kinoMANUAL to mała, niezależna manufaktura audiowizualna z Wrocławia, założona przez dwójkę artystów: Agę Jarząb i Maćka Bączyka. Od 2014 roku wspólnie tworzą filmy, fotografie, obiekty i instalacje, kontynuując awangardowe tradycje light artu, sztuki kinetycznej, animacji i kina eksperymentalnego. Prace duetu akcentują fizyczny kontakt z tworzywem oraz naturę narzędzi, którymi operują. kinoMANUAL współpracuje z kolektywami artystycznymi w Europie, tworzy identyfikacje wizualne, realizuje wystawy i performansy w Polsce i za granicą. Ich filmy są nagradzane na festiwalach animacji i kina eksperymentalnego. Od 2017 roku występuje wspólnie z zespołem Pin Park, dla którego tworzy wizualizacje i videoklipy. kinomanual.pl

Aga Jarząb (1977) to reżyserka, animatorka i projektantka graficzna. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych we Wrocławiu z tytułem magistra sztuk pięknych, rozpoczęła tam pracę jako wykładowca i pracownik naukowy. W 2017 roku uzyskała stopień doktora w dziedzinie sztuki i kontynuuje naukę na Wydziale Sztuki Mediów. Swoją przygodę ze sztuką rozpoczęła jako grafik, ale w końcu znalazła swój artystyczny wyraz w animacji. Koncentruje się na filmach animowanych w tradycyjnych technikach, takich jak rysunek, wycinanka czy reżyseria bezpośrednia. Jej filmografia to głównie abstrakcyjne, eksperymentalne filmy krótkometrażowe. Od 2014 roku współpracuje z Maćkiem Bączykiem w duecie kinoMANUAL. Razem tworzą filmy i spektakle, które prezentowane są na wielu festiwalach animacji na całym świecie. Jako grafik i animator Aga Jarząb współpracuje z wieloma instytucjami kultury w Polsce, takimi jak muzea, targi sztuki i festiwale filmowe. Dwa jej filmy z cyklu „Siostry Jarząb” znalazły się w antologii DVD „Akcja – animacja” wydanej przez Narodowy Instytut Sztuki Filmowej NInA.

Maciej Bączyk (1977) jest absolwentem Kulturoznawstwa na Uniwersytecie Wrocławskim. Zajmuje się dźwiękiem i obrazem w praktyce i teorii. W 2010 roku Bączyk powrócił do sztuk wizualnych, głównie filmu eksperymentalnego i instalacji. Jedną z najważniejszych cech jego prac jest ręczny kontakt z filmem, taśmami, narzędziami i samym procesem produkcyjnym. Występował i nagrywał z takimi zespołami jak AGD, Robotobibok, Małe Instrumenty oraz obecnymi zespołami: Kristen, Pin Park. Jest także gościnnym kuratorem Think Tank Lab Triennale, Międzynarodowego Festiwalu Rysunku Współczesnego we Wrocławiu.

Zdzisław Jurkiewicz urodził się w 1931 roku w Wolsztynie. Architekt, malarz, rysownik, fotograf, teoretyk i poeta. Mieszkał i pracował we Wrocławiu przy ul. Łaciarskiej 59. W latach 1950–1956 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, gdzie w 1956 roku uzyskał dyplom. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę dydaktyczną na Wydziale Architektury, Malarstwa i Rzeźby swojej macierzystej uczelni, uzyskując w 1996 roku tytuł profesora sztuk pięknych. Od 1979 roku wykładał także na Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków (ZPAP) i Grupy Wrocławskiej. W 1970 roku otrzymał Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, a w 1976 roku stypendium Fundacji Kościuszkowskiej. Od tego roku pełnił również funkcję eksperta Ministerstwa Kultury i Sztuki w dziedzinie oceny sztuki współczesnej. Publikował artykuły o sztuce współczesnej, a od 1978 roku zajmował się również poezją. Jego prace były prezentowane na ważnych wystawach międzynarodowych, m.in. na Biennale w São Paulo (1974) i w paryskim Centrum Pompidou (1983), gdzie reprezentował Polskę.

Zainteresowanie sztuką zaszczepił w Jurkiewiczu ojciec, Ludwik. Jedną z wielu pasji artysty była astronomia. Swój pierwszy teleskop skonstruował w wieku trzynastu lat, a jego dyplom na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej stanowił projekt obserwatorium. Jurkiewicz pogłębiał swoją wiedzę dotyczącą zagadnień koloru. Jego obrazy bliskie formalnie malarstwu materii, ewoluowały najpierw w stronę malarstwa gestu, by następnie zgłębiać kluczową dla Jurkiewicza w owym czasie koncepcję „kształtu ciągłości”. W drugiej połowie lat 60. Jurkiewicz powrócił do astronomii – konstruował teleskopy, obserwował i fotografował gwiazdy. Swoje mieszkanie zamienił w niezwykły gabinet osobliwości, pracownię i obserwatorium w jednym. Kawalerka artysty stała się miejscem zdarzeń, których jedynym śladem jest dziś dokumentacja fotograficzna: m.in. Rysunek w Łazience (1972), Rysowanie światłem (1978), Słońce 1.VII.1972 (1972). Pod koniec lat 70. istotną rolę w działaniach naukowo-artystycznych Jurkiewicza zaczęły odgrywać zwierzęta (myszy japońskie i chomiki, dla których budował autorskie obiekty), a nieco później rośliny, również hodowane i obserwowane przez autora w mieszkaniu na Łaciarskiej. Jurkiewicz jest uważany za autora prawdopodobnie pierwszego w Polsce dzieła sztuki o tematyce środowiskowej.

Zmarł w 2012 roku w Będkowie.