„CZASY ŻYWE” Marzeny Sadochy – premiera

W końcówce października w Sali Teatru Laboratorium odbędzie się premiera autorskiego czytania performatywnego „CZASY ŻYWE”. Podstawą jest nowy tekst Marzeny Sadochy, który powstał w czasie lockdawnu związanego z pandemią Covid.

Termin premiery: 29 i 30 października 2020 roku.

 

„Czasy żywe”

Tekst i reżyseria: Marzena Sadocha
Występuje: Marta Parzychowska
Śpiew i muzyka: Patrycja Hefczyńska
Obiekty: Weronika Lucińska
Video: Justyna Kwiecińska
Premiera: 29.10.2020

Skończył się lockdown, nie skończyły się problemy. Może to tylko przerwa w Wielkim Wymieraniu. 

Czasy żywe” opowiadają o epidemiach, które były, trwają i które jeszcze nie mają nazwy i liczb zmarłych. Jego przestrzenią najpierw są zamknięte miasta, zaspawane mieszkania i odizolowane szpitale. Potem nic już nie jest zamknięte, bo wszystko jest skażone. Można jeść chore maliny i ziemniaki wielkości pestek słonecznika. Można wyobrażać sobie, że za chwilę wszystko się zmieni i niebo znowu, jak kiedyś,  będzie mieć kolor zielony.

Marzena Sadocha

 

 

W projekcie plakatu obiekt z pracy  Weronika Lucińska „Środowisko wodne”

 

 

Marta Parzychowska
Absolwentka Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu na wydziale aktorskim i była studentka Uniwersytetu Warszawskiego na wydziale filozofii. Stale współpracuje jako asystentka Wojciecha Kościelniaka, zrealizowała z nim „Blaszany bębenek” w Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu, „Koniec” koncert Galowy 40. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu, „Operę za trzy grosze” w Teatrze im. S. Jaracza w Łodzi, „Kapitan Żbik i żółty saturator” w Teatrze Syrena w Warszawie (obsada aktorska, asystentka reżysera), „Śpiewak Jazzbandu” w Teatrze Żydowskim w Warszawie. Zagrała w „Nocnym metrze” w reżyserii Michała Walczaka w Teatrze WARSawy (obsada aktorska, asystentka reżysera). W 2018 roku zagrała w spektaklu „Wkurwione kobiety w leju po Polsce”, który został wyróżniony w nurcie Off PPA. W Teatrze Miejskim w Lesznie uczestniczyła w Warsztatach Mistrzowskich prowadzonych przez Stanisławę Celińską oraz Jerzego Satanowskiego. Brała udział w warsztatach prowadzonych przez Pawła Miśkiewicza (AST), Annę Zubrzycki (Teatr Pieśni Kozła) i Jane Radvik (Instytut Grotowskiego). Jest laureatką Stypendium Artystycznego Prezydenta Wrocławia 2018/2019Projekt zapowiada piosenka zatytułowana „Za chwilę” którą wykonuje Patrycja Hefczyńska .
Piosenkę-trailer wg tekstu Marzeny Sadochy z muzyką Patrycji Hefczyńskiej i Michała Zygmunta oraz zdjęciami Justyny Kwiecińskiej można znaleźć się  na kanale you tube.

 

 

 

Bilety do nabycia na:  ekobilet.pl

29.10.2020, godz. 19.00 KUP BILET

30.10.2020, godz. 19.00 KUP BILET

 

UWAGA!

W trosce o bezpieczeństwo uczestników prezentacja spektaklu będzie się odbywać zgodnie z aktualnymi wytycznymi Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Państwowej Inspekcji Sanitarnej i Ministerstwa Zdrowia dotyczącymi organizacji wydarzeń kulturalnych w czasie epidemii COVID-19.
Zgodnie z wytycznymi liczba miejsc na widowni zostanie zmniejszona do 25%.
Korzystanie z maseczek zakrywających usta i nos oraz dezynfekcja dłoni i zachowanie dystansu społecznego są w budynku obowiązkowe.

Prosimy o przybycie najpóźniej na 15 minut przed rozpoczęciem.

Z   Regulaminem Zasad Bezpieczeństwa OKiS w Sali Teatru Laboratorium bezpieczeństwa i higieny w Sali Laboratorium można się zapoznać tutaj

Dokonanie zakupu biletu jest równoznaczne z akceptacją niniejszego Regulaminu i zobowiązaniem do respektowania jego postanowień.

 

 

Producenci: projekt jest koprodukcją Marzeny Sadochy oraz Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucji Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Współorganizator Czytania: Wrocławski Dom Literatury

 

 

 

 

 

 

Partner: Instytut im. Jerzego Grotowskiego

 

 

 

 

 

 

Projekt jest współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

Aleja Narodowa na festiwalu Gelnické Iluminácie

Spektakl „Aleja Narodowa”,  został zaproszony do udziału  w ramach czwartej edycji interdyscyplinarnego festiwalu Gelnické Iluminácie, który dobywa się w dniach 11-12 września 2020 roku na terenie wschodniej Słowacji.

Program czwartej edycji Festiwalu łączącego literaturę, sztukę cyfrową i muzykę został w tym roku poszerzony o spektakle teatralne. Duża część festiwalowych wydarzeń odbywa się w plenerze jednego z najstarszych miast słowackich – Gelnicy.
Pokaz Alei Narodowej został zaplanowany na 12 września 2020 r.

fot. Tobiasz Papuczys

Poznaj Wandama – czeskiego „bohatera walki o niepodległość”, który dał sygnał do rozpoczęcia Aksamitnej Rewolucji. Tylko nie wiadomo, której stronie: protestującym czy milicji. Uważa się za „ostatniego Rzymianina”. Hitlerowskie saluty tłumaczy, jak wielu innych narodowców w Czechach i w Polsce, tradycją rzymską. Jednocześnie jak Václav Havel pragnie, aby prawda i miłość zwyciężyły nad kłamstwem i nienawiścią. W finale boleśnie zderza się… z regułami wolnego rynku. Narodowiec, rasista, szowinista, bojownik antysystemowy, menel, pijak, ćpun, bohater?

„Adolf Hitler uratował mi życie. Wiem, co chcesz powiedzieć, ale nie mów nic”
Jaroslav Rudiš

Reżyseria i adaptacja, przekład z języka czeskiego: Katarzyna Dudzic-Grabińska
Scenografia i kostiumy: Magdalena Stępień
Występuje: Dariusz Maj
Prapremiera polska: 9 czerwca 2018
Grupa wiekowa: 16+
Czas trwania: 60 min

Biogramy twórców

Dariusz Maj
Absolwent Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu (1994). W roku 1984 basista wrocławskiej grupy punkowej Sedes. Laureat nagrody wojewody dolnośląskiego dla najlepiej rokującego aktora młodego pokolenia (2002). W latach 1997-2001 aktor Centrum Sztuki – Teatru Dramatycznego w Legnicy (obecnie Teatr im. H. Modrzejewskiej w Legnicy). W latach 2001-2009 aktor Teatru Dramatycznego im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu. W latach 2009-2013 aktor Wrocławskiego Teatru Współczesnego im. E. Wiercińskiego. W Teatrze Polskim we Wrocławiu od 2015-2018 roku. Twórca wielu ról teatralnych i filmowych, współpracował z czołowymi polskimi reżyserami (K. Garbaczewski, M. Zadara, J. Głomb, J. Klata, P. Wojcieszek, M. Strzępka, M. Kleczewska, L. Raczak, K. Zanussi, F. Falk, W. Krzystek). Obecnie gra role Blockbauma oraz Człowieka w kancelarii w głośnym Procesie wg F. Kafki w reżyserii Krystiana Lupy.

Katarzyna Dudzic-Grabińska     
Studentka V roku reżyserii teatru lalek AST, Filia we Wrocławiu. Absolwentka filologii słowiańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, tłumaczka literatury czeskiej i słowackiej, wiolonczelistka. Debiutowała jako reżyser i dramatopisarz w słowackim Instytucie Teatralnym w Bratysławie sztuką „Mnemojohann” (2014). Członek Platformy Krytyków podczas festiwalu słowackiego teatru Dotyky a Spojenia w Martinie (2017, 2018). Wiosną 2017 r. wyreżyserowała sztukę Jana Wilkowskiego „Tymoteusz wśród ptaków” w słupskim Państwowym Teatrze Lalek „Tęcza”. Jako asystentka reżysera współpracowała m.in. z Agatą Dudą-Gracz („Śmierć przyjeżdża w środę”, „Opole 2016”; „Dziubanina”, „Makbet” – oba Teatr Capitol, Wrocław 2017) oraz Michałem Zadarą („Dziadów części III” „Ustęp i Objaśnienia”, Teatr Polski, Wrocław 2016).

Magdalena Stępień      
Studentka V roku scenografii na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, zajmuje się przygotowywaniem przestrzeni, kostiumów, lalek i masek do działań teatralnych i filmowych. Przygotowywała projekty scenograficzne we współpracy ze studentami reżyserii we Wrocławiu i Warszawie, realizowała lalki do spektakli Teatru Arka we Wrocławiu oraz projektu Lalkomat. Zajmuje się również modniarstwem, metaloplastyką, grafiką i rzeźbą (uczestniczyła w międzynarodowym plenerze rzeźbiarskim w Łabiszynie w 2015 i 2016 r.).

 

Organizator festiwalu: Miasto Gelnica
Strona festiwalu: www.facebook.com/gelnickeiluminacie

 

Spektakl jest koprodukcją:
Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucji Samorządu Województwa Dolnośląskiego
Fundacji Teatr Polski – TP dla Sztuki (Teatr Polski – w podziemiu / Polski Theatre in the underground)

 

Spektakl współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

Znalezione obrazy dla zapytania urząd marszałkowski dolnoślaski

„ZA CHWILĘ” Marzeny Sadochy – trailer

Piosenka-trailer zapowiada projekt Marzeny Sadochy „CZASY ŻYWE” realizowany wspólnie z Ośrodkiem Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucją Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

Pandemia COVID 19 stała się źródłem inspiracji dla nowego projektu performatywnego Marzeny Sadochy.

wykonanie: Patrycja Hefczyńska
słowa: Marzena Sadocha
muzyka: Patrycja Hefczyńska, Michał Zygmunt
zdjęcia i montaż: Justyna Kwiecińska
miejsce: lockdown Wrocław 2020.

Czasy żywe” będą opowiadać o epidemiach, które były, trwają i które jeszcze nie mają nazwy i liczb zmarłych. Jego przestrzenią najpierw są zamknięte miasta, zaspawane mieszkania i odizolowane szpitale. Potem nic już nie jest zamknięte, bo wszystko jest skażone. Można jeść chore maliny i ziemniaki wielkości pestek słonecznika. Można wyobrażać sobie, że za chwilę wszystko się zmieni i niebo znowu, jak kiedyś,  będzie mieć kolor zielony.

Marzena Sadocha

 

 

Premiera spektaklu/czytania performatywnego „CZASY ŻYWE” według tekstu i w reżyserii Marzeny Sadochy będzie miała miejsce w Sali Teatru Laboratorium w dniach 29 i 30 października 2020.

Producenci: projekt jest koprodukcją Marzeny Sadochy oraz Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucji Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

Projekt jest współfinansowany z Budżetu Województwa Dolnośląskiego

Znalezione obrazy dla zapytania urząd marszałkowski dolnoślaski

Koncert Tbilisi Symphony Orchestra

Koncert z okazji 100-lecia nawiązania stosunków dyplomatycznych pomiędzy Polską i Gruzją

Koncert w ramach Polsko-Gruzińskiego Festiwalu Kultury

Wykonawcy:

Vakhtang Kakhidze – dyrygent
Anna Tchania – skrzypce
Tbilisi Symphony Orchestra

Program:
Igor Strawiński Ognisty ptak – suita baletowa (wersja 1919)
Henryk Wieniawski II Koncert Skrzypcowy d-moll op. 22

***
Vakhtang Kakhidze Amazones – suita baletowa
Vakhtang Kakhidze Sveda – filmowy temat liryczny

 


Vakhtang Kakhidze / fot. archiwum artysty

 

Vakhtang Kakhidze urodził się w rodzinie muzyków w 1959 roku w Tbilisi w Gruzji. W wieku 6 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie. W 1975 roku ukończył wydział dyrygentury chóralnej w Liceum Muzycznym. W 1981 r. Ukończył Moskiewskie Państwowe Konserwatorium jako kompozytor. Jego nauczycielami byli tacy sławni muzycy jak Nikolai Sidelnikov – kompozycja, Edison Denisov – sztuka instrumentacji i inni.

Vakhtang Kakhidze studiował dyrygenturę w latach 1987-89 ze swoim ojcem, światowej sławy gruzińskim dyrygentem Djansug Kakhidze. W 1989 roku rozpoczął działalność jako dyrygent. Zadebiutował w Teatrze Opery i Baletu w Tbilisi spektaklem baletowym „Amazonki”. Od 1993 roku pracował jako dyrygent w Tbilisi Symphony Orchestra. Oprócz występów koncertowych nagrał 25 płyt CD dla znanych międzynarodowych firm fonograficznych „Sony Classical” i innych.

W 2002 roku Vakhtang Kakhidze został mianowany głównym dyrygentem (dyrektorem muzycznym) Tbilisi Orkiestry Symfonicznej i dyrektorem artystycznym Djansug Kakhidze Tbilisi Center for Music & Culture. Przez te lata prowadził ponad 400 koncertów z Orkiestrą Symfoniczną w Tbilisi w Gruzji i innych krajach: w Rosji i we Włoszech (2004), Armenii (2009), Izraelu (2016), Niemczech (2017 i 2018). Prowadzi także coroczny Międzynarodowy Festiwal Muzyczny „Jesień Tbilisi”, w którym biorą udział znani muzycy z całego świata. W 2015 roku założył Międzynarodowy Festiwal Muzyczny „Djansug Kakhidze”, który jest ukierunkowany na współpracę Orkiestry Symfonicznej w Tbilisi z Mega Stars of Jazz and Pop.

Gościnnie Vakhtang Kakhidze wystąpił z tak znanymi orkiestrami i zespołami jak: Kiev Symphony Orchestra (1994), kameralną orkiestrą „Moscow Soloists” (1997-2005), Prague Symphony Orchestra (1997), „Kremerata Baltica” (1999), Orkiestra Symfoniczna „Nowa Rosja” (2003-2005), Beijing Symphony Orchestra (2005), Paris Trinity Church Choir and Orchestra (2006), Niemieckim Zespołem „Del Arte” (2006-2008), Israel Chamber Orchestra (2006-2009), L’Orchestre Royal de Chambre de Wallonie (2008), Israel Camerata-Jerusalem (2010-2014), Jerusalem Symphony Orchestra (2016-2017), Northwest Deutsche Symphony Orchestra (2017).

Vakhtang Kakhidze komponuje w różnych gatunkach muzycznych. Jego utwory były wykonywane w Moskwie, Petersburgu, Polsce, Bułgarii, Słowacji, Rumunii, na Węgrzech, w Finlandii, Wielkiej Brytanii, Grecji, Hiszpanii, Francji, Włoszech, Niemczech, Szwajcarii, Holandii, Turcji, Izraelu, Indiach, USA i Japonii. Jest autorem muzyki do ponad 60 spektakli teatralnych, ścieżek dźwiękowych do 20 filmów i filmów animowanych, kilku kompozycji jazzowych i piosenek pop.

Orkiestra Symfoniczna w Tbilisi została założona w roku 1993 roku przez słynnego gruzińskiego dyrygenta Djansug Kakhidze. Od 2002 roku dyrektorem artystycznym i głównym dyrygentem jest jego syn, znany kompozytor, dyrygent i pianista Vakhtang Kakhidze.
W ciągu kolejnych lat kunszt muzyczny orkiestry osiągnął  międzynarodowy poziom. Orkiestra odbyła trasy koncertowe we Francji, Szwajcarii, Luksemburgu, Turcji, Niemczech, Włoszech, Izraelu i Rosji. Miała  też udane występy w takich znanych salach koncertowych jak Filharmonia Berlińska, Salle Pleyel i Teatr de Champs Elyssee w Paryżu, Symphony Hall w Bazylei, Jahrhunderthalle we Frankfurcie, Sala Koncertowa Verdi w Mediolanie, Akademia Muzyczna Santa Cecilia Nowa Sala Symfoniczna w Rzymie, Jerozolima Filharmonia, Sala Kongresowa w Ankarze, Big Hall of Moscow Conservatory, Symphony Hall of St. Petersburg Philharmonic i wiele innych.
Orkiestra Symfoniczna w Tbilisi uczestniczyła w kilku międzynarodowych festiwalach muzycznych we Francji, Szwajcarii i Turcji, były to m.in: Tibor Varga Festival, Festival European, Festival Musiquale w Saint Yrieix la Perche, Paleo Festival i Sevda Senap Festival.
Orkiestra systematycznie bierze udział w ważnych wydarzeniach gruzińskiego życia kulturalnego, koncertuje w regionach, zwraca szczególną uwagę na artystyczne wsparcie młodych gruzińskich kompozytorów i wykonawców. Programy koncertowe orkiestry są bardzo zróżnicowane, są w nich zarówno utwory kompozytorów klasycznych, jak i romantycznych i współczesnych.
W 1993 roku Orkiestra Symfoniczna w Tbilisi, Centrum Muzyki i Kultury w  Tbilisi oraz Urząd Miasta Tbilisi założyły coroczny Międzynarodowy Festiwal Muzyczny „Jesień Tbilisi”, w którym biorą udział znani muzycy z całego świata i który uznawany jest za najbardziej popularne i prestiżowe wydarzenie muzyczne w Gruzji.  W 2015 r. Centrum Muzyki i Kultury w Tbilisi stworzyło nowy festiwal nazwany na cześć założyciela orkiestry Djansuga Kakhidze, prezentujący kunszt Orkiestry Symfonicznej w Tbilisi w twórczej współpracy ze światowymi gwiazdami muzyki popularnej.
Orkiestra występowała również z takimi światowymi gwiazdami muzyki popularnej jak:  M. Legrand, D. Lockwood, J. Garbarek, M.S. Pietrodarchi, „The Manhattan Transfer”, „New York Voices”, „Take 6”, „The Swingles” , Ivan Lins, Patti Austin, Dee Dee Bridgewater, Bob James i inni. Zespół muzyków współpracuje ze znanymi dyrygentami: G. Rozhdestvensky, T. Lihua, V. Poliansky, F. Korobov, Z. Hacko, J.M. Perez-Sierra, Jean-Yves Gaudin, A. Sporri i inni.
Razem z orkiestrą utwory wykonywało wielu  znanych muzyków klasycznych jak: M. Rostropovich, J.Careras, G.Kremer, Y. Bashmet, V.Repin, V.Tretiakov, N.Freire, N.Gutman, E.Leonskaia, F. Leleux, A.Kniazev, G.Hoffman, M.Lethiec, E.Virsaladze, L.Isakadze, L.Batiashvili, Kh.Buniatishviliand i wielu innych.
Orkiestra Symfoniczna w Tbilisi nagrała ponad 150 utworów muzycznych dla SONY Classical i innych zagranicznych firm. W 2004 roku zespół ten nagrał również hymn narodowy Gruzji.

Anna Tchania urodziła się 15 listopada 2002 r. w Tbilisi w Gruzji. Obecnie studiuje w szkole muzycznej Z. Paliashvili dla uzdolnionych dzieci w klasie prof. N. Zhvanii. Anna jest laureatką lokalnych i międzynarodowych konkursów, takich jak: „Gwiazdy przyszłości”, „Młodzi muzycy”, „Dziadek do orzechów”, „Akademia sztuki”, „Międzynarodowy konkurs skrzypcowy w Kloster Schontal”, „Międzynarodowy konkurs muzyczny Mozarta ”, „ Il Piccolo Violino Magico ”, itp.
Ta gruzińska młoda skrzypaczka brała już udział w wielu festiwalach w Niemczech, Armenii, Włoszech, Gruzji, w tym w kilku koncertach charytatywnych w Hamburgu, Berlinie, festiwalach muzyki kameralnej w Gruzji, a także w Niemczech („Mecklenburg-Vorpommern” i „Mozart @ Augsburg”). Anna uczestniczyła w festiwalu gruzińskiego funduszu charytatywnego „Natvris Khe – Desire tree”. Występowała także z orkiestrami w Gruzji pod dyrekcją Revaza Takidzei Vakhtang Kakhidzeoraz wystąpiła z gruzińskim kompozytorem Nikolozem Rachvelim na festiwalu „Summer Event Pro – Rhythm”. Anna uczestniczyła w kursach mistrzowskich prof. Borisa Kuschnira, prof. Miriam Fried i prof. Mihaeli Martin w Akademii Kronenberga w Niemczech oraz u znanych muzyków i skrzypków, takich jak: Lisa Batiashvili, Liana Issakadze, Deniz Tahberer. Jest również stypendystką Międzynarodowej Akademii Muzyki w Liechtensteinie, gdzie uczestniczy w mistrzowskich kursach skrzypiec prof. Anny Chumachenko.

 

Bilety w cenie od 15 – 60 zł:
– dostępne w kasie Narodowego Forum Muzyki
– dostępne na stronie Narodowego Forum Muzyki

 

Koncert z okazji 100-lecia nawiązania stosunków dyplomatycznych pomiędzy Polską i Gruzją

Projekt realizowany w ramach obchodów stulecia odzyskania niepodległości oraz odbudowy polskiej państwowości

Wydarzenie w ramach Polsko-Gruzińskiego Festiwalu Kultury

 

Koncert odbył się w ramach kampanii „Gruzja, Europa” przy wsparciu Ministerstwa Edukacji, Nauki, Kultury i Sportu Gruzji.

Patronat Honorowy: Ambasada Gruzji w Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałek Województwa Dolnośląskiego Cezary Przybylski

  

Organizatorzy: Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu, Narodowe Forum Muzyki

         Podobny obraz

Projekt jest współfinansowany ze środków budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Partner

Koncerty zespołu Batumi na Dolnym Śląsku

W grudniu zapraszamy Państwa do Szczawna-Zdroju, Bystrzycy Kłodzkiej i Kudowy-Zdroju na koncerty narodowego chóru Adżarii – Batumi (Gruzja). Zespół z dużym powodzeniem gościł już na dolnośląskich scenach w 2017 roku. Koncerty odbędą się w ramach Polsko-Gruzińskiego Festiwalu Kultury.

 

O zespole

W 1991 r. – z inicjatywy znanego gruzińskiego mistrza i animatora życia kulturalnego N. Surmanidze, władze miasta Batumi powołały do życia zespół wokalny i taneczny.
Zespół ten otrzymał nazwę BATUMI, powstał z inspiracji burmistrza tego miasta. Dyrektorem artystycznym został wspaniały mistrz gruzińskiej pieśni – Temur Dolidze.

Współcześnie trzynastoosobowy zespół BATUMI jest najlepszym w Gruzji wykonawcą tradycyjnych gruzińskich pieśni ludowych (i nie tylko). Artystyczna praca zespołu została doceniona przez takich wielkich mistrzów jak A. Erkomaishvili i R. Gogiashvili. Zespół z sukcesami brał udział w festiwalach w Turcji, Rosji, Szwecji, Niemczech, Włoszech, Hiszpanii, Francji, Łotwie, Polsce, Austrii, Grecji, Bułgarii, Azerbejdżanie, Iranie, Izraelu i Chinach.

Repertuar zespołu obejmuje ponad 100 pieśni ze wszystkich regionów Gruzji i jest bogaty w gruzińskie pieśni ludowe, kościelne hymny, romanse, współczesne piosenki popowe, a także w utwory reprezentujące muzykę klasyczną. Grupa zrekonstruowała wiele dawnych, oryginalnych i zapomnianych pieśni ludowych Gruzji. Pieśni te odzwierciedlały gruzińskie radości i smutki. Były także błogosławieniem i balsamem na gruzińskie rany; wyrazem gruzińskiej myśli, uczuć i marzeń. Unikalna polifonia gruzińskich śpiewów w 2001 r. została uznana przez UNESCO za arcydzieło niematerialnego dziedzictwa kulturowego.

Utwory wykonywane są na perfekcyjnym poziomie jaki prezentują zarówno poszczególni soliści jak i cały zespół.  Swoją pierwszą płytę CD zespół opublikował w 2005 roku. Składa się na nią 21 gruzińskich pieśni ludowych.

 

PROGRAM:

  1. DŁUGIE ŻYCIE
  2. MEGRELIAN ORIDA
  3. TRIO LEKEBI
  4. ALLELUJA
  5. MAGNOLIA
  6. AGHAR IZVRIS
  7. SWAN PHERKHULI
  8. KUPALINKA
  9. MIX MIEJSKICH PIEŚNI
  10. DZIEWCZYNA Z DARKVETI
  11. KIEDY KSIĘŻYC WZEJDZIE
  12. MIX ADŻARSKICH PIEŚNI
  13. BATUMI
  14. FUNICULI, FUNICULA
  15. TAWADYJSKIE DŁUGIE ŻYCIE

 

Członkowie Zespołu Batumi:

LASHA GEDENIDZE
TEMUR DOLIDZE – dyrektor artystyczny, dyrygent
NODAR VARSHANIDZE – chórmistrz
IADON MAKHARADZE
ARCHIL SOSELIA
ZVIAD SURMANIDZE
SULKHAN JAIANI
DATO CHKHONIA
PAATA CHURKVEIDZE
LEVAN TSKHOIDZE
CHABUKA SURMANIDZE – dyrektor organizacyjny
MAMUKA SURMANIDZE
ROMAN SHAINIDZE

 

Projekt dofinansowany ze środków budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

WARSZTATY AKTORSKIE – „Krótki Kurs Sztuki Scenicznej”

Warsztaty kierowane są do:

  1. uczniów szkół gimnazjalnych
  2. uczniów szkół średnich
  3. nauczycieli

 

Grupa nie większa niż 20 osób.

Czas trwania warsztatów – 3 godziny dziennie z przerwą 15 minut.

Odzież – lekka, luźna, spodnie, trykotowa koszulka, obuwie sportowe.

 

Każdy blok zajęć zaczynamy od rozgrzewki całego ciała, by przejść do rozgrzewki aparatu mowy.

 

I          Aparat mowy:

1) Ćwiczenia żuchwy
2) Ćwiczenia warg
3) Ćwiczenia języka

 

–           Pytanie: Czym jest technika wyrazistej mowy, czyli dykcja ?

Wspólna odpowiedź z młodzieżą ze szczególnym uwzględnieniem wymowy scenicznej.

–           Sprawdzenie aparatu mowy u wszystkich biorących udział w warsztatach.

–           Praktyczne wskazówki ćwiczeń, które mogą pomóc w likwidacji nieprawidłowej wymowy

 

 

II         Elementarne zadania aktorskie:

  • Sprawdzenie predyspozycji scenicznych uczestników.
  • Odpowiedź na pytanie: „Co to jest świadomość sceniczna ?” i pokazanie tego w praktyce.
  • Zadania aktorskie na wybrany temat.
  • Zadania aktorskie na zadany temat
  • Definicja „wyobraźni scenicznej
  • Swoboda sceniczna – praktyczna realizacja poprzez zadane mini-scenki.
  • Uruchomienie wyobraźni poprzez ćwiczenia tzw. „otwierające”.

 

III       Mówienie wierszem i prozą:

  • Wiersz klasyczny
  • Wiersz współczesny
  • Proza staropolska
  • Proza współczesna

 

Na bazie indywidualna praca z każdym kursantem w obecności wszystkich z krytyczną ich oceną.

Jeżeli czas pozwoli przygotowanie końcowego pokazu „mini-spektaklu” w zbiorowej reżyserii uczestników warsztatów.

Prowadzenie warsztatów:  

ZBIGNIEW WALERYŚ – zawodowy aktor. Ma na swoim koncie kilkanaście ról teatralnych i filmowych, grał między innymi w „Przypadkach Józefa Magneto” Jana Jakuba Kolskiego, „Weiserze Dawidku” Wojciecha Marczewskiego, monodram -„Ja Jestem Żyd Z Wesela” wg Romana Branstaettera we Wrocławiu i Zielonej Górze.

 

W filmie grał między innymi w „Sezon na Bażanty”, „Pusta klatka”, „Wyspie na ul. Ptasiej”, „Obcy musi fruwać”, „Pianiście” Romana Polańskiego i jako odtwórca roli św. Pawła w „Quo Vadis” Kawalerowicza, rola Dionizego”Papusza”reż.J.K.Krauze{premiera 2013r.}

 

Seriale: Na Dobre i Na Złe, Czas Honoru, Świat Według Kiepskich, Paradoks, Pierwsza Miłość, rola Stefana (dziadka Basi) w „M jak Miłość”

 

 

Nagrody:

W 1995 roku aktor otrzymał nagrodę – „Złotą Iglicę”, która przyznawana jest dla najpopularniejszego aktora wrocławskiego.

W 2003 roku zajął również IV lokatę na konkursie „Verba Sacra” na interpretację tekstów biblijnych i Ojców Kościoła dla zawodowych aktorów, w Poznaniu

2007 – Nagroda Aktorska na Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy

2008 – Nagroda Aktorska Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

2011 – Nagroda Aktorska na Festiwalu Teatralnym w Zabrzu

2013 – Nagroda Indywidualna za Rolę Drugoplanową na 38 Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni

2013 – Nagroda Najlepszy Aktor 58 Międzynarodowy Festiwal Filmowy Valladolid (Hiszpania)

2013 – Nagroda „Złoty Szczeniak” Za Rolę Drugoplanową 2 Festiwal Aktorstwa Filmowego we

Wrocławiu

2014 – Nagroda Specjalna „Jańcio Wodnik” Za Rolę Drugoplanową na Festiwalu Filmowym we Wrześni

2014 – Nagroda „Gwarancja Kultury w Kategorii: Film” TVP Kultura za rolę Dionizego w filmie

„Papusza”

 

 

Historia filmu polskiego na Dolnym Śląsku – spotkanie z reżyserem Zbigniewem Maćkowem

Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu zaprasza na spotkanie ze Zbigniewem Maćkowem, który opowie o najciekawszych produkcjach kina polskiego realizowanych na Dolnym Śląsku.

Zbigniew Maćków – reżyser filmowy, scenarzysta, wieloletni pracownik Zespołów Filmowych w Warszawie: „Pryzmat” i „Iluzjon”.

 

Projekt dofinansowany ze środków budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

„Powrót ‘68” Jan Bortkiewicz

21 sierpnia 1968, wczesny poranek, na bezchmurnym wrocławskim niebie sznur czterosilnikowych samolotów lecących w kierunku południowo-zachodnim. Oficjalne pełne triumfu komunikaty „wojenne” konfrontowane były z informacjami zachodnich komentatorów prezentowanymi na falach Radia Wolna Europa. To z nich dowiedzieliśmy się o inwazji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. Rozpoczęła się operacja „Dunaj”.

Wojsku Polskiemu przypadł w udziale „szturm” na niebronione Hradec Králové, po zdobyciu którego Wojciech Jaruzelski uzyskał zaszczytny tytuł Zdobywcy Hradca. Czesi i Słowacy nie przejawiali entuzjazmu z powodu tej „bratniej pomocy przeciwko planowanemu atakowi Imperialistów”, w Pradze spalono kilka czołgów.  7 września 1968 pijany polski żołnierz Stefan Dorna zastrzelił dwóch czeskich mieszkańców Jičina. Armia Radziecka straciła 12 żołnierzy, a 25 zostało rannych. W katastrofie helikoptera w pobliżu miasta Teplice zginęło dwóch radzieckich reporterów. Wojska bułgarskie straciły dwóch żołnierzy, a 2 Armia Wojska Polskiego dziesięciu. Bilans operacji „Dunaj” to 108 zabitych i blisko 500 rannych obywateli Czechosłowacji. Z kraju wyemigrowało również ok. 370 tysięcy Czechów i Słowaków.

Oficjalnie odtrąbiono wielki sukces, działania reformatorskie pod przywództwem Pierwszego Sekretarza Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Czechosłowacji Aleksandra Dubčeka zostały cofnięte. Rzeczywisty cel operacji „Dunaj” został osiągnięty. Utworzona z wprowadzonych na terytorium Czechosłowacji Centralna Grupa Wojsk Armii Radzieckiej pozostała tam do 1991 roku.

Formalna okupacja skończyła się już jesienią 1968 roku. Zimne noce i nocowanie pod namiotami w oczywisty sposób wpłynęło na morale niedoświadczonych żołnierzy Układu Warszawskiego i ich stan fizyczny. Wielu z nich uczestnictwo w tej „wycieczce” okupiło utratą zdrowia. Oczywiście prasa i telewizja o tym nie wspominały, zamieniając rzetelną informację na pełne triumfu relacje o wielkiej wdzięczności Czechów i Słowaków za udzielenie „bratniej pomocy”.

Powracające do kraju Wojsko Polskie nie doczekało się także wdzięczności od polskiego społeczeństwa, którego ogół był zdecydowanie przeciwny stłumieniu „praskiej wiosny”. Powszechnie wyrażano solidarność z Czechosłowacją i ubolewano, że doświadczona napaściami Polska stała się teraz agresorem. Uroczyste powitanie zhańbionego Wojska Polskiego we Wrocławiu było zainscenizowanym przedstawieniem, na które pod przymusem zagoniono pracowników zakładów pracy.  Napisy na transparentach, wychwalające wojsko, nie oddawały prawdziwego nastroju  mieszkańców Wrocławia – świadomych komunistycznej propagandy.

 

Prezentowane przy ul. Oławskiej we Wrocławiu czarno-białe zdjęcia, autorstwa Jana Bortkiewicza, przedstawiają historyczny moment: sceny z powitania na wrocławskim placu Wolności „zwycięskiego” Wojska Polskiego…

 

Projekt dofinansowany ze środków budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Zapisz się do naszego newslettera

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych (pokaż całość)