja miejsc na wybrane wydarzenia.

Galeria FOTO-GEN jako współorganizator Intersection Photo Festival wspólnie z Concordia Design Wrocław zaprasza w dniach 29-31 maja na wystawę Szymona Rogińskiego. Wernisaż odbędzie się 29 maja o godz. 18.00.

„Solastalgia. Internety, Kebaby, Alkohole, Nagrobki” to wystawa, w której rzeczywistość przeplata się ze światem wirtualnym. Szymon Rogiński testuje możliwości mediów pochodnych fotografii i migruje pomiędzy rzeczywistością materialną a wirtualną. Przestrzeń VR tworzy skanując rzeczywistość i odwrotnie, na podstawie wirtualnego świata tworzy materialne obiekty – trójwymiarowe rzeźby przedstawiające niepokojąco zdeformowaną architekturę oraz ekspresyjne nieomal malarskie wydruki stopklatek z VR.

Od czwartku 28 maja do niedzieli 31 maja czekają na Was wykłady, warsztaty, wystawy, spotkania i debaty. Cały program Intersection Photo Festival znajdziecie tu.

W programie:
– Wystawy główne i partnerskie
– Galeria Bezdomna
– Wykłady i debaty
– Konsultacje portfolio
– Warsztaty

Goście i osoby artystyczne:
Jacek Kołodziejski (kurator), Andrzej Dragan, Ania Augustynowicz-Akardaş „Augustynka”, Filip Blank, Ryszard Horowitz, Tomek Sikora, Paweł Fabjański, Szymon Rogiński, Kamil Kotarba, Agnieszka Sejud, Kobas Laksa, Michał Jakubowicz, Bartek Warzecha, Tymon Nogalski, Amy N. Muhoro, Wiktoria Michałkiewicz, Karol Krukowski, Anna Śliwa.

Lokalizacje:
Concordia Design Wrocław, Bulvary, Galeria FOTO-GEN, Galeria OKO, Studio BWA Wrocław, GUA Collective, Filia Uniwersytetu SWPS we Wrocławiu, Centrum Witelona

Pełny program i szczegóły: intersectionfestival.com

Organizator:
Fundacja Voelkel

Współorganizatorzy:
Concordia Design Wrocław
Uniwersytet SWPS filia we Wrocławiu
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Mecenas:
Mercedes Benz – Grupa Wróbel

Partner Wspierający:
BULVARY
Centrum Witelona
Galeria FOTO-GEN

Partner:
BWA Wrocław
GUA Collective
Galeria OKO
Wrocławska Loża Fotograficzna

Partner Technologiczny:
Fotamorgana.pl
Canon

Patron Medialny:
Classicauto

Intersection Photo Festival jest współfinansowany z budżetu Województwa Dolnośląskiego oraz ze środków Gminy Wrocław, www.wroclaw.pl

ROŚLINY, PLANETY, SŁOŃCE I BŁĘKIT NIEBA
kinoMANUAL – projekcje z Jurkiewicza

Aga Jarząb i Maciej Bączyk sięgają do prac Jurkiewicza i — zainspirowani jego sposobem patrzenia — roztaczają wizje planet, słońca i błękitu nieba, splatając je z tym, co codzienne i domowe. Spojrzenia całej trójki krzyżują się w uważnej obserwacji i kierują ku niebu oraz ku temu, co rośnie we wnętrzach — roślinom obecnym w przestrzeni domowej.

W twórczości Zdzisława Jurkiewicza dochodziło do spotkania tego, co odległe i nieosiągalne, z tym, co bliskie, codzienne, zwykłe. Kosmos — przestrzeń nieskończona, abstrakcyjna, wymykająca się skali ludzkiego doświadczenia — pojawiał się u niego nie jako obiekt spektakularnych wizji, lecz jako element codziennego krajobrazu, obserwowany z wnętrza mieszkania. Jurkiewicz spoglądał w niebo z własnej kuchni: fascynowały go gwiazdozbiory, planety, ruch słońca, błękit nieba — oglądane przez własnoręcznie skonstruowany teleskop, przez okno, z konkretnego miejsca i w określonym czasie.

To właśnie okno — granica między wnętrzem a zewnętrzem — staje się na wystawie figurą kluczową. Podobnie jak u Jurkiewicza, obserwacja nieba wymaga tu przestrzeni domowej: jej układu, przedmiotów i codziennych rytmów. Kosmos nie istnieje poza tą przestrzenią, lecz poprzez nią się ujawnia, jest filtrowany przez wnętrze. W praktyce Jurkiewicza ten sposób myślenia materializował się zwłaszcza w fotografiach z lat siedemdziesiątych, łączących artystyczne poszukiwanie z naukowym eksperymentem. Obraz kosmosu i ruch planet splatały się w nich z intymnością prywatnej przestrzeni — mieszkania przy ulicy Łaciarskiej we Wrocławiu.

Wystawa rozwija sposób myślenia, w którym kosmos i życie roślinne funkcjonują w jednej skali doświadczenia — poprzez projekcję, światło, dźwięk oraz praktyki troski i obserwacji. W jej strukturze powracają cztery elementy: rośliny doniczkowe, planety, słońce i błękit nieba. Pierwszy z nich przywołuje domowy wymiar praktyki Jurkiewicza — jego fascynację wzrostem roślin, ich uważną obserwację, a także samodzielnie konstruowane narzędzia do pielęgnacji, wykonywane z dostępnych, często odpadowych materiałów. Planety pojawiają się w formach przypominających cyfrowe rendery, zapisane w szkle i powierzchniach; słońce zostaje przywołane poprzez rekonstrukcję konkretnej sytuacji obserwacyjnej z mieszkania Jurkiewicza; błękit nieba — kolor elementarny dla jego twórczości — staje się barwą porządkującą przestrzeń wystawy.

kinoMANUAL operuje projekcją jako medium, które pozwala zrezygnować z produkcji nowych obiektów na rzecz pracy ze światłem, obrazem i dźwiękiem. To postawa zbieżna z praktyką Jurkiewicza, który świadomie rezygnował z tworzenia kolejnych dzieł-przedmiotów, opierając się nadprodukcji — dziś odczytywanej jako jeden z fundamentów ekologicznego zwrotu w sztuce. Zamiast wielkoformatowych wydruków na wystawie pojawiają się projekcje — obrazy efemeryczne, zmienne, zależne od warunków przestrzeni. Ważnym elementem jest też dźwięk — kompozycja złożona z muzyki obecnej w czasie, gdy Jurkiewicz prowadził swoje obserwacje. Tworzy ona rodzaj audialnej projekcji mieszkania: tła, w którym codzienność i kosmos nakładają się na siebie. Natomiast fragmenty prac Jurkiewicza, widoków z okna, przedmiotów z jego otoczenia czy rośliny pojawiają się jako pojedyncze slajdy, obrazy do podglądania, wokół których konstruuje się sytuacja kameralnego spotkania.

Wystawa staje się przestrzenią przecięcia różnych porządków: zewnętrznego i wewnętrznego, ogromnego i intymnego, naukowego i domowego. Stawia pytania o granice percepcji i o to, w jaki sposób to, co odległe, może stać się bliskie. O to, czy kosmos — zamiast obszaru podbojów i ekspansji — może być traktowany jako część naszego „domu”. I wreszcie: jak daleko sięga pojęcie zamieszkiwania w świecie, w którym granice tego, co nasze, nieustannie się przesuwają.

Artyści:

kinoMANUAL to mała, niezależna manufaktura audiowizualna z Wrocławia, założona przez dwójkę artystów: Agę Jarząb i Maćka Bączyka. Od 2014 roku wspólnie tworzą filmy, fotografie, obiekty i instalacje, kontynuując awangardowe tradycje light artu, sztuki kinetycznej, animacji i kina eksperymentalnego. Prace duetu akcentują fizyczny kontakt z tworzywem oraz naturę narzędzi, którymi operują. kinoMANUAL współpracuje z kolektywami artystycznymi w Europie, tworzy identyfikacje wizualne, realizuje wystawy i performansy w Polsce i za granicą. Ich filmy są nagradzane na festiwalach animacji i kina eksperymentalnego. Od 2017 roku występuje wspólnie z zespołem Pin Park, dla którego tworzy wizualizacje i videoklipy. kinomanual.pl

Aga Jarząb (1977) to reżyserka, animatorka i projektantka graficzna. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych we Wrocławiu z tytułem magistra sztuk pięknych, rozpoczęła tam pracę jako wykładowca i pracownik naukowy. W 2017 roku uzyskała stopień doktora w dziedzinie sztuki i kontynuuje naukę na Wydziale Sztuki Mediów. Swoją przygodę ze sztuką rozpoczęła jako grafik, ale w końcu znalazła swój artystyczny wyraz w animacji. Koncentruje się na filmach animowanych w tradycyjnych technikach, takich jak rysunek, wycinanka czy reżyseria bezpośrednia. Jej filmografia to głównie abstrakcyjne, eksperymentalne filmy krótkometrażowe. Od 2014 roku współpracuje z Maćkiem Bączykiem w duecie kinoMANUAL. Razem tworzą filmy i spektakle, które prezentowane są na wielu festiwalach animacji na całym świecie. Jako grafik i animator Aga Jarząb współpracuje z wieloma instytucjami kultury w Polsce, takimi jak muzea, targi sztuki i festiwale filmowe. Dwa jej filmy z cyklu „Siostry Jarząb” znalazły się w antologii DVD „Akcja – animacja” wydanej przez Narodowy Instytut Sztuki Filmowej NInA.

Maciej Bączyk (1977) jest absolwentem Kulturoznawstwa na Uniwersytecie Wrocławskim. Zajmuje się dźwiękiem i obrazem w praktyce i teorii. W 2010 roku Bączyk powrócił do sztuk wizualnych, głównie filmu eksperymentalnego i instalacji. Jedną z najważniejszych cech jego prac jest ręczny kontakt z filmem, taśmami, narzędziami i samym procesem produkcyjnym. Występował i nagrywał z takimi zespołami jak AGD, Robotobibok, Małe Instrumenty oraz obecnymi zespołami: Kristen, Pin Park. Jest także gościnnym kuratorem Think Tank Lab Triennale, Międzynarodowego Festiwalu Rysunku Współczesnego we Wrocławiu.

Zdzisław Jurkiewicz urodził się w 1931 roku w Wolsztynie. Architekt, malarz, rysownik, fotograf, teoretyk i poeta. Mieszkał i pracował we Wrocławiu przy ul. Łaciarskiej 59. W latach 1950–1956 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, gdzie w 1956 roku uzyskał dyplom. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę dydaktyczną na Wydziale Architektury, Malarstwa i Rzeźby swojej macierzystej uczelni, uzyskując w 1996 roku tytuł profesora sztuk pięknych. Od 1979 roku wykładał także na Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków (ZPAP) i Grupy Wrocławskiej. W 1970 roku otrzymał Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, a w 1976 roku stypendium Fundacji Kościuszkowskiej. Od tego roku pełnił również funkcję eksperta Ministerstwa Kultury i Sztuki w dziedzinie oceny sztuki współczesnej. Publikował artykuły o sztuce współczesnej, a od 1978 roku zajmował się również poezją. Jego prace były prezentowane na ważnych wystawach międzynarodowych, m.in. na Biennale w São Paulo (1974) i w paryskim Centrum Pompidou (1983), gdzie reprezentował Polskę.

Zainteresowanie sztuką zaszczepił w Jurkiewiczu ojciec, Ludwik. Jedną z wielu pasji artysty była astronomia. Swój pierwszy teleskop skonstruował w wieku trzynastu lat, a jego dyplom na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej stanowił projekt obserwatorium. Jurkiewicz pogłębiał swoją wiedzę dotyczącą zagadnień koloru. Jego obrazy bliskie formalnie malarstwu materii, ewoluowały najpierw w stronę malarstwa gestu, by następnie zgłębiać kluczową dla Jurkiewicza w owym czasie koncepcję „kształtu ciągłości”. W drugiej połowie lat 60. Jurkiewicz powrócił do astronomii – konstruował teleskopy, obserwował i fotografował gwiazdy. Swoje mieszkanie zamienił w niezwykły gabinet osobliwości, pracownię i obserwatorium w jednym. Kawalerka artysty stała się miejscem zdarzeń, których jedynym śladem jest dziś dokumentacja fotograficzna: m.in. Rysunek w Łazience (1972), Rysowanie światłem (1978), Słońce 1.VII.1972 (1972). Pod koniec lat 70. istotną rolę w działaniach naukowo-artystycznych Jurkiewicza zaczęły odgrywać zwierzęta (myszy japońskie i chomiki, dla których budował autorskie obiekty), a nieco później rośliny, również hodowane i obserwowane przez autora w mieszkaniu na Łaciarskiej. Jurkiewicz jest uważany za autora prawdopodobnie pierwszego w Polsce dzieła sztuki o tematyce środowiskowej.

Zmarł w 2012 roku w Będkowie.

Organizatorzy:
Galeria FOTO-GEN
Villa Heike

Kurator:
Paweł Bąkowski

Patroni medialni:
Pismo Artystyczne Format, Contemporary Lynx, Kwartalnik Fotografia

Identyfikacja wizualna:
Zosia Jaros

Tłumaczenia:
Christa Conklin, Fabryka Tłumaczeń

Projekt został dofinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego oraz z dotacji Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej

Dokumentacja fotograficzna wystawy ROŚLINY, PLANETY, SŁOŃCE I BŁĘKIT NIEBA kinoMANUAL – projekcje z Jurkiewicza w Berlinie

Dokumentacja fotograficzna wystawy ROŚLINY, PLANETY, SŁOŃCE I BŁĘKIT NIEBA kinoMANUAL – projekcje z Jurkiewicza, która odbyła się w dniach 27 lutego – 8 marca 2026 w Villa Heike w Berlinie.

foto & video: Jerzy Wypych

SEANS kinoMANUAL w Pradze

2025 rok zakończymy razem z Agnieszką Jarząb i Maćkiem Bączykiem z kinoMANUAL wspólnym Seansem w Pradze. A seanse bywają różne — terapeutyczne, spirytystyczne albo filmowe (une séance de cinéma). Te ostanie potrafią być równolegle wszystkim naraz: ruchomym obrazem, medytacją i wywoływaniem duchów. 10 grudnia o godz. 20.00 zapraszamy więc do Alfred ve dvoře na wyjątkowy eksperymentalny wieczór.

Na ogół uczestnicy zbierają się w ciemnych wnętrzach i w napięciu oczekują wiadomości, które przekaże im medium. Nie ma znaczenia, czy to, czego doświadczą, okaże się złudzeniem, czy twardym faktem. Liczy się seans, szum aparatury, zapach nagrzanych żarówek, wspólne podążanie za światłem.

kinoMANUAL zajmuje się projekcjami, które powstają przez wprawianie w ruch pojedynczych stop-klatek. Używają do tego celu rzutników slajdów o najprostszej konstrukcji, będących współczesną odmianą Latarni Magicznej. Ich medium jest światło w ruchu, czyli kino w swojej pierwotnej postaci.

DO WOLNOŚCI, MY TAŃCZYMY/ MINDBOOM 2025

Czy możemy naprawdę powiedzieć, że osiągnęliśmy pełną wolność? Nawet po zakończeniu opresji fizycznej wciąż żyjemy w niewidzialnych granicach kształtowanych przez konwencje kulturowe, wspomnienia historyczne i struktury postrzegania. Te granice regulują nasze zmysły, przerywają naszą mowę i ograniczają zakres tego, co możemy sobie wyobrazić – często sprawując kontrolę nad głębszymi warstwami naszego codziennego życia tak subtelnie i podstępnie jak kiedyś czyniła to represja polityczna.

Wystawa MINDBOOM 2025: Do Wolności, my tańczymy powstała jako upamiętnienie dwóch symbolicznych momentów: 80. rocznicy wyzwolenia Korei Południowej oraz 105. rocznicy Dnia Zwycięstwa w Polsce. Choć różne geograficznie i historycznie, oba te wydarzenia wpisują się w globalną opowieść o pragnieniu wolności i cenie, jaką trzeba za nią zapłacić. Wystawa wychodzi jednak poza same daty – bada, czym wolność staje się dziś, w świecie zdominowanym przez niewidzialne formy kontroli: konwencje społeczne, struktury percepcji, kulturowe traumy. W tym kontekście spotykają się artyści z Azji i Europy, podejmując wspólny taniec poza granicami języka i geopolityki.

Każdy artysta mierzy się z tymi granicami na swój własny sposób. Ich prace podważają granice znanych systemów i wykraczają poza istniejące ramy, by eksplorować nowe sposoby myślenia.

Dzięki ich gestom jesteśmy zapraszani do poruszania się w nieznanym rytmie, mówienia niewypowiedzianym językiem, odczuwania tego, co nieuchwytne, i tańca ku wszystkiemu, co niewypowiedziane, nieodczuwalne i niewyobrażalne.

Do udziału w wystawie zorganizowanej przez Galerię FOTO-GEN we Wrocławiu, Wałbrzyską Galerię Sztuki BWA oraz południowokoreańską Fundację Global Peace Arts & Culture (PACF) zaproszono następujących artystów:

Ala Savashevich, Dahoon Nam, ENDO Mai x MOMOSE Aya, Igor Wójcik, Jeong Han Kim, Józef Robakowski, Kahee Jeong, LAN Chung-Hsuan, Mozelle, Na Hyun, Shin Il Kim, siren eun young jung, Tooraj Khamenehzadeh, Chronica Disobedientiae (Alexander Chekmenev, @everydayimpunity, Hsu Tsun-Hsu, Vinai Dithajohn).

Organizatorzy:
Global Peace Arts & Culture Foundation (PACF)
Galeria FOTO-GEN OKiS
Wałbrzyska Galeria Sztuki BWA

Dyrektor artystyczny:
Shin Il Kim

Dyrektor wystawy:
Jeauk Kang

Kuratorzy:
Haeda Kim
Paweł Bąkowski

Asystent kuratora:
Jihoo Kim

Koordynatorzy:
Soyeon Min
Olga Krzywiecka
Ilona Sapka

Tłumaczenia:
Christa Conklin

Projekt graficzny:
Yesin Kim (ID:FORGER)

Promocja i PR:
Bogyeong Choi
Hyeonjeong Kim
Sosun Na

Wsparcie:
Miasto Seul, Samorząd Województwa Dolnośląskiego, Miasto Wałbrzych, Pismo Artystyczne Format

Współpraca:
Mind Design, Mind Ground, Asia Meditation Association