Spotkanie promujące książkę i wystawę „Tomasz Domański. Pomniki Czasu”

W środę, 12 grudnia 2018  o godz. 18.30, serdecznie zapraszamy do OP ENHEIM na spotkanie, podczas którego odbędzie się pierwsza odsłona, wydanej przez Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu, monografii pt. Tomasz Domański. Pomniki Czasu. Publikacja dokumentuje ponad ćwierćwiecze twórczości jednego z najciekawszych polskich artystów działającego w dziedzinie sztuki akcji i sztuki efemerycznej. Zawiera unikalny materiał ikonograficzny dokumentujący prace artysty. Obok tekstów autorskich, opisujących osobiste zaangażowanie i motywacje, książka zawiera komentarze, recenzje, teksty krytyczne objaśniające rozumienie Pomników Czasu jako monumentu relatywnego w kategorii współczesnej rzeźby. Znaczną część monografii stanowi „Życiorys ilustrowany” napisany przez Tomasza Domańskiego, ukazujący wiele faktów z jego artystycznej biografii i kulisy powstawania poszczególnych realizacji. Rozmowa o monografii będzie punktem wyjścia do pogłębienia wiedzy na temat twórczości Tomasza Domańskiego i do szerszych rozważań na temat sztuki efemerycznej. Zapowiedziana również zostanie, przygotowywana przez Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu (planowana na 2019 rok), monograficzna wystawa Tomasza Domańskiego.

Artysta o Pomnikach Czasu pisze, że są „realizacją obiektów tworzonych z zamysłem obserwowania działania czasu w materii”. Nie jest tutaj istotne skończone dzieło sztuki, ważny jest proces jego powstawania, cykl życia dzieła, którego częścią są także destrukcja i dematerializacja. Poczucie tymczasowości i przemijania zostały immanentnie wpisane w tę twórczość. Domański w swoich pracach odwołuje się do skrajnych kategorii, łącząc je w nierozerwalne pary: życie – śmierć, natura – kultura, fizyczność – metafizyka, życie – sztuka, a właściwie w tym przypadku należałoby napisać życiosztuka.

„Pomniki Czasu potrafią zatrzymać ludzi, zachęcić do partycypacji w niełatwej sztuce koncepcyjnej, a zwłaszcza w jej efemerycznej odsłonie. Wydaje mi się, że ten fenomen karmi się naszym strachem; witkacowskim bólem istnienia i tajemnicą bytu, nostalgią przemijania, «smutkiem szczęścia» Leopolda Staffa, a w końcu atawistycznym lękiem przed śmiercią. Pomniki Czasu w sposób metaforyczny przetransponowały te obawy i zahibernowały je w lodową bryłę tymczasowego przetrwania. W tak zaaranżowanej narracji przemijania odnalazłem swój język do opisania czasu w sztuce, a ponieważ ten wątek mechaniki świata dotyczy nas wszystkich, staje się uniwersalny. We wspólnym odczuwaniu upływu czasu tkwi siła oddziaływania tego cyklu. Używam abstrakcyjnej formuły do przedstawienia swoich przemyśleń i przeczuć, by po chwili poprowadzić odbiorcę do sedna i istoty mojej intencji. Gdy publiczność je odkrywa, staje się odrobinę silniejsza w swojej prywatnej bitwie z czasem.” (T. Domański, Życiorys ilustrowany, w: Tomasz Domański. Pomniki Czasu, Wrocław 2018).

Tomasz Domański (autor tekstów, redaktor publikacji) – urodzony w 1962 roku. Artysta multimedialny, zajmuje się sztuką efemeryczną. Pracuje przeważnie z naturalnymi materiałami: wodą, lodem, ogniem, drewnem, słomą, popiołem, metalem, wykorzystując właściwe im procesy. Sięga po nowe media – wideo i techniki cyfrowe – tworząc filmy i animacje jako integralne elementy wielu swoich realizacji. W 1993 roku ukończył Akademię Sztuk Pięknych we Wrocławiu, a w 2003 uzyskał tytuł doktora. W 1995 przebywał na rocznym stypendium w Indiach na uniwersytecie w Varanasi (Banaras Hindu University). Był pięciokrotnym stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz wielu fundacji, m.in. Pollock-Krasner z Nowego Jorku, Laurenz Foundation z Bazylei, Elizabeth Montag z Bonn, UNESCO-Aschberg z Paryża, Adolpha i Esthery Gottlieb z Nowego Jorku. W 1997 roku reprezentował Polskę na IX Triennale Sztuki Współczesnej w New Delhi. W latach 2000–2004 pełnił funkcję członka Rady Programowej Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Był nominowany do Paszportu „Polityki”. Brał udział w pięćdziesięciu wystawach indywidualnych i ponad stu zbiorowych. Od 2002 roku we wsi Komorowice na Dolnym Śląsku realizuje projekt symbiotycznego ogrodu rzeźb – WIEŻOGRÓD / TowerTopia.

Sylwia Świsłocka-Karwot (autorka tekstu, redaktor publikacji) – historyk sztuki, krytyk, koordynator oraz kurator licznych projektów i wystaw. Adiunkt w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Wrocławskiego. W obszarze jej zainteresowań badawczych znajduje się sztuka XX i XXI wieku.  Od 2007 roku związana z Dolnośląskim Towarzystwem Zachęty Sztuk Pięknych, gdzie obecnie pełni funkcję prezesa. Autorka obszernej publikacji naukowej poświęconej powojennej sztuce wrocławskiej: „Sztuka we Wrocławiu w latach 1945-1970. Artyści, dzieła, krytycy”.

Beata Lubicka (autorka tekstów, współredaktor) – studia na wydziale Historyczno-Pedagogicznym, pracuje w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich we Wrocławiu, prezeska Fundacji Dolnośląski Inkubator Sztuki.

Wydawca: Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

Strefa Kultury Wrocław jest Partnerem Wydawniczym Książki w ramach Wrocławskiego Programu Wydawniczego.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury oraz Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

Redakcja: Tomasz Domański, Sylwia Świsłocka-Karwot
Współpraca redakcyjna: Agnieszka Chodysz-Foryś, Beata Lubicka

Koordynacja: Joanna Makowska
Projekt: Bartosz Konieczny, Tomasz Domański

Teksty: Jolanta Ciesielska, Eulalia Domanowska, Tomasz Domański, Paweł Gusin, Katarzyna Karaskiewicz, Jerzy Kąkol, Piotr Krajewski, Beata Lubicka, Thomas Neumaier, Sylwia Świsłocka-Karwot, Grzegorz Sztabiński

Cena: 80 zł

Więcej o książce

Materiały prasowe

We would like to invite you to a meeting which is going to take place on Wednesday, 12 December 2018, 18:30, at OP ENHEIM, giving the first presentation of the monograph titled Tomasz Domański. Pomniki Czasu, published by the Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu.

The publication documents over twenty-five years of work of one of the most interesting Polish artists active in the field of action and ephemeral art. It contains unique iconographic material documenting the artist’s works. Apart from texts written by the artist, casting light on his personal involvement and motivation, the book also features commentaries, reviews, and critical essays explaining the reading of the Monuments of Time as a relative monument within the category of contemporary sculpture. A substantial part of the monograph is taken up by “Illustrated Autobiography”, revealing numerous facts from Tomasz Domański’s artistic life, as well as some details related to the production of particular pieces. The conversation about the monograph will provide a departure point for extending knowledge about Tomasz Domański’s work as well as for deeper reflection on ephemeral art. We will also announce a monographic exhibition of Tomasz Domański’s creative output, to be hosted by the Ośrodek Kultury i Sztuki in Wrocław (in 2019).

The artist described the Monuments of Time as “creation of objects with the intention to observe how time operates on matter.” A finite work of art is not the point here, but the process of its coming to be, its life cycle, which also includes destruction and dematerialisation. The sense of impermanence and transience is immanent in his creative output. In his works, Domański refers to extreme categories, uniting them in inseparable pairs: life – death, nature – culture, physicality – metaphysics, life – art, though in this case it would be more appropriate to use the term ‘artlife’.

“The Monuments of Time are capable of making people pause, and encouraging them to participate in conceptual art, demanding though it is, first of all in its ephemeral manifestations. It seems to me that this phenomenon feeds on our apprehension; Witkacy-esque Weltschmerz and the mystery of being, the nostalgia of passing, Leopold Staff’s «sadness of happiness», and finally the atavist fear of death. The Monuments of Time have metaphorically transported these fears and turned them into an ice block of temporary being. In this narrative of transience I found the vocabulary to depict time in art, and because this problem of the world’s mechanics applies to us all, it becomes universal. The impact of this cycle relies on the shared sense of passing time. I resort to abstract forms to represent my thoughts and premonitions, to take the viewers to the crux and the essence of my intention. When the audience discovers it, its members become a little bit stronger in their private battles against time.” (T. Domański, Illustrated Autobiography, in: Tomasz Domański. Monuments of Time, Wrocław 2018)