Suwon International Art Project ONSAEMIRO

Z przyjemnością informujemy, że Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu bierze udział w kolejnym międzynarodowym festiwalu sztuki – Suwon International Art Project ONSAEMIRO i w jego ramach jednym z najważniejszych azjatyckich międzynarodowych festiwali fotografii Suwon International Photo Festival, który rozpoczyna się już 28 września w Suwon w Korei Południowej.

 

 

W drugiej edycji festiwalu Suwon International Art Project ONSAEMIRO zostaną zaprezentowane realizacje w medium fotografii, grafiki, video i performance nie tylko w trzech galeriach sztuki, ale także w przestrzeni publicznej całego miasta. Blisko stu Artystów, prezentacje przygotowane przez zaproszone do udziału galerie sztuki i kolektywy twórcze. Poszczególnym ekspozycjom festiwalu będą towarzyszyły także specjalne oprowadzania kuratorskie, wykłady i panele dyskusyjne.

Tematem przewodnim 2022 Suwon International Arts Festival jest „Mobilność”. W ciągu ostatnich dwóch lat ludzie zostali poważnie ograniczeni z mobilności i możliwości swobodnej podróży z powodu chorób, wojny i tłumienia demokracji. Sztuka ma zdolność budzenia społeczeństwa i tworzenia nowego świata poprzez przełamywanie geograficznych, konceptualnych, normatywnych, politycznych granic i barier oraz swobodne przemieszczanie się tam i z powrotem. Dla artysty sztuka jest sama w sobie niezależną narodowością, rodziną i domem. Suwon International Art Project ONSAEMIRO pokazuje podróż i energię artystów oraz ich próbę przywrócenia w naszej trudnej wojenno-pandemicznej rzeczywistości poczucia wspólnoty, harmonii i stabilizacji.

W tytułowej wystawie festiwalu „Mobility” bierze udział trzech dolnośląskich artystów wizualnych: Igor Wójcik, Miłosz Flis, Manfred Bator. Dodatkowo, kuratorowana przez tego ostatniego w Manseok Exhibition Hall, ekspozycja „Mobility. Transsgresions” stanowi jedną z głównych wystaw fotograficznej sekcji imprezy. W wystawie bierze udział dwóch uznanych dolnośląskich artystów, Andrzej Dudek-Dürer i Jacek Jaśko.

Suwon jest stolicą i największym miastem prowincji Gyeonggi, położonym około 30 kilometrów na południe od Seulu. Obok koreańskiej stolicy uchodzi za kreatywne i kulturalne centrum państwa, czego niepodważalnym przykładem jest m.in coroczny festiwal Suwon Photo International Festival, który jest jedynym tego rodzaju niezależnym wydarzeniem w Korei Południowej. Galeria FOTO-GEN brała udział w szóstej edycji tego, jednego z największych fotograficznych, azjatyckich festiwali, prezentując premierowo ogólnopolską ekspozycję fotografii artystycznej pt. „Unobvious”. Dyrektorem artystycznym Suwon Photo International Festival jest Jeauk Kang, którego doskonale przyjętą przez dolnośląską publiczność, kuratorską prezentację współczesnej fotografii azjatyckiej pt. „Beloved Land“, mogliśmy podziwiać w Galerii FOTO-GEN w ubiegłym roku. W 2021 współpraca z Suwon, uchodzącym obok koreańskiej stolicy za kreatywne i kulturalne centrum państwa, była szczególnie intensywna. Poza wystawą we Wrocławiu, Galerię FOTO-GEN zaproszono także do udziału w pierwszej, historycznej edycji międzynarodowego festiwalu sztuki, Suwon International Arts Festival.

 

 

 

Mobility

Artyści:  Kwon Hyuk (Korea), Kim Kyul Soo (Korea), Kim Sung Bae (Korea), Kim Jeong Dae (Korea), KIm Jun Ho (Korea), Kim Hee Gon (Korea), Nam Gi Sung (Korea), Moon Soong Young (Korea), Park Byoung Uk (Korea), Park Jung Min(Korea), Park Ji Hyun (Korea), Pang Hyo Sung (Korea), Bae Dal Lae (Korea), Shim Hong Jae (Korea), Yuon Ki Baik (Korea), Onzoo (Korea), Oh Joum kyun (Korea), Wang Hee Jeong (Korea), Lee Kun Yong (Korea), Lee Myung Hwan (Korea), Lee Youn Sook (Korea), Easy Song (Korea), Lee Hyung Joo (Korea), Chung Yong Chang (Korea), Gina Sohn (Korea), Todd Holoubek (USA), Cha Ki Youl (Korea), Chio Se Kyung (Korea), Han Seung Ku (Korea),  Hong Chae Won (Korea), Bikash Shrestha (Nepal), Bolortuvshin Jargalsaikhan (Mongolia),  Cut And Rescue Team/ Angga Cipta, Syaiful Ardianto (Indonesia), Dana LaMonda (United Kingdom), Eya Ganbat (Mongolia),  H.W. Fiona Cheng (Taiwan), Igor Wójcik (Poland), Ingrid Rollema (Netherlands), Kateryna Radchenco (Ukraine), Jaime Permuth (Guatemala+USA),  KLPA/Carole Mills Noronha (Australia), Jakub Užovič (Slovakia), Jannice Chung (USA), Jessy Theo Rahman (Surinam), Manfred Bator (Poland), Miłosz Flis (Poland), Oona Hyland (Ireland), Pietertje van Splunter (Netherlands),  Prithvi Shrestha (Nepal), Ryan Libre (USA), Supachai Satsara (Thailand),  Shen Chao Liang (Taiwan), Thom Vink (Finland),  Togmidshiirev Enkhbold (Mongolia), Waley Art / Zheng Wen Hao,  Lan Chung Hsuan (Taiwan), Zihan Karim (Bangladesh)

Kurator: Jeauk Kang

 

 

 

 

Mobility. Transsgresions.
Andrzej Dudek-Dürer, Jacek Jaśko

Kurator: Manfred Bator

 

 

 

Stanisław Kulawiak „Portfolio. Fotografie 1974-2021” w Kielcach

BIURO WYSTAW ARTYSTYCZNYCH W KIELCACH dyrektor Stanisława Zacharko-Łagowska wraz z artystą Stanisławem Kulawiakiem zapraszają na otwarcie wystawy fotografii „PORTFOLIO. FOTOGRAFIE 1974–2021”, zorganizowanej w ramach obchodów 75-lecia Związku Polskich Artystów Fotografików.
Kurator wystawy: Adam Sobota
Wystawa składa się z trzech tematów: „Pejzaż prawie symetryczne”, „Uśmiech na niedzielę”, „Kody asymetryczne”. „Monograficzna wystawa przedstawiająca dorobek twórczy Stanisława Kulawiaka, zorganizowana w ramach 75-lecia Związku Polskich Artystów Fotografików. W swojej twórczości fotograficznej artysta wypracował strategię, w której połączył pasję dokumentowania życia społecznego w Polsce z utrwalaniem etosu relacji rodzinnych, jak też z badaniem medialnej specyfiki fotografii. Eksperymenty z formą przekazu przeprowadzał w okresie studiów na Akademii Górniczo Hutniczej w Krakowie, gdy założył grupę twórczą SEM (1976-1981), z którą realizował fotograficzne instalacje w przestrzeni publicznej poświęcone problemom PRL-owskiej codzienności oraz ekologii. Po 1981 r. powrócił w rodzinne strony do Ostrzeszowa i kontynuował – trwające już obecnie pół wieku – dokumentowanie charakterystycznych zjawisk życia społecznego w kraju. Szczególną uwagę poświęcał przy tym funkcjonowaniu własnej rodziny i środowiska, w którym wzrastał. Po okresie studenckim zdecydował się pozostać przy klasycznych zasadach tworzenia i prezentacji swoich prac. Ich dokumentalny walor idzie w parze z głęboko przemyślaną stroną formalną, przez co ich sens nie zamyka się w kategorii fotoreportażu. Autor dostrzega wieloznaczność i uniwersalność różnych zjawisk, a nawet powołuje się na pojęcie symetrii jako ogólnej reguły postrzegania i poznawania świata. Wpisuje się tym samym w najpowszechniej ceniony nurt fotografii, gdzie osobista interpretacja i obiektywne uwarunkowania wzajemnie wspierają swoje racje”.kurator wystawy: Adam Sobota
Wystawie towarzyszy katalog, wydany przez Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucję Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego, 2022, z udziałem BWA w Kielcach.
Organizatorzy:
Galeria Foto-Gen Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
BWA w Kielcach

 

Wystawa Józefa Robakowskiego „LABORATORIUM, ZAPISY BIOLOGICZNO-MECHANICZNE”

Józef Robakowski
LABORATORIUM, ZAPISY BIOLOGICZNO-MECHANICZNE
05.08-02.10.2022

Najnowsza wystawa w Galerii FOTO-GEN prezentować będzie dzieła Józefa Robakowskiego – jednego z najważniejszych artystów polskiej sztuki współczesnej, historyka sztuki, autora filmów, cykli fotograficznych, zapisów video, rysunków, instalacji, obiektów, projektów konceptualnych, inicjatora wielu ważnych zdarzeń i multimedialnych akcji artystycznych, kuratora.

Język artystyczny Józefa Robakowskiego i przez lata wypracowana metoda twórcza stanowią mieszankę elementów konceptualnych, analitycznych, połączonych z nieskrępowaną, często pełną humoru konwencją. W jego realizacjach wyraźna jest naturalność podejmowanych gestów i pozorny brak wysiłku. Kolejne dekady w twórczości Robakowskiego upływały pod znakiem postawy autonomicznej oraz stawiania oporu dominującym tendencjom życia artystycznego, jednocześnie je współtworząc.

Kluczowym elementem dla działań Robakowskiego jest intermedialność, stanowiąca tradycję sztuki awangardowej – angażowanie do współpracy filmowców, fotografów, plastyków, muzyków czy poetów. Wieloletnia działalność Józefa Robakowskiego, aż do chwili obecnej, to ciągłe ucieczki od wytyczonych kanonów, dyskusja z medium, rejestracją i zapisem: „Jest więcej niż pewne, że Józef Robakowski nie przejdzie nad tym do porządku dziennego i zaskoczy nas kolejną grą »realnego z obrazem«, nawet jeśli ten obraz stanie się już zupełnie czymś innym niż dotychczas”[1].

Zebrane na wystawie oraz w towarzyszącym jej katalogu „Laboratorium, zapisy biologiczno-mechaniczne” prace to synteza najważniejszych obszarów sztuki Robakowskiego: relacja tego co biologiczne z tym, co mechaniczne, przepływ energii i dekonstrukcja tradycyjnych środków utrwalenia obrazu lub wideo.

 

Józef Robakowski – urodził się 20 lutego 1939 roku w Poznaniu. Studiował na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu historię sztuki i muzealnictwo oraz na Wydziale Operatorskim PWSFTviT w Łodzi, gdzie w latach 1970-1981 był wykładowcą i kierownikiem Zakładu Fotografii i Reklamy Wizualnej. W 1995 roku powrócił do pracy na tej uczelni, obecnie prowadzi pracownie działań multimedialnych. Od końca lat 50. XX wieku uczestniczył w licznych wystawach, festiwalach filmowych oraz w tych poświęconych nowym mediom. Jego prace były pokazywane w najbardziej prestiżowych galeriach i muzeach na świecie, a realizacje znajdują się w najważniejszych światowych kolekcjach instytucjonalnych oraz w zbiorach prywatnych. Kurator i właściciel Galerii Wymiany.

Współzałożyciel grup artystycznych, podejmujących eksperymentalne działania, m.in.: OKO (1960), STKF PĘTLA (1960-1966), ZERO-61 (1961-1969), KRĄG (1965-1967) oraz powołanego w 1970 roku w Łodzi zespołu pn. Warsztat Formy Filmowej i Telewizyjnej Grupy Twórczej Stacja Ł (1991-1992).

 

 

Organizator:
Galeria FOTO-GEN Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucji Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego | pl. bpa Nankiera 8, Wrocław | www.fotogen.okis.pl

 

 

 

Patroni medialni:
Radio Wrocław, Radio Wrocław Kultura, Radio Ram, TVP3 Wrocław, Miesięcznik Odra, Pismo Artystyczne Format, Wroclife.pl, PIK Wrocław, DOKiS.pl, kwartalnik FOTOGRAFIA

 

Projekt jest współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

 

 

 

[1] M. Grygiel, Robakowski: siła fotografii, https://fototapeta.art.pl/2013/rsf.php [dostęp: 5.07.2022].

Trzech Tenorów Fotografii. Neugebauer, Plewiński, Rolke

Urodzeni przed drugą wojną światową w odstępie 8-9 miesięcy. Dwóch w Warszawie, jeden w Łodzi. Trzej Tenorzy Fotografii. Wojciech, Tadeusz i najmłodszy – Jerzy. Dziś mają razem 278 lat. Ponad ćwierć tysiąclecia. Wojciech Plewiński mieszka w Krakowie, Tadeusz Rolke w Warszawie, a Jerzy Neugebauer w Łodzi.

Dziesiątki tysięcy zdjęć – głównie na kliszach o różnych wymiarach – od małego obrazka po rozmiary studyjne. Dziesiątki rozmaitych aparatów, tysiące lokalizacji, niezliczone modelki – rzadziej modele, artyści, ludzie zwykli i niezwykli, zdarzenia. Politycy (czasami), poeci, wspaniałe aktorki i aktorzy, reżyserzy – ci z Oscarami i ci bez. Kobiety kochane i podziwiane. Ubrane. I nagie. Pejzaże Polski i innych krajów. Ruiny miast. Ludzki trud. Radość i smutek. Życie w całej krasie.

Można by tak w nieskończoność wyliczać tematy zdjęć naszych bohaterów. Wszyscy trzej fotografowali mniej więcej w tym samym czasie. Ale najszybciej zaczął Tadeusz. Już podczas drugiej wojny światowej. To jego wchłonęło życie wojennej Warszawy i powojennych jej ruin…

W latach 50. już wszyscy trzej zarabiali na życie swoim okiem. To ciekawe, że do fotografowania wystarczało wtedy tylko jedno oko. Ale jakie! Każdy z nich patrzył przez obiektyw w odmienny sposób. Rolke często wychodził na ulice. Neugebauer pracował częściej w improwizowanych studiach, a Plewiński spędzał coraz więcej czasu w teatrach Krakowa.

Potem czasopisma, teatry, filmy, moda i ulica. I tak im zostało do teraz…

Jerzy Neugebauer już nie fotografuje. Jego najważniejszym cyklem są zdjęcia z 1975 roku. Jako jedyny fotografował ostatni koncert Artura Rubinsteina w Polsce. Dwa zdjęcia z tego cyklu pokazujemy na wystawie.

Tadeusz Rolke ciągle tworzy. Przemierza kraj, otwierając wystawy i robiąc zdjęcia modelkom – stały się one jego życiową pasją. Choć, jak sam mówi, to zdjęcia z cyklu, który zajął i zajmuje artyście ostatnie 20 lat życia – Tu byliśmy są esencją jego twórczości.

Wojciech Plewiński – najbardziej zorganizowany z tej trójki. Dziesiątki wspaniałych cykli, dokumentów minionego czasu. Wielkie i uporządkowane archiwum. A w nim chyba najważniejszy jest cykl z pierwszego wyjazdu Wojciecha za granicę poświęcony Włochom z roku 1957.

Trzech Tenorów Fotografii. Trzy różne osobowości, trzy różne sposoby patrzenia na świat, trzy różne style, wrażliwości i wszystko, co w słowie „tenor” znajdziemy. Wystawa, która po raz pierwszy i jako jedyna pozwoli tym Trzem Tenorom spotkać się na jednej, najważniejszej scenie, jaką jest życie.

Waldemar Plusa, kurator wystawy

 

 

Jerzy Neugebauer (ur. 1930, Łódź) – portrecista i fotograf teatralny, członek Związku Polskich Artystów Fotografików, Łódzkiego Towarzystwa Fotograficznego oraz The Royal Photographic Society of Great Britain. Związany z łódzkimi teatrami: Teatrem Wielkim, Teatrem Nowym im. Kazimierza Dejmka, Teatrem im. Stefana Jaracza i Teatrem Powszechnym. Dwukrotnie uhonorowany odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, nagradzany w Polsce i za granicą, m.in. tytułem Artiste FIAP, pierwszą nagrodą Międzynarodowego Triennale Fotografii Teatralnej w Jugosławii, Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Wojciech Plewiński (ur. 1928, Warszawa) – związany z Krakowem, fotograf teatralny i uliczny, autor ponad 500 okładek tygodnika „Przekrój”. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików oraz Międzynarodowej Federacji Sztuki Fotograficznej. Dokumentował spektakle, m.in. w Narodowym Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie i Teatrze Polskim we Wrocławiu. Fotograf środowiska artystycznego w Krakowie. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi. Nagradzany głównie za fotografie teatralne.

Tadeusz Rolke (ur. 1929, Warszawa) – prekursor polskiego powojennego fotoreportażu, fotograf modowy, dokumentalista środowisk kulturotwórczych i społeczności romskiej. Współpracował z polskimi i zagranicznymi tytułami, takimi jak: „Świat Młodych”, „Przekrój”, magazyn „Gazety Wyborczej”, „Die Zeit” czy „Art”. Odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Fotografuje od ponad 70 lat, tworzy w Polsce i za granicą (RFN, Włochy). Jego archiwum w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie liczy ponad 62 000 negatywów oraz 4 000 slajdów. Współtwórca wydawnictwa edition.fotoTAPETA.

 


9 lipca 2022, godz. 14.00-16.00
Trzech Tenorów Fotografii – spotkanie autorskie

Spotkanie z autorami wystawy „Trzech Tenorów Fotografii” – Jerzym Neugebauerem, Wojciechem Plewińskim i Tadeuszem Rolke.

Jest to pierwsze takie spotkanie wszystkich trzech artystów, z których każdy wywarł znaczący wpływ na polską powojenną fotografię. Artyści opowiedzą o początkach swojej przygody z fotografią, podzielą się anegdotami i historiami kryjącymi się za ich obrazami.

Moderatorem spotkania będzie Waldemar Płusa, kurator wystawy.

Z uwagi na ograniczoną liczbę miejsc (40), prosimy o wcześniejsze zapisy wysyłając na adres galeria.foto-gen@okis.pl swoje imię i nazwisko oraz numer telefonu. Listę zamykamy w piątek 8 lipca o godz. 17.00.

Wstęp na spotkanie jest niebiletowany

 

Organizator:

Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Galeria FOTO-GEN Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucji Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

 

 

Projekt jest współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

 

 

 

 

Sponsorzy: ArtBankInc, Art Hotel, Awake Property, Falter, ZAiKS

Patroni medialni: doc! photo magazine, kwartalnik FOTOGRAFIA, miesięcznik Odra, DOKiS.pl, Pismo Artystyczne Format, Radio Wrocław, Radio Wrocław Kultura, Radio Ram, TVP3 Wrocław, PIK Wrocław

 

 

 

Trzech Tenorów Fotografii. Neugebauer, Plewiński, Rolke | wernisaż

 

 

„Kronika czasu pokoju” Spotkanie autorskie z Tomaszem Grzybem

Spotkanie autorskie i prezentacja zdjęć. Subiektywny zestaw fotograficznych wspomnień z poszukiwań utraconej codzienności, miejsc i zdarzeń. Retrospekcja Ukrainy czasu „nie wojny” Tomasza Grzyba – fotografa mieszkającego w Kijowie.

Tomasz Grzyb – socjolog, fotograf dokumentalista, obserwator stref konfliktów i migracji. Laureat konkursów fotograficznych organizowanych m.in. przez Amnesty International, National Geographic Polska oraz konkursów fotografii prasowej Grand Press Photo, Śląska Fotografia Prasowa.

www.tomgrzyb.com

 

 

 


Kronika czasu pokoju | spotkanie autorskie z Tomaszem Grzybem

 

 

 

Organizator:

Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Galeria FOTO-GEN Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucji Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

 

 

Projekt jest współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

 

 

 

InterchanGE 2022 w Batumi

W dniach 3-5 czerwca Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu uczestniczył w kolejnej edycji Międzynarodowego Festiwalu Fotografii InterchanGE w Batumi (Gruzja). W tym roku tematem przewodnim Festiwalu była wojna w Ukrainie, stąd szeroka reprezentacja artystów ukraińskich. Polskim akcentem była wystawa „Daleko idące konsekwencje”, do której zaproszeni zostali Alicja Kielan, Ala Savashevich oraz Józef Robakowski. W trzech wybranych projektach artystycznych ukazano „daleko idące konsekwencje” systemu totalitarnego, następstwa rosyjskiej agresji, propagandy i wojennej doktryny.

Prace Alicji Kielan są najnowsze w prezentowanym zestawie i stanowią doskonały przykład fotografii dokumentalnej, która znacznie wykracza poza formę zwyczajnej dokumentacji z placu budowy. W przeciwieństwie do niej jest poruszającym zapisem przekształcania przestrzeni handlowej w tymczasowe mieszkania dla ukraińskich migrantów i migrantek wojennych. Dodatkowym kontekstem dla zdjęć Kielan jest historia samego budynku, który kilkakrotnie zmieniał swoje przeznaczenie. Został otwarty na początku XX wieku jako dom towarowy, a następnie po Nocy Kryształowej w Breslau zaczął pełnić funkcję biurowca. Po II wojnie światowej i przyłączeniu miasta do Polski przekształcono go w bank. Kolejna wojna, tym razem w Ukrainie, przyniosła dalsze przemiany. Właśnie stał się miejscem do mieszkania — domem po raz pierwszy w swojej 100-letniej historii.

Praca Ali Savashevich „Poza. Pozycja. Sposób” nawiązuje z kolei do sowieckiej okupacji. W przewrotny sposób opowiada o dyscyplinie, bólu i cierpieniu. Medium i rodzaj wypaczonego przedmiotu stanowią tutaj stworzone przez artystkę buty na obcasie z radziecką czerwoną gwiazdą. Nie są one już obuwiem podkreślającym kobiecość, a gwiazda nie jest symbolem rewolucji, ale stają się narzędziem tortur. Pokolenie, do którego należy Savashevich, nie miało bezpośredniego kontaktu z komunistycznym systemem i władzą. Jednak nawet dzisiaj, 30 lat po rozpadzie ZSRR, obywatele Europy Wschodniej są często oceniani przez pryzmat totalitarnej przeszłości ich kraju, muszą zmagać się ze stereotypami związanymi z ich ojczyzną. Artystka mierzy się więc z ciężarem sowieckiego dziedzictwa i jego historią, które mają dla niej również osobisty wymiar.

Dopełniające zestaw prace wideo Józefa Robakowskiego to zapis z ekranu domowego telewizora — voyurystyczny gest i spektakl sam w sobie. Podjęte przed laty działanie zamkniętego w mieszkaniu artysty w kontekście obecnych wydarzeń odnosi się również do współczesnej formy rosyjskiego totalitaryzmu, który zmusza wiele swoich ofiar do ukrywania się i pozostawania w zamknięciu. Nagranie wideo z pogrzebu pierwszego sekretarza i z sowieckiej parady wojskowej obnaża megalomanię i wynaturzoną formę propagandy. Telewizor bywa oknem na świat, ale zainfekowany propagandą jest narzędziem opresji i manipulacji – tak samo dzisiaj, jak przed laty.

 

 

 

 

„Daleko idące konsekwencje”

W trzech wybranych projektach artystycznych ukazane są „daleko idące konsekwencje” systemu totalitarnego, następstwa rosyjskiej agresji, propagandy i wojennej doktryny.
Prace Alicji Kielan są najnowsza w prezentowanym zestawie i stanowią doskonały przykład fotografii dokumentalnej, która znacznie wykracza poza formę zwyczajnej dokumentacji z placu budowy. W przeciwieństwie do niej jest poruszającym zapisem przekształcania przestrzeni handlowej w tymczasowe mieszkania dla ukraińskich migrantów i migrantek wojennych. Dodatkowym kontekstem dla zdjęć Kielan jest historia samego budynku, który kilkakrotnie zmieniał swoje przeznaczenie. Został otwarty na początku XX wieku jako dom towarowy, a następnie po Nocy Kryształowej w Breslau zaczął pełnić funkcję biurowca. Po II wojnie światowej i przyłączeniu miasta do Polski przekształcono go w bank. Kolejna wojna, tym razem w Ukrainie, przyniosła dalsze przemiany. Właśnie stał się miejscem do mieszkania — domem po raz pierwszy w swojej 100-letniej historii.
Praca Ali Savasevich „Poza. Pozycja. Sposób” nawiązuje z kolei do sowieckiej okupacji. W przewrotny sposób opowiada o dyscyplinie, bólu i cierpieniu. Medium i rodzaj wypaczonego przedmiotu stanowią tutaj stworzone przez artystkę buty na obcasie z radziecką czerwoną gwiazdą. Nie są one już obuwiem podkreślającym kobiecość, a gwiazda nie jest symbolem rewolucji, ale stają się narzędziem tortur. Pokolenie, do którego należy Savasevicah, nie miało bezpośredniego kontaktu z komunistycznym systemem i władzą. Jednak nawet dzisiaj, 30 lat po rozpadzie ZSRR, obywatele Europy Wschodniej są często oceniani przez pryzmat totalitarnej przeszłości ich kraju, muszą zmagać się ze stereotypami związanymi z ich ojczyzną. Artysta mierzy się więc z ciężarem sowieckiego dziedzictwa i jego historią, które mają dla niej również osobisty wymiar.
Dopełniające zestaw prace wideo Józefa Robakowskiego to zapis z ekranu domowego telewizora — voyiurystyczny gest i spektakl sam w sobie. Podjęte przed laty działanie zamkniętego w mieszkaniu artysta w kontekście obecnych wydarzeń odnosi się również do współczesnej formy rosyjskiego totalitaryzmu, który zmusza wiele swoich ofiar do ukrywania się i pozostawania w zamknięciu. Nagranie wideo z pogrzebu pierwszego sekretarza i z sowieckiej parady wojskowej obnaża megalomanię i wynaturzoną formę propagandy. Telewizor bywa oknem na świat, ale zainfekowany propagandą jest narzędziem opresji i manipulacji – tak samo dzisiaj, jak przed laty.

Kurator: Paweł Bąkowski

 

 

 

WAR DIARIES 2022

Wystawa dokumentalna ukraińskich artystów przedstawiająca i opisująca wojnę poprzez ich codzienne posty na kanałach społecznościowych.

Ta wojna to przerażająca cisza, samotność człowieczeństwa. Pojedyncza sylwetka wspina się po zaśnieżonym wzgórzu, lodowaty wiatr wieje jej w twarz, z trudem stawia kroki na ciężkim, mokrym śniegu. Musi jednak brnąć naprzód, musi dostać się na szczyt, przez zamarznięte ciała torturowanych ofiar na zboczu. Jedyna droga wiedzie w górę. Trzeba ją pokonać lub umrzeć próbując.

Ta wojna wprawia w oniemienie, żadne słowa nie mogą jej opisać. Ta wojna to porażka ludzkości, upadek naszych wspólnych wartości. Wartości, o które walczyli nasi przodkowie, za które nasi obywatele zapłacili krwią, aby nigdy do niej nie doszło. Nigdy nie wierzyliśmy, że to się znowu nam przytrafi.

Przeszłość zamknęliśmy w muzeach, postawiliśmy pomniki ofiarom wojny. Komponowaliśmy utwory, tworzyliśmy filmy i obrazy opisujące zbrodnie wojenne i oddające cześć poległym. Uczyliśmy nasze dzieci historii, aby mieć pewność, że nigdy więcej nie zobaczą wojny.

Ignorowaliśmy inne konflikty zbrojne, sądząc, że to nie my jesteśmy za nie odpowiedzialni i to nie nas dotyczą. Chociaż gdzieś nieopodal, po sąsiedzku, ktoś uczył swoje dzieci innych wartości, wpajał im odmienne przekonania, myśleliśmy, że każdy ma prawo mieć swoje zdanie. Udawaliśmy, że jesteśmy wystarczająco sprytni, a w razie potrzeby zawsze znajdziemy właściwe słowa do rozmów. Ale w rzeczywistości nigdy nie nauczyliśmy się lekcji płynących z historii, byliśmy tak zadowoleni z siebie, że oślepliśmy.

Cały świat był świadkiem inwazji Rosji na Ukrainę 24 lutego 2022 roku.

Z życia Ukraińców zniknęła „normalność” codziennych spraw. Zwykłe, nieciekawe rzeczy, takie jak zakupy, kłótnie rodzinne, spacery, projekty w pracy, spotkania na zoomie itp., zniknęły z dnia na dzień i zostały zastąpione nową rutyną. Przeglądanie kanałów informacyjnych w poszukiwaniu aktualnych danych o ruchach wojsk, sprawdzanie bezpieczeństwa bliskich, ochotnicza służba i walka to nasza nowa rzeczywistość. Schrony przeciwbombowe, stacje metra i piwnice stały się nowymi miejscami życia społecznego.

Każdy dzień przynosi więcej przerażających wieści, więcej bólu, a co za tym idzie, więcej gniewu wywołanego nieludzkim okrucieństwem.

Artyści, jak wszyscy inni, są zakładnikami tej wojny. Jednak ich głos jest coraz lepiej słyszalny, ich ból przebija się przez zimne powietrze wczesnowiosennych dni, niesiony jedyną dostępną im prawdą – prawdą ich pracy.

Ana Riaboshenko

kuratorka

 

 

 

 

 

O wystawie:

Audycja Maćka Przestalskiego w Radio Wrocław Kultura DAB+Sztuki wizualne, w której o wystawie  „War Diaries” opowiedzieli kuratorka Ana Riaboshenko i Paweł Bąkowski kierownik Galerii FOTO-GEN. Słuchaj

***

 

 

 

 

War Diaries | wernisaż i oprowadzanie kuratorskie

 

 

 

Organizator:

Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Galeria FOTO-GEN Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucji Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

 

 

Patronat honorowy nad wystawą objął Konsulat Generalny Ukrainy we Wrocławiu i Ambasada Gruzji w Polsce.

 

Projekt jest współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

 

 

 

Stanisław Kulawiak „Portfolio. Fotografie z lat 1974-2021”

Monograficzna wystawa przedstawiająca dorobek twórczy Stanisława Kulawiaka, zorganizowana w ramach 75-lecia Związku Polskich Artystów Fotografików. W swojej twórczości fotograficznej artysta wypracował strategię, w której połączył pasję dokumentowania życia społecznego w Polsce z utrwalaniem etosu relacji rodzinnych, jak też z badaniem medialnej specyfiki fotografii. Eksperymenty z formą przekazu przeprowadzał w okresie studiów na Akademii Górniczo Hutniczej w Krakowie, gdy założył grupę twórczą SEM (1976-1981), z którą realizował fotograficzne instalacje w przestrzeni publicznej poświęcone problemom PRL-owskiej codzienności oraz ekologii. Po 1981 r. powrócił w rodzinne strony do Ostrzeszowa i kontynuował – trwające już obecnie pół wieku – dokumentowanie charakterystycznych zjawisk życia społecznego w kraju. Szczególną uwagę poświęcał przy tym funkcjonowaniu własnej rodziny i środowiska, w którym wzrastał. Po okresie studenckim zdecydował się pozostać przy klasycznych zasadach tworzenia i prezentacji swoich prac. Ich dokumentalny walor idzie w parze z głęboko przemyślaną stroną formalną, przez co ich sens nie zamyka się w kategorii fotoreportażu. Autor dostrzega wieloznaczność i uniwersalność różnych zjawisk, a nawet powołuje się na pojęcie symetrii jako ogólnej reguły postrzegania i poznawania świata. Wpisuje się tym samym w najpowszechniej ceniony nurt fotografii, gdzie osobista interpretacja i obiektywne uwarunkowania wzajemnie wspierają swoje racje.

Adam Sobota

 

Stanisław Kulawiak, rocznik 1954. Fotografią zajmuje się od roku 1974; najpierw prowadził Studencką Agencję Fotograficzną, a dwa lata później wspólnie z przyjaciółmi założył Grupę Twórczą SEM i Jaszczurową Galerię Fotografii. W roku 1980 został członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. W latach 1983-1989 współpracował z Teatrem im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, a w okresie 1993-1999 pracował dla firmy Country Line w Niemczech. Od 1999 roku jest współwłaścicielem Oficyny Wydawniczej Kulawiak w Ostrzeszowie. W latach 2010-2021 był prezesem Stowarzyszenia Regionalny Ośrodek Dokumentacji WIEŻA 1916. Od 2014 do 2021 roku jako wiceprezes ds. artystycznych Okręgu Dolnośląskiego ZPAF organizował wystawy okręgowe oraz w Galerii Za Szafą, od 2017 roku jest członkiem Rady Artystycznej ZPAF w Warszawie. Autor wielu wystaw i publikacji, interesuje się edytorstwem i drukiem.

Kurator wystawy: Adam Sobota

Wystawie towarzyszy katalog.

23 kwietnia 2022 o godzinie 16:00 zapraszamy na finisaż wystawy „Stanisław Kulawiak.Portfolio.Fotografie z lat 1974-2021”.
Spotkanie z Adamem Sobotą i Stanisławem Kulawiakiem dotyczyć będzie fotograficznych środowisk studenckich lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Autor wystawy zaprezentuje również bogate materiały ze swojego  prywatnego archiwum i podzieli się wspomnieniami dotyczącymi  Galerii Foto-Medium Art oraz Wrocławskiej Galerii Fotografii (obecnej Galerii FOTO-GEN).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fotorelacja z wernisażu  wystawy Stanisława Kulawiaka „Portfolio. Fotografie z lat 1974-2021” z dnia 11 marca 2022 r.


fot. Krzysztof Saj

 

Fotorelacja z  oprowadzania autorsko-kuratorskiego po wystawie Stanisława Kulawiaka „Portfolio. Fotografie z lat 1974-2021” z dnia 19 marca 2022.

fot. Krzysztof Saj

 

 

Dokumentacja fotograficzna wystawy „Portfolio. Fotografie z lat 1974-2021”

fot. Małgorzata Kujda

 

 

Organizator:

Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Galeria FOTO-GEN Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucji Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

 

 

Projekt jest współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

 

 

 

Zapisz się do naszego newslettera

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych (pokaż całość)