WAR DIARIES 2022

Wystawa dokumentalna ukraińskich artystów przedstawiająca i opisująca wojnę poprzez ich codzienne posty na kanałach społecznościowych.

Ta wojna to przerażająca cisza, samotność człowieczeństwa. Pojedyncza sylwetka wspina się po zaśnieżonym wzgórzu, lodowaty wiatr wieje jej w twarz, z trudem stawia kroki na ciężkim, mokrym śniegu. Musi jednak brnąć naprzód, musi dostać się na szczyt, przez zamarznięte ciała torturowanych ofiar na zboczu. Jedyna droga wiedzie w górę. Trzeba ją pokonać lub umrzeć próbując.

Ta wojna wprawia w oniemienie, żadne słowa nie mogą jej opisać. Ta wojna to porażka ludzkości, upadek naszych wspólnych wartości. Wartości, o które walczyli nasi przodkowie, za które nasi obywatele zapłacili krwią, aby nigdy do niej nie doszło. Nigdy nie wierzyliśmy, że to się znowu nam przytrafi.

Przeszłość zamknęliśmy w muzeach, postawiliśmy pomniki ofiarom wojny. Komponowaliśmy utwory, tworzyliśmy filmy i obrazy opisujące zbrodnie wojenne i oddające cześć poległym. Uczyliśmy nasze dzieci historii, aby mieć pewność, że nigdy więcej nie zobaczą wojny.

Ignorowaliśmy inne konflikty zbrojne, sądząc, że to nie my jesteśmy za nie odpowiedzialni i to nie nas dotyczą. Chociaż gdzieś nieopodal, po sąsiedzku, ktoś uczył swoje dzieci innych wartości, wpajał im odmienne przekonania, myśleliśmy, że każdy ma prawo mieć swoje zdanie. Udawaliśmy, że jesteśmy wystarczająco sprytni, a w razie potrzeby zawsze znajdziemy właściwe słowa do rozmów. Ale w rzeczywistości nigdy nie nauczyliśmy się lekcji płynących z historii, byliśmy tak zadowoleni z siebie, że oślepliśmy.

Cały świat był świadkiem inwazji Rosji na Ukrainę 24 lutego 2022 roku.

Z życia Ukraińców zniknęła „normalność” codziennych spraw. Zwykłe, nieciekawe rzeczy, takie jak zakupy, kłótnie rodzinne, spacery, projekty w pracy, spotkania na zoomie itp., zniknęły z dnia na dzień i zostały zastąpione nową rutyną. Przeglądanie kanałów informacyjnych w poszukiwaniu aktualnych danych o ruchach wojsk, sprawdzanie bezpieczeństwa bliskich, ochotnicza służba i walka to nasza nowa rzeczywistość. Schrony przeciwbombowe, stacje metra i piwnice stały się nowymi miejscami życia społecznego.

Każdy dzień przynosi więcej przerażających wieści, więcej bólu, a co za tym idzie, więcej gniewu wywołanego nieludzkim okrucieństwem.

Artyści, jak wszyscy inni, są zakładnikami tej wojny. Jednak ich głos jest coraz lepiej słyszalny, ich ból przebija się przez zimne powietrze wczesnowiosennych dni, niesiony jedyną dostępną im prawdą – prawdą ich pracy.

Ana Riaboshenko

kuratorka

 

 

 

 

O wystawie:

Audycja Maćka Przestalskiego w Radio Wrocław Kultura DAB+Sztuki wizualne, w której o wystawie  „War Diaries” opowiedzieli kuratorka Ana Riaboshenko i Paweł Bąkowski kierownik Galerii FOTO-GEN. Słuchaj

***

 

War Diaries | wernisaż i oprowadzanie kuratorskie

 

 

 

Organizator:

Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Galeria FOTO-GEN Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucji Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

 

 

Patronat honorowy nad wystawą objął Konsulat Generalny Ukrainy we Wrocławiu i Ambasada Gruzji w Polsce.

 

Projekt jest współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

 

 

 

Stanisław Kulawiak „Portfolio. Fotografie z lat 1974-2021”

Monograficzna wystawa przedstawiająca dorobek twórczy Stanisława Kulawiaka, zorganizowana w ramach 75-lecia Związku Polskich Artystów Fotografików. W swojej twórczości fotograficznej artysta wypracował strategię, w której połączył pasję dokumentowania życia społecznego w Polsce z utrwalaniem etosu relacji rodzinnych, jak też z badaniem medialnej specyfiki fotografii. Eksperymenty z formą przekazu przeprowadzał w okresie studiów na Akademii Górniczo Hutniczej w Krakowie, gdy założył grupę twórczą SEM (1976-1981), z którą realizował fotograficzne instalacje w przestrzeni publicznej poświęcone problemom PRL-owskiej codzienności oraz ekologii. Po 1981 r. powrócił w rodzinne strony do Ostrzeszowa i kontynuował – trwające już obecnie pół wieku – dokumentowanie charakterystycznych zjawisk życia społecznego w kraju. Szczególną uwagę poświęcał przy tym funkcjonowaniu własnej rodziny i środowiska, w którym wzrastał. Po okresie studenckim zdecydował się pozostać przy klasycznych zasadach tworzenia i prezentacji swoich prac. Ich dokumentalny walor idzie w parze z głęboko przemyślaną stroną formalną, przez co ich sens nie zamyka się w kategorii fotoreportażu. Autor dostrzega wieloznaczność i uniwersalność różnych zjawisk, a nawet powołuje się na pojęcie symetrii jako ogólnej reguły postrzegania i poznawania świata. Wpisuje się tym samym w najpowszechniej ceniony nurt fotografii, gdzie osobista interpretacja i obiektywne uwarunkowania wzajemnie wspierają swoje racje.

Adam Sobota

 

Stanisław Kulawiak, rocznik 1954. Fotografią zajmuje się od roku 1974; najpierw prowadził Studencką Agencję Fotograficzną, a dwa lata później wspólnie z przyjaciółmi założył Grupę Twórczą SEM i Jaszczurową Galerię Fotografii. W roku 1980 został członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. W latach 1983-1989 współpracował z Teatrem im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, a w okresie 1993-1999 pracował dla firmy Country Line w Niemczech. Od 1999 roku jest współwłaścicielem Oficyny Wydawniczej Kulawiak w Ostrzeszowie. W latach 2010-2021 był prezesem Stowarzyszenia Regionalny Ośrodek Dokumentacji WIEŻA 1916. Od 2014 do 2021 roku jako wiceprezes ds. artystycznych Okręgu Dolnośląskiego ZPAF organizował wystawy okręgowe oraz w Galerii Za Szafą, od 2017 roku jest członkiem Rady Artystycznej ZPAF w Warszawie. Autor wielu wystaw i publikacji, interesuje się edytorstwem i drukiem.

Kurator wystawy: Adam Sobota

Wystawie towarzyszy katalog.

23 kwietnia 2022 o godzinie 16:00 zapraszamy na finisaż wystawy „Stanisław Kulawiak.Portfolio.Fotografie z lat 1974-2021”.
Spotkanie z Adamem Sobotą i Stanisławem Kulawiakiem dotyczyć będzie fotograficznych środowisk studenckich lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Autor wystawy zaprezentuje również bogate materiały ze swojego  prywatnego archiwum i podzieli się wspomnieniami dotyczącymi  Galerii Foto-Medium Art oraz Wrocławskiej Galerii Fotografii (obecnej Galerii FOTO-GEN).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fotorelacja z wernisażu  wystawy Stanisława Kulawiaka „Portfolio. Fotografie z lat 1974-2021” z dnia 11 marca 2022 r.


fot. Krzysztof Saj

 

Fotorelacja z  oprowadzania autorsko-kuratorskiego po wystawie Stanisława Kulawiaka „Portfolio. Fotografie z lat 1974-2021” z dnia 19 marca 2022.

fot. Krzysztof Saj

 

 

Dokumentacja fotograficzna wystawy „Portfolio. Fotografie z lat 1974-2021”

fot. Małgorzata Kujda

 

 

Organizator:

Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Galeria FOTO-GEN Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucji Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

 

 

Projekt jest współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

 

 

 

Anna Kutera „Spojrzenia”

Nowy rok rozpoczynamy wystawą „Spojrzenia” cenionej wrocławskiej artystki Anny Kutery, pierwszą z serii indywidualnych ekspozycji, które zamierza zrealizować w 2022 roku, podsumowując tym 50 lat swojej aktywności artystycznej.

 

 

Anna Kutera dążyła do określenia własnej pozycji w sztuce od pierwszych realizacji w 1972 roku. Jej twórczość wpisywała się początkowo w nurt konceptualny, który w tym czasie osiągnął swoją szczytową fazę, a  Wrocław był uważany za polskie centrum takiej tendencji. Jednak artystki nie zadowalało zbyt abstrakcyjne i spekulatywne podejście do sztuki. Dlatego zaakceptowała  program sztuki kontekstualnej, jaki w 1976 roku sformułował Jan Świdziński, z którym rozpoczęła wówczas kilkuletnią współpracę, wraz z kilkoma innymi wrocławskimi artystami prowadzącymi Międzynarodową Galerię Sztuki Najnowszej. Kontekstualizm akcentował więź artystów z ich lokalnym środowiskiem i konkretną sytuacją społeczną, a dla Anny Kutery zawsze najważniejsze były jej osobiste relacje z ludźmi, z bezpośrednim otoczeniem i codziennymi życiowymi sprawami. Wyrażają to jej autoportrety oraz portrety innych osób, podobnie jak dzieła odnoszące się do takich kategorii jak: dom, środowisko naturalne, świat zwierząt czy przejawy emocjonalnych związków z przedmiotami. Dostrzegała wielki potencjał znaczeń zarówno w faktach życia prywatnego (sposoby uczesania, treści zwykłych rozmów czy dziecięcych zabaw) jak i w sprawach publicznych, które komentowała poprzez takie prace jak: „Psia afera” czy „Na przejeździe kolejowym”. Poprzez jej fotografie, filmy, malarstwo, instalacje czy performance, przemawia autentyczne zaangażowanie w takie tematy.

„Spojrzenia” to tytuł pierwszej z serii indywidualnych wystaw jakie Anna Kutera zamierza zrealizować w 2022 roku, podsumowując tym 50 lat swojej aktywności artystycznej. W wybranych do tej wystawy dziełach dominującym motywem są autoportrety oraz przedstawienia innych osób w relacjach wobec otoczenia i kamery. Proste rejestracje twarzy, sytuacji spotkań i wymiany spojrzeń, mimo pozorów oczywistości mają potencjał wielu warstw znaczeniowych, które zazwyczaj ignorujemy w potocznym funkcjonowaniu. Szczególną rolę odgrywają tu autoportrety, składające się m.in. na takie cykle jak: „Spójrz mi prosto w oczy” (1972), „Monolog” (1976), „Fryzury” (1978 i 2009), czy „Zgłębianie” (2009 / 2021). Konkretnym wizerunkom artystki, prezentującej się jako osoba zdecydowana i dynamiczna, towarzyszą często krótkie teksty podkreślające dążenie do uchwycenia, przez siebie lub obserwatora, zasadniczej prawdy tej sytuacji. Pojawiająca się niepewność i brak ostatecznej odpowiedzi nie podminowują jednak jej optymizmu opartego na akceptacji własnej osoby. Dzięki fotograficznym autoportretom autorka może sama spojrzeć sobie w oczy, a także poznawać siebie w oczach innych. Po wielu latach takich praktyk może też pogłębiać tę wiedzę zestawiając etapy upływu czasu. W cyklu Zgłębianie dokonuje interwencji na swoich autoportretach z różnych dekad życia poprzez wycinanie i dekompozycję ich fragmentów, według podpowiedzi własnej pamięci. Wydaje się tu nawiązywać do tej filozoficznej koncepcji, która  traktuje tożsamość osobową jako tożsamość czasową, co zakłada też jej narracyjny charakter. Jak się jednak okazuje stworzenie autentycznej i spójnej tożsamościowej narracji nie jest proste. Pamięć często nas zawodzi i ujawnia skłonności do autokreacyjnych przeinaczeń.

Wybrany środek przekazu, czyli fotografia, stanowi jednak szersze forum niż jednostkowa pamięć. Wskazują na to zwłaszcza te prace Anny Kutery, gdzie fotografuje inne osoby (dzieci, wielopokoleniową rodzinę), albo angażuje się w różne interakcje z nimi. W najnowszych cyklach („Miłość”, „W-E-N-S”) poprzez fotomontaże zestawia swój wizerunek z twarzami przypadkowych osób, albo ukazuje presję różnych czynników otoczenia na swoje zmysły i wysiłek uwalniania od nich swojej świadomości. Takie obrazy definiują życiową przestrzeń jako teren konfrontacji różnych bytów, ich różnych spojrzeń. Te spojrzenia sygnalizują funkcjonowanie różnych pamięci i różnych narracji. Jakiekolwiek są wątpliwości co do stopnia obiektywizmu fotografii, to jej przekaz nawet dla autora zdjęcia nie zamyka się w jego własnych sądach, we własnej pamięci. Fotografię można rozumieć jako super-pamięć, pamięć o różnych pamięciach. Poznawalność ich treści jest równie problematyczna jak przewidywanie dalszego biegu wydarzeń. Niemniej zarejestrowane spojrzenia wyrażają intuicyjne przeświadczenia o własnej tożsamości.

Adam Sobota

 

29 stycznia 2022 o godz. 15:00 odbędzie się oprowadzanie kuratorskie Adama Soboty wraz z artystką Anną Kuterą po wystawie „Spojrzenia”. W ramach oprowadzanie będzie też wykonany performance artystki.

 


Anna Kutera
 ̶  urodzona 16 czerwca 1952 roku w Zgorzelcu. W 1972 roku ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych we Wrocławiu i rozpoczęła studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu (obecna ASP), którą ukończyła w 1977 roku dyplomem w pracowni malarstwa prof. Konrada Jarodzkiego. W 1973 roku poślubiła Romualda Kuterę (1949-2020), z którym współorganizowała działalność Międzynarodowej Galerii Sztuki Najnowszej (MGSN) we Wrocławiu w latach 1973-1978. W latach 1978-1983 była kierownikiem artystycznym Galerii Sztuki Najnowszej przy PPSP (Państwowa Pracownia Sztuk Plastycznych we Wrocławiu). Od 1977 roku jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków Okręg Wrocławski. Autorka wielu wystaw indywidualnych i uczestniczka ekspozycji zbiorowych w kraju i zagranicą

Organizator:

Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Galeria FOTO-GEN Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucji Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

 

 

Projekt jest współfinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

 

 

 

Anna Kutera „Spojrzenia”. Film z wystawy.
Realizacja filmu: Alicja Kielan

 

Dokumentacja fotograficzna wystawy „Spojrzenia”.


fot. Alicja Kielan

 

Fotorelacja z wernisażu Anny Kutery „Spojrzenia”


fot. Krzysztof Saj

O wystawie:

Anna Kutera (ur. 1952), wrocławska artystka multimedialna, podsumowuje 50 lat pracy. Najnowsza wystawa zawiera znane cykle fotografii: od serii autoportretów, po sytuacje stymulowane, manifesty z lat 70. czy najnowsze kolaże związane z naturą.


Daria Detlaf
Anna Kutera i jej „Spojrzenia” w Galerii FOTO-GEN na www.radiorodzina.pl

***

Audycja Maćka Przestalskiego w Radio Wrocław Kultura DAB+Sztuki wizualne, w której Anna Kutera opowiedziała o wystawie Spojrzenia, pierwszej z serii indywidualnych wystaw jakie zamierza zrealizować w 2022 roku, podsumowując tym 50 lat swojej aktywności artystycznej.  Słuchaj

***

Podsumowanie działalności Galerii FOTO-GEN w 2021 roku.

Zapraszamy do obejrzenia podsumowania roku działalności Galerii FOTO-GEN, w którym pracownicy galerii oraz kuratorzy i artyści zrealizowanych w 2021 roku ekspozycji opowiadają o projektach. W 2021 zrealizowaliśmy 6 wystaw, także tych będących efektem współpracy międzynarodowej.

 

PERSONAL HORISONS

 

Z przyjemnością informujemy, że Galeria FOTO-GEN Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu została, po raz kolejny, zaproszona do zaprezentowania polskiej fotografii artystycznej we współpracy z Międzynarodowym Festiwalem Fotografii SuwonPhoto, jednym z najważniejszych międzynarodowych festiwali fotografii w południowej Azji. Na wystawie „Personal Horisons/ Horyzonty personalne” eksponowanej w nowej, festiwalowej galerii, duet kuratorów: Andrzej Mazur i Jeauk Kang, zdecydowali się pokazać południowo koreańskiej publiczności wybór prac siedmiu polskich artystów wizualnych wyrażających się m.in. w medium fotografii, zarówno nestorów polskiej sztuki fotomedialnej, którzy na trwałe zapisali się na kartach historii sztuki, jak i  twórców średniego i młodszego pokolenia, legitymujących się dorobkiem artystycznym o randze ogólnopolskiej i międzynarodowej.

Plakat: Agata Szuba

Mówiąc na temat horyzontów personalnych należy zaznaczyć, że wprowadzająca funkcja tytułu wystawy nie jest ukierunkowana w stronę rozstrzygającą. Celowy brak wyjaśnienia niejednoznacznego sensu znaczeniowego, zasadza się jednocześnie na możliwościach ujęcia czytelnych alternatyw. Szczególnie dwie mogą mieć istotne znaczenie, gdzie jedna dotyczyć będzie pojęcia personalizmu, druga natomiast terminu persona. Próbując podejmować tytuł wystawy z perspektywy pierwszej alternatywy, należy pro forma wspomnieć, że to wektor związany z kierunkiem filozoficznym, którego nadrzędnym przedmiotem jest osobowość i pojęcie osoby. Personalizm jest nurtem akcentującym autonomiczną wartość osobowości w analizie rzeczywistości i bytu ludzkiego, w którego ramach bardzo istotne funkcje odgrywają pojęcia woli, samookreślenia, twórczości i wolności. Druga alternatywa dotycząca pojęcia persona związana jest z rolą – maską, jaką człowiek zakłada włączając się w obszar społeczny. Naturalnie obie alternatywy są bardzo blisko siebie i można odnosić wręcz wrażenie, że wzajemnie się przenikają, prawdą jest jednak to, że jedynie do pewnego momentu. Ów moment jest ściśle związany z intencją braku rozstrzygnięcia względem arbitralnego wyboru pomiędzy dwoma przywoływanymi sensami znaczeń. Dotyczy on refleksji na temat wszystkiego tego, co nie jest częścią wspólną w kontekście samego porównania, czy ujednolicenia. Aby powyższe sprecyzować wystarczy w zasadzie powiedzieć, że istnieją role społeczne, które człowiek odgrywa wbrew własnej woli. Mowa na temat rodzaju maski, dającej jedynie złudzenie samookreślenia, iluzji okazującej się być na tyle intensywną, że staje się ona rzeczywistością, czy ściślej mówiąc: niezbitą świadomością na temat właściwej i autentycznej intencji takiego a nie innego wyboru.

Jedną z narzuconych wbrew woli rzeczy, za którą osobowość pasywnie podąża jest wyśniony i idealny świat na miarę osobowości. Sztuka będąca dziedziną kreującą nowe byty, powinna przypominać o tym, że jedynie człowiek, który stwarza może poprzez kreację określić kształt samego siebie, bo tylko człowiek stwarzający świat może odnaleźć w nim własną świadomość i ducha.

Manfred Bator

Suwon jest stolicą i największym miastem prowincji Gyeonggi, położonym około 30 kilometrów na południe od Seulu. Obok  koreańskiej stolicy  uchodzi za kreatywne i kulturalne centrum państwa, czego niepodważalnym przykładem jest m.in  coroczny festiwal Suwon Photo International Festival, będący jedynym tego rodzaju niezależnym wydarzeniem w Korei Południowej.  Galeria FOTO-GEN brała udział w szóstej edycji tego, jednego z największych fotograficznych, azjatyckich festiwali, prezentując premierowo ogólnopolską ekspozycję fotografii artystycznej pt. „Unobvious”.

Dyrektorem artystycznym Suwon Photo International Festival jest Jeauk Kang, którego doskonale przyjętą przez dolnośląską publiczność, kuratorską prezentację współczesnej fotografii azjatyckiej pt. „Beloved Land”, którą w tym roku mogliśmy podziwiać w Galerii FOTO-GEN. W 2021 współpraca z Suwon, uchodzącym obok koreańskiej stolicy za kreatywne i kulturalne centrum państwa, była szczególnie intensywna. Poza wystawą we Wrocławiu, Galerię FOTO-GEN zaproszono także do udziału w pierwszej, historycznej edycji międzynarodowego festiwalu sztuki, Suwon International Arts Festival.

Artyści: Manfred Bator, Prot Jarnuszkiewicz, Anna Kutera, Ida Kwaśnica, Grzegorz Przyborek, Agata Szuba

Kuratorzy: Andrzej Mazur, Jeauk Kang

 

Organizatorzy:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Suwon International Photo Festival

 

 

 

Projekt jest dofinansowany z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

FOTORELACJA Z OTWARCIA WYSTAWY MADE IN FOTO-GEN. ZJAWISKA PROGRAMOWANE

Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z otwarcia wystawy MADE IN FOTO-GEN. ZJAWISKA PROGRAMOWANE
Więcej informacji o wystawie na stronie www.okis.pl

 

fot. Maciej Pierzchała

 

Artyści: Manfred Bator, Dobrawa Błażków, Oliwia Drozdowicz, Paulina Gałązka, Agata Grzych, Andrzej Ficowski, Oliwia Howaniec, Sylwia Kessels, Michał Kielan, Daniel Kusak, Ida Kwaśnica, Monika Lelonek, Katarzyna Małek, Jan Mikołajek, Dvj Tomasz Mniamos, Krzysztof Saj, Agata Szuba, Igor Wójcik

Kuratorzy: Andrzej Mazur, Maciej Pierzchała

Organizatorzy:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Otwarta Papiernia w Jeleniej Górze

 

Dofinansowano z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

 

MADE IN FOTO-GEN. ZJAWISKA PROGRAMOWANE

W sobotę, 18 grudnia 2021 o godzinie 17.00 odbędzie się wernisaż zbiorowej wystawy realizacji fotomedialnych pt. „Made in Foto-Gen.  Zjawiska programowane”. Ekspozycja jest efektem kilkuletniej przyjacielskiej współpracy jej organizatorów: Galerii FOTO-GEN Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu oraz gospodarza wystawy, Otwartej Papierni w Jeleniej Górze. Jej kuratorzy, Andrzej Mazur i Maciej Pierzchała zaprosili do udziału 18 dolnośląskich artystów wizualnych. Grupa ta złożona jest zarówno z młodych absolwentów Pracowni Fotografii Intermedialnej wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych, z której wywodzi się projekt artystyczno-badawczy Made in Photo,  jak i twórców już uznanych, od lat z powodzeniem działających na polu sztuk wizualnych. Publiczności zaprezentowane zostaną fotografie, fotoobiekty, fotoinstalacje, realizacje wideo i zapisy performanców dokamerowych. Artyści, którzy biorą udział w niniejszej wystawie, dokonują swoistego przewrotu rzeczonego modelu, zaś ich dzieła mogą być ujęte jako radykalnie odmienna alternatywa problemu. To, co zostało zaprezentowane jako zjawisko i ujawnione w sposób bezpośredni, stanowi jako punkt wyjścia zawartość nieprawdopodobieństwa. Uczestnicy wystawy prezentują fenomen irracjonalny, jednak założenie możliwości dalszej implikacji interpretacyjnej umożliwia wejście w świat rzeczywisty. Poprzez zabieg przeprogramowania zjawiska zaprogramowana zostaje u odbiorcy możliwość zarówno bardziej aktywnego wejścia w rzeczywistość, jak świadomej analizy problemów z nią związanych.

Wernisaż wystawy uświetni występ jednego z jej uczestników, Dvj Tomasza Mniamosa.

Made in Photo – kreacyjne, inscenizacyjne i intermedialne cechy realizacji fotomedialnych to autorski projekt badawczy związany z dydaktycznym zastosowaniem podstawowego zadania statutowego (Fotomedia w procesie pozyskiwania i kreowania obrazu w technologiach analogowych i cyfrowych), realizowany w Pracowni Fotografii Intermedialnej w zespole: prof. Andrzej P. Bator, dr hab. Agata Szuba.

Zespół dydaktyczny Pracowni Fotografii Intermedialnej w Katedrze Sztuki Mediów wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych w swej pracy pedagogicznej kreuje u studentów świadome zdobywanie wiedzy i umiejętności w zakresie twórczego wykorzystania nowych i klasycznych mediów, kształtuje zrozumienie i świadome wykorzystanie narzędzi do rejestrowania i przetwarzania obrazu, przeniesienie doświadczenia z tradycyjnych obszarów plastycznej działalności w nową płaszczyznę cyfrowej, wirtualnej przestrzeni, otwarcie nowych możliwości kontaktu z odbiorcą przez wprowadzanie elementów interaktywnych. Podstawowym celem projektu jest zaktywizowanie studentów, którzy nabyli podstawową wiedzę z obszaru sztuki mediów w zakresie fotomediów, do integrowania różnych obszarów percepcji i kreacji medialnej w sztuce oraz ich konotacji we współczesnej kulturze ukierunkowanej na świadome i aktywne w niej uczestnictwo.

Od roku 2012 wystawy z cyklu Made in photo prezentowane były na wystawach studentów i absolwentów Pracowni Fotografii Intermedialnej w polskich i zagranicznych galeriach i muzeach sztuki (m.in. Muzeum Miejskie we Wrocławiu, BWA w Jeleniej Górze, Muzeum Fotografii w Görlitz, Nadbałtyckie Centrum Kultury STARY RATUSZ w Gdańsku, Galeria FOTO-GEN Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu, Narodowe Muzeum Sztuki Adżarii w Batumi w Gruzji, Galeria FF w Łodzi,  Galeria Spokojna Wydziału Sztuki Mediów ASP, Centrum Nauki i Sztuki STARA KOPALNIA w Wałbrzychu).

Od roku akademickiego 2015/2016 Pracownia Fotografii Intermedialnej w zakresie realizacji projektu badawczego Made in Photo – kreacyjne, inscenizacyjne i intermedialne cechy realizacji fotomedialnych współpracuje z Pracownią Narracji Fotograficznej na Wydziale Sztuki Mediów ASP w Warszawie, którą prowadzi prof. Prot Jarnuszkiewicz, Pracownią Fotografii – relacje z przestrzenią prof. Grzegorza Przyborka na Wydziale Sztuk Wizualnych ASP w Łodzi oraz z Katedrą Antropologii Obrazu Uniwersytetu Gdańskiego kierowaną przez prof. Zbigniewa Treppę. Efekty tej współpracy są prezentowane w ramach cyklicznych wystaw w galerii Pracowni Fotografii Intermedialnej Katedry Sztuki Mediów w CSU.CI ASP we Wrocławiu Enter[photo]tainment oraz na stronie www.made-in-photo.com (vide zakładka Enter[photo]tainment). W latach 2015-2017 stanowiły także zasadniczą część programu kuratorskiego dr Agaty Szuby w Galerii PhotoZona Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu.

Artyści: Manfred Bator, Dobrawa Błażków, Oliwia Drozdowicz, Paulina Gałązka, Agata Grzych, Andrzej Ficowski, Oliwia Howaniec, Sylwia Kessels, Michał Kielan, Daniel Kusak, Ida Kwaśnica, Monika Lelonek, Katarzyna Małek, Jan Mikołajek, Dvj Tomasz Mniamos, Krzysztof Saj, Agata Szuba, Igor Wójcik

Kuratorzy: Andrzej Mazur, Maciej Pierzchała

 

 

Andrzej Mazur
Zjawiska programowane

Bez wątpienia – jedna z pierwszych refleksji, jaka mogłaby pojawić się przy okazji analizy tytułu wystawy, mogłaby dotyczyć kodu struktury formalnej dzieła. Choć nie byłaby ona chybioną, to warto zwrócić uwagę na inny, kto wie – czy nie bardziej intrygujący wymiar, związany z zakresem pojęcia bezpośredniości. Zwykle za kotarą zjawiska, które jawi się jako bezpośrednie, ukrywa się możliwość wydobycia czegoś głębszego, sam zaś proces poznawczy lub interpretacyjny, mogący ów sens wydobyć, to nic innego jak pośrednia potencja, odkrywająca ukryte i fascynujące obszary. Można by rzec, że poprzez bezpośrednią daną, sięgamy w ten sposób pośrednią władzą poznawczą po samo sedno. W przywołanym modelu bezpośrednie ma ścisły związek z rzeczywistością czy realnością. Pośrednio wydobywany z warstwy realnej sens może dotyczyć czegoś tak wyjątkowego, że statutowi bytowemu tej wydobytej intrygującej danej wolno przypisywać walor meta absolutyzującej wagi czy głębi. Doświadczyć można wówczas niezwykłego stanu, w którym ponad zwyczajną bezpośrednią rzeczywistością odkrywa się przed nami niezwykły i nieprawdopodobny świat, który jednak ostatecznie okaże się zawsze iluzją wobec możliwości bezpośrednio doświadczanego bytu, w którym się egzystuje. Zakres iluzji obejmować może praktycznie wszystko, od utopii społecznej, poprzez idee piękna, bezgraniczną wiarę w przełamanie stereotypu etc. W pewnym sensie zjawiska programują świadomość w stronę dokonywania aktów nierealnych. Artyści, którzy biorą udział w niniejszej wystawie, dokonują swoistego przewrotu rzeczonego modelu, dzieła ich zaś mogą być ujęte jako radykalnie odmienna alternatywa problemu. To – co zostało zaprezentowane jako zjawisko i ujawnione w sposób bezpośredni – stanowi jako punkt wyjścia zawartość nieprawdopodobieństwa. Uczestnicy wystawy prezentują fenomen irracjonalny, jednak założenie możliwości dalszej implikacji interpretacyjnej umożliwia wejście w świat rzeczywisty. Poprzez zabieg przeprogramowania zjawiska, zaprogramowana zostaje u odbiorcy możliwość zarówno bardziej aktywnego wejścia w rzeczywistość, jak świadomej analizy problemów z nim związanych.

Wobec powyższego – zaproszeni do udziału w wystawie artyści sytuują się na wielu poziomach przeprogramowania, wpływając tym samym na refleksję odbiorców. Realizacja Sylwii Kessels, zatytułowana Lilith stanowi swoistą hybrydę uczestnictwa w czasie. Artystka – nie dając bezpośrednio do zrozumienia, w której epoce się znajduje jako wcielenie Lilith – przełamuje jednak kontekst rzeczywistego odzwierciedlenia, stając się częścią męskiej orkiestry z lat dwudziestych XX wieku. Stojąc na tle morskich fal, staje się alternatywą żywiołu kompozycji zagranej przez skład, z którego postać kobiety w rzeczonych latach była wyłączona. Pojawienie się w tym przedstawieniu niepodporządkowanej Lilith zostaje podsycone jej osobistym wkładem i przede wszystkim istnieniem. Dekonstrukcja i podróż poprzez konteksty umożliwiła ukazanie problemu wykluczenia kobiety w bardziej wyrazisty sposób. Można powiedzieć, że to model dający poprzez swoje irracjonalne zabarwienie dużo więcej możliwości odczucia interpretowanego problemu niż suchy, dokumentacyjny opis, który ukazując przeszłość, pomijałby bezwzględnie aktualność. Bardzo ciekawym przykładem przeprogramowania jest projekt Idy Kwaśnicy Instagram Story – demitologizacja. Jak sama artystka o nim pisze: to cyberperformens będący zwieńczeniem artystycznego projektu, prowadzonego w sieci przez niemal trzy lata. Projekt polegał na stworzeniu zupełnie nowej, wirtualnej tożsamości. Powołane do życia alter ego przedstawiało dalece wyidealizowany obraz autorki i jej codziennego życia… Dzięki wykreowaniu w pewnym sensie fikcyjnej osobowości, artystka stworzyła pole badawcze, w ramach którego mogła obserwować proces reakcji społeczności internetowej na osobowość, która niewiele ma wspólnego z jej własną. Wyreżyserowany spektakl multimedialny odsłonił jednak reakcje jak najbardziej rzeczywiste, które byłyby z pewnością inne, gdyby każdy z uczestniczących miał odpowiedzieć wprost na przykład w ankiecie: jak zachowałby się w takiej sytuacji i jakie możliwe byłyby jego reakcje, czy – jak kształtowałby się sposób jego interakcji z bohaterką? Agata Szuba poprzez cykl Nieskończoność gry ujawnia stereotyp, który utrwala się jako przekonanie o rzeczywistej niepowątpiewalności tego, czego dotyczy. W tym przypadku chodzi o poprawność funkcji zachowania, a konkretnie gry i zabawy. Basen z piłkami stał się polem aktywności dla osób, których wiek w świecie rzeczywistym dyskwalifikuje do tego, aby się w nim „zanurzyć”. Poprzez przeprogramowanie zjawiska, to znaczy – poprzez zaproszenie tych ludzi do basenu udało się artystce obnażyć zakres uzasadnienia konwencji. Dzięki realizacjom z cyklu Nieskończoność gry możliwym staje się zweryfikowanie potencjalności i aktu wobec tego, jak kontekst społeczny warunkuje możliwość uaktualnienia możliwego. Iluzja potencjalnego widzenia sensu określonego zjawiska może zostać zaprogramowana wszędzie, co więcej – kontakt z zaprogramowanym możemy mieć wszędzie, nie będąc tego świadomymi. Doskonałym przykładem, który ilustrował i rozwijałby ową refleksję, są prace z cyklu Mirrors of illusion Igora Wójcika. Lustra, usytuowane w plenerowej przestrzeni, okazały się ingerencją w określony porządek, stając się jednocześnie złudzeniem przynależności do niego. Sztuczny świat potrafi emanować tak intensywnym odbiciem, że jego fenomen odbierany jest przez najbardziej świadomą i przekonaną jednostkę jako prawdziwy, co bywa przerażające – zwłaszcza jeśli mówimy o świecie, w którym coraz szybciej zacierają się granice wymiaru naturalnego i algorytmu. Multimedia, będące jeszcze do niedawna odrębną rzeczywistością, stają się coraz bardziej rozległe, wnikając i przeszywając to, co dookreślać można było jako rzeczywiste. Można było, bowiem tak, jak było można, tak nie można teraz. Świat przedstawiony Tomasza Mniamosa już niebawem może stać spójną częścią całości i choć teraz może być odbierany jako osobliwa alternatywa czy multiwersum, to uwzględnienie rozwoju technologii pozwala przypuszczać, że to bardzo prawdopodobny wariant. Mówiąc na ten temat, nie osiągnie się takiej skuteczności, jak wyrażając imaginacyjnym metajęzykiem.

Należy zaznaczyć, że rozwijana w ramach wystawy refleksja nie stanowi arbitralnej tezy na temat tego, iż istotny wgląd w rzeczywistość gwarantuje jedynie impuls fenomenu, który nie jest arbitralnym odbiciem świata. Nie jest bezwzględnym założenie, że mimetyczne zjawisko nie wygeneruje tak intensywnej i prawdziwej refleksji, którą może wywołać fenomen będący rezultatem działań imaginacji, deformującej pierwotne konteksty w wymiarach estetycznych, symbolicznych czy społecznych. Jest rzeczą oczywistą, że poruszyć świadomość może w równej mierze relacja ze światem rzeczywistym, jak z jego wykreowaną artystycznie alternatywą. Zostało wcześniej napisane, że zjawiska – będące bezpośrednim odzwierciedleniem świata zamiast istotnej refleksji – prowadzą do osobliwej iluzji, którą można wyłonić w ramach namysłu nad tym, co widoczne, zrozumiałe i oczywiste. Wszystko się zgadza, jednak aby na wierzch wyszła pełna intencja, należy to rozwinąć i uzupełnić. Bezpośrednie programowanie zjawiska dotyczy tego, że mówimy o zaprogramowaniu zjawiska, ale także o tym, że samo zaprogramowane zjawisko programuje pewien namysł. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż ten proces w żadnym wypadku nie powinien być utożsamiany z aktem podprogowej próby wpłynięcia, związanej ze swoistą propagandą. Chodzi raczej o zwrócenie uwagi na fakt, że wrażenia, jakich dostarczają zjawiska przynależące do świata rzeczywistego z reguły albo prowokują namysł nad samymi zjawiskami, albo kierują w stronę świata ponadzjawiskowego. Mamy zatem do czynienia albo z analizą przeżytego widzialnego, albo z przeżytą nieco inaczej warstwą niewidzialnego i kreowanego. W porządku, w którym bezpośrednio dane jest przeprogramowane zjawisko, mamy do czynienia z taką sytuacją, że to co nieprawdopodobne, irracjonalne, osobliwe i intrygujące domaga się odniesienia do świata, czyli do pewnej instancji własnego jestestwa. Tak poczynione odniesienie nabiera większej mocy, sam zaś namysł nad rzeczywistością staje się intensywniejszy, krytyka wyłania istotniejsze dane, zmysły natomiast wyostrzają się na to, co być może wcześniej nie było na tyle widoczne. Programowane zjawiska są zatem asumptem przeskalowującym dyspozycje intelektu i zmysłów. Zjawiska programowane to w pewnym sensie szansa, aby coś dostrzec, bowiem tylko nierzeczywistym, wespół kontekstowym i dekonstruowanym środkiem wypowiedzi można wskazać na to, że fenomen świata ujawnia się już dziś jako zaprogramowane i programujące.

 

Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z otwarcia wystawy MADE IN FOTO-GEN. ZJAWISKA PROGRAMOWANE

 

 

Organizatorzy:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Otwarta Papiernia w Jeleniej Górze

 

Wystawa współfinansowana z budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

Spotkanie z członkiniami Okręgu Dolnośląskiego ZPAF w ramach cyklu: Podróże plejady artystów współczesnych.

Zapraszamy na spotkanie z sześcioma zajmującymi się fotografią członkiniami Okręgu Dolnośląskiego ZPAF w ramach cyklu: Podróże plejady artystów współczesnych

 

Cykl: Podróże plejady artystów współczesnych, autorski projekt realizowany od kilku lat, początkowo w Muzeum Narodowym we Wrocławiu, następnie w Narodowym Forum Muzyki, w ramach imprez towarzyszących wystawie „Sztuka Szuka IQ”, kontynuowany w Muzeum Współczesnym Wrocław i w wybranych galeriach sztuki. Cykl skierowany do młodzieży uczelni artystycznych,  osób związanych zawodowo z problematyką współczesnej plastyki i licznego grona pasjonatów. Celem jest upowszechnianie obcowania z dziełami sztuki współczesnej – „oswajanie jej”.

Program:

  • prezentacja prac artystek – slideshow
  • rozmowy w gronie miłośników współczesnej fotografii z udziałem artystek: Agnieszki Antosiewicz-Mas, Barbary Górniak, Katarzyny Laskus, Ewy Martyniszyn, Ireny Polit i Anety Więcek-Zabłotnej.

Dyskusja dotyczyć będzie postaw twórczych artystek stosujących różnorodne rozwiązania formalne i podejmujących rozmaite kwestie i problemy.

 

Agnieszka AntosiewiczMas
Absolwentka Wydziału Nauk Przyrodniczych UW i Międzynarodowego Forum Fotografii Kwadrat. Preferuje fotografię inscenizowaną. Skupia się na cielesności, przemijaniu i pojęciu pamięci tworząc tzw. „kolaże ze wspomnień”.

Barbara Górniak
Studia na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Zielonogórskiego i w Wyższym Studium Fotografii AFA we Wrocławiu. Zajmuje się fotografią dokumentalną – przyrodniczą i portretową oraz artystyczną – subiektywną  i inscenizowaną. Inspiracje czerpie z obserwacji codzienności, dążąc do zobrazowania swych przeżyć i doznań. Twierdzi: fotografia jest dla mnie próbą uchwycenia energii, którą usiłuję zatrzymywać w obrazie”.

Katarzyna Laskus
Absolwentka ASP w Poznaniu i ASP w Krakowie. Zajmuje się działalnością edukacyjną w zakresie tradycyjnego i cyfrowego obrazu fotograficznego, jest też autorką „Portfolio jako archiwum”, bloga o szeroko pojętej sztuce. Jej droga twórcza prowadzi od technik analogowych, poprzez cyfrowe, aż po ostatnio preferowaną fotografię telefoniczną. Wychodzi z założenia, że narzędzia, którymi posługuje się mają mniejsze znaczenie wobec końcowego efektu. W jej pracach realizm miesza się z idealizmem i iluzją.

Ewa Martyniszyn
Studia na Wydziale Komunikacji Multimedialnej ASP w Poznaniu i doktorat w łódzkiej Filmówce – specjalność: fotografia. Obecnie pracownik naukowo-dydaktyczny w Katedrze Sztuki Mediów ASP we Wrocławiu. Fascynuje się MONIDŁAMI. Kolekcjonuje i popularyzuje te realistyczne obrazy malowane na podstawie zdjęcia ślubnego. Balansuje pomiędzy fotografią inscenizowaną, a tradycyjnym obrazem fotograficznym o charakterze dokumentalnym.

Irena Polit
Wałbrzyszanka. Absolwentka Mediacji Sztuki ASP we Wrocławiu i słuchaczka Międzynarodowego Forum Fotografii Kwadrat. Obecnie nauczyciel fotografii. Jej główną formą wyrazu jest fotografia cyfrowa. Posługując się autoportretem podąża w kierunku fotografii inscenizowanej. Podejmuje problematykę związaną z naturą, przemijaniem, tożsamością oraz relacjami człowiek – przestrzeń.

Aneta Więcek-Zabłotna
Prawnik z wykształcenia,  zajmuje się terapią zajęciową osób niepełnosprawnych. Z zamiłowania fotograf. Bliska jest jej fotografia konceptualna i kreacyjna, ale też socjologiczna, podejmująca problemy społeczne.

 

Przygotowanie i realizacja: Wiesława Wilczyńska-Koper

 

Organizator:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Samorządu Województwa Dolnośląskiego,
Galeria FOTO-GEN Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu
Okręg Dolnośląski Związku Polskich Artystów Fotografików

 

 

 

Projekt jest dofinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego.

 

Zapisz się do naszego newslettera

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych (pokaż całość)