Udostępnij:

Pocztówki literackie listopad 2026

Kamil. Proszę wybaczyć, mnie to nie przekonuje. Ma pan warsztat, ale pisze o niczym. Już w pierwszych słowach trafiam na znakomitą autodefinicję pana stylu; więc może mylę się co do ujawnianej tu świadomości formy, może mnie pan zwodzi. Wróćmy do tych słów: Turkusowa tafla rozwiana / Rwanym, krzepkim zefirem / Mieni się złotem odbicia / Świetlnych igraszek. Wiem, że już niejednemu twórcy zarzucano „uprawianie igraszek”, niejednej poetce też (tu szczególnie), ale przy lekturze pana tekstów przychodzi to czytającemu z łatwością i wydaje się trafne. Czas wił się po skale bytu / Kruszył to, co delikatne i twarde, nie dyskryminując. Daję panu czas i liczę na zmiany, nieuprzedzony i niedyskryminujący. Ot, wieczna dialektyka (jak zauważa pan słusznie w tytule wiersza).

Magdalena. „Poezja to nie tylko kunszt, to przede wszystkim narzędzie percepcji i wypływ nieuświadomionych treści na powierzchnię, szczególnie jeśli nie jest tylko wyuczonym warsztatem. Mogę sobie tylko wyobrazić liczbę ludzi, którzy zostali odprawieni z kwitkiem po przeczytaniu recenzji na łamach. Wszystko rozumiem: fach, odpowiedzialność… ale czy nawet w literaturze, która tak stawia na człowieka, nie można po prostu na niego postawić?

(…) Osobiście nie jestem ani trochę pana ripostami urażona, wręcz przeciwnie. Tylko że nie chodzi o mnie. Dzierży pan w swoim ręku klucz dla setek istnień. Ludzie poprzez sztukę, najczęściej poprzez wiersze, będą coraz częściej schodzić w głąb siebie, przez efekt domina. Nie każdy musi zostać poetą, ale w niektórych przypadkach, gdy język zahacza o tematy duszy, warto zwrócić na to szczególną uwagę. I może zamiast krytyki nazwać zachodzący w człowieku proces. Nie chodzi o bycie miłym. Zatrzymany proces prowadzi do różnych powikłań: od stanów depresyjnych, przez nałogi, a czasem do targnięcia się na własne życie”.

Dziękuję za piękny, mądry i w gruncie rzeczy czuły list (tu tylko fragmenty). Wydaje mi się, że przez dwadzieścia dwa lata prowadzenia tej rubryki – literackiej, nie psychoterapeutycznej – najczęściej po drugiej stronie widziałem człowieka, a nie mało sprawny podmiot liryczny. Człowieka szukam w wierszach i poza nimi, ale to nie znaczy, że (w swoim zadufaniu) grafomanii nie mam prawa nazwać grafomanią. Zresztą sam ją uprawiam i wiem, jak można być uwrażliwionym na jej byle jaki czy wręcz głupi odbiór. Jeżeli zdarzały mi się w tym względzie etyczne lapsusy, jeśli zaniedbywałem człowieka po drugiej stronie i człowieka w sobie, to bardzo przepraszam. Obiecuję poprawę. Nigdy już nie zatrzymam czyjegoś procesu. Przynajmniej chciałbym mieć taką nadzieję.

Patryk. Po ważnej lekcji udzielonej przez Magdalenę z biciem serca sięgam po następny zestaw. Boję się wyskoczyć z czymś obcesowym, źle wpłynąć na człowieka z listu. Czytam raz – genialne, ale jak to ująć w słowa? Czytam drugi raz – mniej genialne. Za trzecim czytaniem już cisną się słowa, lecz niegrzeczne, niepoprawne. Jest w panu jakieś niezwykłe rozbicie ducha, a więc i (potencjalnego) talentu. Są sformułowania prorocze i wieszcze, zgoła niedzisiejsze, a jednak docierają do mnie; są całkiem spore fragmenty, przepraszam, wypełnione żałosnym bełkotem. Jakiej mam udzielić odpowiedzi? Niech panu wystarczy, że przeczytałem, że pogubiłem się w sobie, a wewnętrzny człowiek wciąż myśli, czy wyraził swoje zakłopotanie w sposób w miarę czytelny. Zresztą wołam na pomoc czytelników, niechaj zerkną w te wersety: Hieroglif w jelitach odpowiedź ma dla wygłodniałych dziobów osadzonych w czaszkach / krążących w zoonycznych pierścieniach na niebie sępów – / ciekawe są wirów słonecznych, jakie pędzą w źrenicy martwego; ciałem na wydmie opiekuje się ostre solarne dłuto. I co? Dla kogoś genialne (w procesie ustanawiania osaczonej jaźni), dla mnie niestrawne, najzwyczajniej w świecie niezrozumiałe.

Karolina. Wciąż to samo, nic mnie nie zaskakuje, nie ma żadnych prób zmian poetyki, która wydaje się monotonna, przewidywalna. Nie szuka się, a brnie. Przepraszam, ale ja odpadam.

KM

Odsłuchaj treść artykułu
Przejdź do treści